teoman heyecanlanıyorum deniz umarım heyecanın kalbine vurur da geberirsin teoman amin canım

"Sadece bir oyundu başta, canımı bu kadar yakacağını nasıl tahmin edebilirdim ki?" Teoman'ın kendi çıkarları için başlattığı oyun ikisini de çıkmaz bir yola sürükler. Aşk onları kurtarır mıydı yoksa yakar mıydı?

Sosyal medya hesabı üzerinden futbol yorumculuğu yapan ve hayli popüler olan Dila Aral, kullandığı rumuz dolayısıyla herkes tarafından erkek zannedilmektedir. Mesaj kutusuna düşen bir fotoğraf ve ardından katıldığı olaylı canlı yayın sonrası hayatı tamamen değişir. Sosyal medyada yerin dibine soktuğu yetenekli futbolcu Barış Akdora'yla 6 ay boyunca çalışmak zorunda bırakıldığında ikilinin arasında dinamikler değişir ve güç savaşı başlar. Beraber çalışmayı öğrenebilecekler midir?

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

Her karanlık kavuşur aydınlığa Çünkü aşıktır karanlık aydınlığına. Sahi nerelerde bulunmalı bu aldanmış ruhum? Aydınlığın mı ortasına düşmeli karanlığın mı ucuna?

Kardelen, yıllardır içinden çıkamadığı bir gecenin izlerini taşıyan genç bir kadın. Hayatı sessizce toparlamaya çalışırken bir gün bir sanat evine girer ve bir tablonun karşısında kalakalır. Ona dokunamasa da, o tabloyu yapan adama dokunmak ister kelimeleriyle. Uzunca bir mektup bırakır ressama. Karşılık beklemeden. Aradan iki yıl geçer. Ne ressamdan bir ses çıkar ne de kaderin bu küçük cesareti fark ettiğine dair bir işaret gelir. Ta ki beklenmedik bir anda yolları kesişene kadar. Latif, içine kapanık, kendi gölgeleriyle yaşayan bir ressamdır. Kardelen'in sessiz yaralarını fark eder ama onun iyileşmesinin kimsenin omuzlarına yüklenemeyeceğini de acıyla öğrenir. Çünkü Kardelen'in geçmişi, tahmin edilenden çok daha karanlık, çok daha tehlikelidir ve hâlâ kapanmamış bir kapı ardında nefes almaktadır. Bu, bir aşk hikâyesi kadar bir dönüşüm hikâyesidir: Kardelen'in kaybettiklerinden kaçmayı bırakıp kendine doğru yürüdüğü, Latif'in ise sevmenin her zaman kurtarmak anlamına gelmediğini öğrendiği bir hikâye. Yolları ayrılır, kesişir, yeniden kavuşur... Çünkü bazı hikâyeler, ne kadar uzaklaşırsan uzaklaş, seni kendi merkezine geri çağırır. *Ballı Badem ismiyle yazılmış ilk ve tek kurgudur.

Ters yönlere baksak da gözlerini birbirinden alamayan iki düşmandık biz. En başından beri böyleydi ve böyle de kalmalıydı.