Jeonghan eski karmaşık yaşantısından kurtulmuş çocuğuyla yeni sakin huzurlu bir hayata başlamıştır ama bu sakin zaman kısa sürmüştür . . . . . Shipler; Minwon Seoksoo Verkwan Soonhoon ⭐💜⭐ Ficin içinde Txt,Ateez,Stray Kids,Enhypen olucak ama arada.

"Jun!" Tekrar bu olamazdı. Bunu bir kez daha yaşayamazdı. Yere çöktüler yavaş yavaş. "Tekrar olmaz!" Gözleri yavaş yavaş giderken yüzünde endişe etmesini istemiyormuş gibi ince bir tebessüm vardı. Yere damlayan kanın sesi çığlık atmayı istemesine sebep oluyordu. Onun kanı fayansa damlıyordu. Onun kanı tekrar bedenini terk ediyordu. Ne yapacaktı şimdi? "Bırakma beni! Bırakma!" Tıpkı o rüyadaki gibi akşamüzeri Jun hayata gözlerini yumdu. Minghao tekrar kulaklarındaki o uğuldamayı duymaya başladı. Başının arkasında şiddetli ağrı kendini belli etti. Gözlerindeki yaş daha yanağına düşmeden bedeni soğuk fayansa çöktü. Jun'un bedeninin yanında tekrar kendi bedeni yerini aldı. Tekrar gözleri kapkara karanlığa yelken açtı. Bir daha uyanmak istemiyordu. Jun'un olmadığı bir dünyada uyanmak istemiyordu.

İçindeki canavar onu gördüğünde ortaya çıkmak için ruhunun dört bir yanını adeta tırmalıyor, bir oyuncak misali istediğine kavuşmak için onunla oynuyordu. Jeon Wonwoo canavara yenik düşmekten feci halde korkuyordu.

"Peki ya sonrası? Hikâye böyle bitmiş olamaz. Kim böyle bir masalı dinlemek ister ki?" Elinde paspasla odadan çıkacakken kapıda birini görmüş gibi durdu. Yüzünün rengi saniyeler içinde attı. Nefesini tutmuştu. Kapıda kimse olmaması durumu daha karmaşık hale getiriyordu. "Hayaletlere inanır mısın?" O kesinlikle normal değildi. Gözlerini dikmiş kapıya bakıyordu. Donmuş gibiydi. Üzerine böyle saçma bir soru soruyordu. "Hayır, hiç inanmadım." Jeonghan ona baktı. Bir şey olacak gibi sabırsızca ve korkuyla yerinde titriyordu. Sanki önünde ona son sürat gelen bir araba vardı. Sağ gözünden bir damla düştüğünde Seungcheol gerçekten ne olduğunu anlayamıyordu. "Ben inanırım."

{TAMAMLANDI} İçinde bir anda yanmaya başlayan arzuya engel olamadı, onu söndürmek gibi bir niyeti de yoktu. Şu anda ta en derininde hissetmiş olduğu bu duyguya aşina değildi. Ne karısı ne de sarayın geri kalan cariyeleri onu bu kadar cezbetmemişti. Bir erkeğe ilk görüşte bu denli bir şehvet beslemesi normal miydi? Gördüğü güzelliğin bir ölçütü olan varlığın gözlerini ondan ayırdığı anda yok olacağından korktu. Göğsü inip kalkarken göz bebekleri genişledi. Kusursuz olan varlığa verilen ismi merak etti, ona dair her şeyi öğrenmek istedi. 26 yaşındaydı, 16 değil ancak şu an kanı delicesine hızlı kaynıyordu. Hiç böyle hissetmemişti, adeta tenini kavuran hisle boğazının kuruduğunu hissetti, ne kadar yutkunsa bile geçmedi. Kurumuş dudaklarını ıslatırken Seokmin'e çevirdi bakışlarını. "Adı ne?" Seungcheol, Seokmin'e dönerken sesindeki coşkuyu bastırmak için büyük bir çaba gösterdi. Sakin bir şekilde çıkan sesiyle hafifçe nefes aldı. Gözleri bir Seokmin bir de göldeki meleğin arasında gidip gelirken alt dudağını kemirdi. Seokmin, efendisinin bir az evvel baktığı yöne baktığında gördüğü kişiyle kaşları çatıldı. Onu tanıyordu. Efendisinin neden birdenbire ona göldeki kişiyi sorguladığını anlam verememişti. Efendisi normalde meraklı bir insan değildi, yavaşça kıstığı gözlerini ihtiyatla veliaht prense geri çevirdi. "Jeonghan," dedi yavaşça. "Yoon Jeonghan." Seungcheol'ün yüzü aydınlanırken hafifçe güldü ve yavaşça, kısık bir sesle tekrarladı. "Jeonghan."

Seungcheol, hayatının aşkının en büyük düşmanı olduğunu öğrendiğinde, yüreğinden bir parça kopmuştu. Jeonghan ise pişmanlık ve özlem arasında bir boşlukta, yavaş yavaş deliriyordu. Ama o günden sonra her şey eskisi gibi olacaktı, son kalan umut kırıntısı ve yeni, küçük bir canla.