Ya yaşadığınız herşey bir oyundan ibaretse... TERS KÖŞE -OYUN- 1.KİTAP Hayatın bir oyun olduğunu hiç düşündün mü? Yaşadığın her şeyin aslında bir kurgu, senin ise bu kurgunun içinde görevleri olan bir karakter olduğunu... Ve tüm bu oyunu yöneten, görünmeyen bir "yönetici"nin varlığını? Her karakterin kendine özgü bir görevi vardır. Görevler tamamlandığında ise süre dolar, seviye atlanır. Ancak bu oyunun en tuhaf kuralı şudur: Seviyeler birbirinden bağımsızdır. Geçişler yalnızca başrol oyuncusu tarafından gerçekleştirilir ve hiçbir şey kaybolmadan bir sonraki aşamaya aktarılır. Peki ya kaybettiklerimiz? Bir önceki seviyede yitirdiğimiz insanlar... Onlarla bir sonraki seviyede tekrar karşılaşabilir miyiz, yoksa her şey geride mi kalır? Ve daha da önemlisi: Bu seviyeler neden var? Sadece oynanmak için mi, yoksa anlaşılmak için mi? Yaptığın seçimlerin bir anlamı var mı, yoksa her şey en başından yazılmış bir senaryonun parçası mı? Geçmiş bir hayatta bir prense güvenip ölmek... Bu bir son muydu, yoksa yeni bir başlangıcın habercisi mi? Ya da yaşamak için gerçekten bir nedene ihtiyaç var mıydı? Eğer her karakterin bir görevi varsa, seninki ne? Bu kitap, hayatı bir oyun metaforu üzerinden sorgulayan, seçimlerin, kayıpların ve yeniden başlamanın anlamını derinlemesine irdeleyen sürükleyici bir hikâye sunuyor. Okuru yalnızca bir hikâyeye değil, kendi varoluşunu sorgulayacağı bir yolculuğa davet ediyor. Şimdi, okur, işte seni bekleyen çağrı: Bu oyuna katıl. Amara'nın yerine geç. Her seçim senin olacak, her kayıp senin için bir ders. Seviyeler seni test edecek, geçmişin seni şekillendirecek ve belki de gerçek anlamını bulana kadar oyun devam edecek.

"Bıçağı bile bile kalbime saplıyordum ama o ağrı beni ağlatmıyordu, inletmiyordu, ah ettirmiyordu. Mutlu oluyordum çünkü o bıçağı benim elime veren oydu" Yüzbaşı&Teğmen Distopya

O gece bir silah ateşlendi, Ama ölen ben değildim. Kurşun bedenimi değil, geçmişimi delip geçti, Ve ben küllerimden doğdum. Kaçtım, Kurtuldum, Ya da ben öyle sandım. Hayat acımasızdı, Kemiklerime sapladığı hançeri her nefesimde daha derine batırırken çürüdüm, Lanetli bedenimdeki nefeslerim tükendiğinde tabutumun kapağı gıcırdadı, Sırtıma kazınan ölüm saatime baktım, Vakit dolmadan almam gereken bir intikam vardı. NOT: Yetişkin içerik, kan, şiddet, kendine zarar verme, cinayet barındırır. Fantastik kurgu değildir.

Son kez bir ilkbahar sabahına uyandık. Ve ilkbahar o güne hapsoldu. Mavi gökyüzü, çiçek açmış ağaçlar, yumuşak bahar rüzgârı... Bir gecede tüm renklerimiz gri bir dumana dönüşüp insanoğlunun üzerine çöktü. O sabahla birlikte gençliğimiz, umutlarımız ve hayallerimiz de o ilkbahar sabahı gibi geride kaldı. Artık büyümek zorundaydık. Artık o umutlu gençlik değildik; sorumluluklarımız vardı. Yuva dediğimiz yeri korumak için daha güçlü ayağa kalkacaktık. Bir arada kalacaktık. Hayatta kalacak ve belki de başkalarını hayatta tutacaktık. İnsanlığımız için savaşacaktık. Merhaba arkadaşlar, umuyorum ki yazdığım satırlarda ve karakterlerde kendinizden bir parça bulursunuz. Size, her şartta bizi ayakta tutanın umut etmek olduğunu öğreten ve hatırlatan bir kitap olur. Düşüncelerinizi yorumlarda belirtebilirsiniz. İyi okumalar dilerim. :)

Biri kalbini, diğeri geleceğini çaldı... Doruk, hayatının en ağır yenilgisini aldığı gün, kalabalık arasında yalnız kalışıyla iyice dibe çöktü. Terk edilmişliğin tekdüze ritminde, kendi sessizliğine hapsolmuş bir adamdı artık... Ta ki yabancı bir kız kapısını çalıp, imkânsız bir iddiayla karşısına çıkana dek. "Seni seviyorum." Tanımadığı bir kadının sevgisi, yıkılmış bir adamı ayağa kaldırmaya yetecek miydi? ⤲

Uyarı: Bu kitap cinsellik, toksik ilişkiler, travmatik bağlar, bir miktar psikolojik şiddet, küfür ve argo içerir. ''Kendi kelimelerinle var olamazsan, başkalarının kelimeleriyle yok olursun.''

"Bazı ölüler yanarak susmaz...Küllerinin arasından gerçeği fısıldamaya devam ederler." Yıllar önce verilen bir söz. Sebebi açıklanmayan bir yasak. Babam, neyin peşinde olduğunu bile söylemeden beni onlardan uzak tutmak istemişti. Ben ise nedenini bilmeden susmayı seçmiştim. Çünkü bazı yaşananlar, fark edilmeden insanın kaderine karışırdı. Ama geçmiş, unutulduğunu sandığım yerden geri dönmüş ve zihnimde tek bir soruyu tekrarlıyordu. Babam beni korumaya mı çalışıyordu, yoksa geçmişin derinlerine gömülmüş, yıllardır kimsenin dokunmaya cesaret edemediği sırları benden saklamaya mı?

Öldüğümü sandığın o toprak, aslında seni beklediğim sığınağımdı Elay yasını tutarken, Karan intikamını örüyordu. Toprağın altında bittiği sanılan bu hikaye, gizli bir yeminle yeniden yazılacaktı. Çünkü Karan Karahan henüz son sözünü söylememişti.

Katil zanlısının avukatı, maktulün ablası olursa; adalet kimin tarafını tutar? ​Yazgı Yaman, İstanbul'un en dişli avukatlarından biriydi. Ta ki o Beykoz cinayetinin dosyası masasına gelene kadar. Katil zanlısı Efe'yi savunması için onu seçen kişi, şehrin en dürüst Savcısı Ediz'di. ​Oysa bir gerçek vardı; her ikisinin de bilmediği, her ikisinin de ruhunu ateşe verecek bir gerçek... O gecenin tek kurbanı Çiçek değildi. Vicdan ve kan arasında kalan iki yürek, hukukun soğuk koridorlarında birbirine çarptığında yer yerinden oynayacaktı. ​"Özür dilerim Yazgı... Kardeşimin bulaştığı için, kardeşini kaybettiğin için özür dilerim." ​Burası İstanbul. Burada adalet bazen bir cübbede, bazen bir mezar taşında, bazen de bir ağacın ardına gizlenmiş o sessiz gözyaşlarında saklıdır

(SERİNİN ÜÇ KİTABI DA BU KİTAPTA OLACAKTIR. 2. VE 3. KİTAPTA KİTABIN ADI DEĞİŞECEK ANCAK KİTAP ADI TSK OLARAK KALACAKTIR. 2. KİTABA GEÇİLDİĞİNDE BELİRTİLECEKTİR.) Meslek bazında babasını örnek alarak genç yaşında bir dağ tırmanıcısı olan Elowen Shepherd, babasını aşık olduğu dağlarda kaybedeceğini bilmiyordu. Bir akşam vakti babasının çıktığı son dağdan cesedinin geri döndüğünü öğrenen Shepherd, babasının yokluğu ile yıkılır. Henüz acısını yüreğinde yaşayamadan babasının yarım bıraktığı dağ serüvenini tamamlamaya karar verir ve son kez olmak şartı ile kendini dağlara teslim eder. Her bir taşını terle, telaşla ve buruk duygularla aşıp zirvesine çıktığı sarp dağın en tepesinde onu bekleyen yabancıdan haberi yoktu. Ayağının altındaki taşın kayması ile her şey sonlanmıştı. Vücudu paramparça olurken ölümün nefesini ensesinde hissetmişti, ardından gözlerini yumarak ölüme boyun eğmişti. Ancak gözlerini tekrar aralayabilmeyi ve aşina olmadığı Seledhor adlı doğaüstü varlıkların olduğu bir evrende gözlerini açacağını bilmiyordu. Daha da ilginç olanı, bazı kişilerin Elowen'ın aslında buraya ait olduğunu ve onun 400 önce bu evrende yaşayan yaşam dolu bir prensesin ruhunu barındırdığını söylemesiydi. Peki ya eski yaşamı ile ilgili en ufak bir anıya sahip olmayan Elowen, Seledhor'da nasıl yaşayacaktı? Kendisinin bile bilmediği anılara sahip olmayı başarıp yaşamını rahatça sürdürebilecek mi yoksa her geçen gün aklını biraz daha kaçırarak ölüme daha da mı yaklaşacak? Eski yaşamında tanıdığı birileri ona yardım edebilir miydi? Daha da iyisi, sevdiği adam onu bir kez daha sevebilir ve anılarına kavuşmasında yardımcı olabilir miydi? "Zaman beni unuttuysa ben de ona kim olduğumu hatırlatacağım." "Zaman seni unutmadı Elowen, zaman seni onun için sakladı,"