Gece "Bu yara bende kanadıkça, affın yok yüreğimde" demişti. İhanetin ateşini içine düşüren sevdiği adama. Gece kaybettiği canın derdine düşmüş yaralı bir kadındı artık. Ona can veren iki kişinin birini toprağa diğeriniyse kalbine gömmüştü. Sinan "Biliyorum hakkım yok ama seni bırakmaya da gücüm yok"demişti sevdiği kadına. Güzel giden hayatlarını kendi hatası yüzünden mahfetmişti. Sinan toprağa koyduğu canıyla beraber ona hayat veren karısını da kaybetmek üzereydi. Hayatını geri alabilmesi mümkün müydü ?

Genç kızın laciverte kesen öfkesi Tan'ın bakışlarına takılıydı hala. "Sen bana emir veremezsin! "diye tısladı kısık sesi. "Artık büyüdüm! İstediğin gibi horlayacağın, arkadaşlarına alay konusu yapacağın o ufak, baş belası hırçın değilim!" Aniden arkasına döndüğünde saçlarının dokunuşu bir kırbaç gibi savrularak buldu genç adamı. "Biliyorum..." diye mırıldandı Tan. Bütün ruhu, bedeni teniyle hissediyordu bunu, kız kardeşi gibi görmesi gereken kız her gece uykusuz gecelerinin biricik misafiri olmaya başladığından, saçının tek dokunuşu bile kalbi hızlandırmaya başladığından beri biliyordu hem de. Ama geç kalmıştı Tan... Hırçın büyümüştü ve oyuncaklarının yerine kalbini kırıyordu artık.

"Bu söylediklerine inanmıyorum, hepsi deli saçması! Hafızamı kaybettim diye benden faydalanmaya çalışıyorsun! Ben asla seninle birlikte olmadım!" "Ne derler bilirsin; 'Asla, asla dememek lazım.'" Karşımda durmuş yüzünde o nefret ettiğim ukala gülümsemesiyle bakarken bütün vücudum öfkeyle cayır cayır yanıyor. O ise bu halimden memnun kalarak yüzündeki sırıtışı büyütmekle meşgul. Tamam, o gülümseme birçok kızın aklını başından alacak kadar muhteşem olabilir, ara sıra bende dalıp gitmiyor değildim ama onun kim olduğunu biliyordum. Kendini beğenmiş, küçük dağları ben yarattım tavırlarından da nefret ediyordum. Bu yüzden söylediklerinin uydurma olduğundan yüzde yüz eminim, hafızam benden son 4 yılı çalmış olabilir ama kendimi tanıyordum. Bu ukala çocukla birlikte olacağıma ölürdüm daha iyi! Bu kadar büyük konuşmamam gerektiğini öğrendiğimde her şeyin için çok geç olmuştu. *** Bu hikaye bana aittir. İzinsiz kopyalanması durumunda işlem başlatılacaktır.

Herkes kendi hayatının senaristidir derler. Kaderinin pamuk ipliği ağlarını kendi örer ve kendi koparır sanırdım. Hatta yaratıcı, önümüze yollar sunar ve seçim şansını bize bırakır. Seçimlerimizle var oluruz sanırdım. Düşer kalkar yürümeye devam eder insan. Çünkü bilir ki kendi kararları doğrultusunda varmıştır o noktaya. Yakınmaya, ağlanmaya hakkı yoktur işte o noktadan sonra. Bunlarla büyür olgunlaşır ve seçimlerini değiştirir. Bu değil miydi bize nasihatlar arasında sıkıştırılmış olarak verilmek istenen ana düşünce.? Maviye gri dediğim için yanacaksam bundan gocunmaz, yüksünmez hatta gurur duyardım. Ama benim mavime gri dendiği için yanan ben olacaksam -oluyorsam- buna nasıl iç rahatlığı ile 'kaderim' diyebilir ve hayat derslerim arasına ekleyebilirdim.? Düşünüyorum. Geçmişi, daha öncesini düşünüyorum. Bu hikayenin arasında seçim yaptığım tek bir nokta arıyorum ki ağır gelmesin tüm bunlar. Sen düştün çamura sen kalkacaksın diyebileyim kendime... ************************************************ Bir şey noksandı ama neydi.? Aşkı mı aşığı mı.? Bu soru karşısında zihnini epey yoran, daha sonra ümidini kesip; aklı geride, ileri gitmek isteyen adımlarla yoluna devam eden esas kızımızın hikayesi. Asıl meseleyse bir gönül işinden çok daha çetrefilliydi. Peki tatlılık bunun neresindeydi.? Şüphesiz umut gibi içindeydi.