12.11.2017- 55 miejsce w kategorii ,,opowiadanie" (jak :"))))) Z GÓRY UPRZEDZAM,ŻE TA KSIĄŻKA POWSTAŁA PONAD 3 LATA TEMU I MA PEŁNO BŁĘDÓW I OKLAPANĄ FABUŁĘ. NIE MAM SERCA JEJ JEDNAK USUWAĆ. (TAKI JAKIŚ SENTYMENCIK :") ) Jeśli jednak tu jesteś: Historia o dwóch całkiem młodych chłopcach wkraczających w dorosłość i pragnących akceptacji. Kujonek,sportowiec i szkolne dziwactwa. Do tego gdzieś w tle zazdrosna dziewczyna i urocza bibliotekowa para .

"Podczas największego nasilenia choroby zdarzył się tylko jeden wypadek, kiedy uczucia ludzkie okazały się silniejsze od strachu przed śmiercią pełną tortur." - A. Camus

Kolejna leniwa plama fioletu rozdarła monotonny krajobraz, uporczywie torując sobie drogę przez upalne powietrze, zmierzając coraz wyżej, w stronę słońca. Taemin obserwował lot balonika, szukając w nim odpowiedzi na swoje pytania. - Ciekawe czy dotrze - stwierdził niespodziewanie Yoogeun. Taemin spojrzał na niego nieprzytomnym wzrokiem. - Co takiego? - Wiadomość - odparł chłopiec, wskazując na obserwowany przez kuzyna obiekt.

Taniec nie potrzebuje refleksji, taniec to misterium uczuć, zdążyłem się już tego nauczyć podczas tych nocy spędzonych na obserwowaniu kocich poczynań mojego towarzysza. To był pierwszy raz, kiedy kawałek po kawałku, oddech po oddechu, zatraciłem się w magii chaosu, który dla Key był całym odmiennym, lepszym światem.

Las szepcze, szumi, śpiewa, a ja ze zdumieniem wpatruję się w ten nieokiełznany optymizm zaakcentowany na nieboskłonie w postaci białych plam, pędzących gdzieś niestrudzenie, jaśniejących odbijanym w nich światłem słonecznym, hojnie ozłacającym również dostojną zieleń liści i wiekowy brąz pni.

Wieczorną porą dajemy się ponieść odmienności szerokich alej, skrytych pod baldachimami drzew, zaułkom i zakątkom tak innym w blasku gwiazd. Podążamy ścieżką opadłych liści, chwilami zbyt infantylni, by oprzeć się nieśmiałości spojrzeń.

Ciemność zalegająca na scenie jest nieprzenikniona, uporczywie wzbrania się przed bijącym z trybun blaskiem. Dopiero kiedy jej centralny punkt zostaje oświetlony biało-błękitnym światłem reflektora, z setek piersi wyrywa się westchnienie zachwytu. Wszyscy wiedzieli, że czeka ich tego wieczora jakiś duet, nikt jednak nie spodziewał się, że będzie to występ lidera i maknae zespołu.

- Nie zostawiaj mnie. - Szept płynął jednostajną melodią, wypełniając swoją obecnością obojętną ciszę, która zastygła w oczekiwaniu, obserwując. - Nie zostawiaj, nie odchodź - dźwięczało dalej, jak jakieś tajemne zaklęcie, któremu mocy dodawały snujące się po kątach cienie.

To jeden z tych dni, w których, być może głupio i bezpodstawnie, wierzę, że jestem w stanie ci powiedzieć. Mroki i niepokoje nocy odeszły wraz z poranną bryzą, a letnie słońce, choć takie samo jak poprzedniego dnia, zdaje się na inny sposób malować świat, wydobywać z panującego w mojej głowie mętliku tylko te jasne nici myśli i nadawać im niemal realną formę, pozwalając mi wierzyć, że wszystko będzie dobrze.

Ja również przysłuchiwałem się audycji, co dzień odbywającej się jedynie dla mnie. Nie potrzebowałem odbiornika ani antenki, wystarczyło zamknąć oczy i utonąć w melodii twojego głosu. To było moje prywatne radio, lepsze od wszystkich innych na całym osiedlu, choć nie nadające muzycznych hitów ani wiadomości.