Seraphina Valerius gözlerini açtığında yalnızca başka bir dünyada değildi; sonunu bildiği bir hikâyenin içindeydi. Ona düşen rol çoktan yazılmış, hataları belirlenmiş, kaderi sessizce önüne bırakılmıştı. Seraphina ise tek bir şey istiyordu: O sona varmamak. Fakat zihninde beliren gizemli Sistem, geçmişindeki boşluklar ve birbiri ardına ona cevap veren dört element, bu dünyanın sandığından çok daha derin olduğunu gösterdi. Ateş, su, rüzgâr ve toprak aynı bedende buluşurken, yüzyıllardır unutulmuş bir isim yeniden fısıldanmaya başladı: Eryth. Seraphina çok geçmeden anlayacaktı ki kader yalnızca gelecekte bekleyen bir son değildi. Bazen geçmişte verilmiş bir karar, bazen sevgiyle örülmüş bir kafes, bazen de sana doğru yolu gösterdiğini söyleyen bir sesti. Ve belki de asıl soru, kaderini değiştirip değiştiremeyeceği değildi. Her şey sustuğunda, kendi yolunu seçebilecek miydi? ERYTH Bazı hikâyeler sonunu değiştirmek için değil, hayatının kime ait olduğunu hatırlamak için başlar.

'Her şey vaktini bekler. Ne gül vaktinden erken çıkar. Ne güneş vaktinden erken doğar. Bekle senin olan sana gelecektir..' 🥀 Muğla'nın izbe bir köyünden çok uzakta.. Büyülü şehir İstanbul'da, Tüfekçi yalısının kapısına bir not bırakıldı... Biz buna Mucize dedik.

Ölmek böyle bir his miydi? Kulaklarımın içinde uğuldayan korna sesi hâlâ dinmemişti. Burnuma keskin bir yanık kokusu doluyor, bedenimin her yanı sanki görünmez bir ağırlığın altında eziliyordu. Gözlerimi açmak istedim ama kirpiklerim birbirine yapışmış gibiydi. Son hatırladığım şey... Yağmur. Direksiyonun üzerine düşen damlalar. Elimde tuttuğum roman. Kırmızı ışıkta durduğumu sanırken sağ taraftan üzerime doğru gelen farlar... Ve ardından... Çarpışma.

Okuduğum bir romanın dünyasında yeniden doğdum. Hayallerimdeki gibi bir leydi olarak yaşamak isterdim ama bu imkansız. (Çünkü sıradan bir hizmetçinin kızıyım ve ileride öleceğim.) Beni öldürecek kişi de bu hikayenin kötü karakteri olan efendimden başkası değil. ~ "Hayır Grace, beni terk etmene asla izin vermeyeceğim! Nereye gidersen git peşinden gelip başına bela olacağım, buna alışsan iyi edersin." Genç Efendi, neler söylüyorsunuz acaba? Beni böyle umursaman karakterine çok aykırı!!

"Oğluma anne ol, başka birşey istemiyorum" dedi. Gözlerimin içine bakıyor ne diyeceğimi tartıyordu. Düşünmüştüm, zaman vermişti ama artık benden bir cevap bekliyordu. "Olacağım, elimden gelenin en iyisini yapıp ona anne olacağım" dedim kararlılıkla. "Sen biran önce nikah işlemlerini başlat" buradan ne kadar çabuk ayrılırsam o kadar iyiyidi. "Aslında..." diyerek elini ensesine atıp sıkıntıyla kaşıdı "ben zaten başlatmıştım, yarın nikahımız var" "Ne?" ağzımdan bir anda çığlık gibi çıkmıştı. Bu nasıl özgüvendi böyle, belki kabul etmeyecektim. "Sen hazırlan yarın nikahtan sonra direk Adana'ya geçeceğiz... Bu olanları anlatacağım" keskin çenesindeki kirli sakallı yüzü son cümlesiyle kasıldı. *** Tüm hakları saklıdır çalınma, kopyalanma durumunda yasal işlem başlatacağım haberiniz olsun...

KİTAP OLDU. (30.12.2023) Doksan Artı Dört'ün kitap haline tüm sitelerden ve kitapçılardan ulaşabilirsiniz. ☽ Galatasaray fanatiği genç iş adamı Merdan Efe Yüceer ve olduğu konuma tırnaklarını kazıyarak gelen başarılı avukat İzgi Gökyel. Maç doksan dakika, top yuvarlaktı. Belki maçın skoru uzatmalarda değişecekti, belki de onlar için asıl galibiyet beraberlikte gelecekti. "Maçın seyri değişti," dedi nefesi nefesime karışırken. "Doksan artı dörtte seni kazandım. Bu saatten sonra mağlubiyetin bile bir önemi yok." ☽ Hikayedeki tüm karakterler ve olaylar hayal ürünüdür.

Avengers kulesine bir Stark yetiyordu. Zekâsıyla, egosuyla, şikayetleriyle ve durmayan çenesiyle bazen fazla bile gelmekteydi. Onun kadar zorlu bir insan, kendi genini taşıyan birinden başkası olamaz. | Metal kollu adam, kalbinin sınırlarını hırçın bir okyanusun köpüren dalgalarını kayalara vurması gibi kendisini hırpalayan bu duygunun yok olması için geceleri gözyaşları içinde dua etmesine rağmen bedenini kasıp kavuran bu duygu daha yoğun bir hâl almıştı. | Babam bir kahraman olabilir ancak bu benim de öyle olduğum anlamına gelmez! | Bu kitap profilimde bulunan "Stark" kitabının devamıdır. | 『 Yazmaya Başlama - 16.11.18 』 『 Yazmayı Bitirme - 05.05.2023 』 『 Yayımlama - 10.12.18』 『 Yayımlama Bitirme - 08.05.2023 』 | Bu kitap, sadece, bu platformda paylaşılmaktadır. Tüm hakları saklıdır.

! KİTAP OLDUĞU İÇİN, SADECE İLK BEŞ BÖLÜMÜ YAYIMDADIR! 🌹🌹🌹 Bir köprüde iki inatçı keçi. Biri Çamlıhemşin yaylalarının Laz kızı Narin, diğeri Çukurova'nın güzide Bey'i Ferman. 🌹 Narin, teyzekızının yapacağı doğum için hiç bilmediği Çukurova'ya gittiğinde bir anda kendini içinde bulduğu kavgada Çukurova'nın en saygıdeğer ailesinin biricik kızını kurtardığından bihaberdi.

Bir kadın, bir çocuk, bir adam...

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."