Bu bir lise komedi hikayesidir!

Gün ışığına aşık bir gece yarısının hikayesiydi bu.

"Kıyameti sen başlattın," dedim üzerine basa basa. "Onlarca insan öldü ve ölecek senin yüzünden. Biraz olsun vicdan azabı çekemez misin?" Başını ağır ağır iki yana salladı. "Bu kıyameti sen başlattın lavinia,"dedi. "Bu kıyameti senin gözyaşların alevlendirdi. Ben sadece ateşi harladım. Biz bu işte birlikteyiz. Bizim ateşimiz, bizim kıyametimiz." Bir adım yaklaştı ve elinden biri saçlarıma gitti. Saçlarımı okşadı. "Bizim sıramız, ölüm çiçeği. Artık sahne bizim. Yakma sırası bizde. Bu bizim resitalimiz. Sen kemanınla sıkacaksın kurşunu. Ben toplayacağım döktüğün cesetleri. Notaların ağır ağır işleyecek ciğerlerine. Ölümleri ağır olacak, tıpkı bizim gibi yarım bırakılan çocukların kabusları gibi yakacak canlarını."

Bazı vedalar, bitti sanılan hikâyelerin en sessiz başlangıcıdır. Açelya, ardında açıklanmayı bekleyen bir sessizlik ve yarım kalmış bir sevdayla yıllar önce gitmişti. Gidişi, sadece bir şehri değil; Poyraz'ın inancını, güvenini ve gençliğini de eksiltmişti. Şimdi, yıllar sonra, aynı şehirde yeniden kesişen iki hayat... Yarım kalmış cümleler, söylenememiş özürler ve kalplerine gömülü anılarla yüzleşmek zorundalar. Poyraz, artık duvarlarıyla konuşmayı öğrenmiş bir adam; Açelya ise geçmişin gölgesinden kaçarken kendi sessizliğine sığınmış bir kadın. Ama bazı duygular unutulmaz. Bazı bakışlar yıllar geçse de aynı yerden yakar. Ve bazı hikâyeler... Ne kadar gömülürse gömülsün, bir gün ışığa çıkmak ister. "Belki de biz hiç bitmedik, sadece sustuk."