Ölüm bana bir nefes kadar yakındı, ve ben onunla dans etmeye başladım. Benim kaderim kanla yazılmıştı... Elime bir silah verilmiş ve savaş alanının ortasında yalnız bırakılmıştım. Yapacağım tek şey içimdeki tüm nefreti ve öfkeyi kusarak kan dökmekti. Çünkü ben buydum, dokunduğum yeri aleve dönüştürürdüm. Kaosla beslenirdim. İçimdeki nefret duygusu tüm duygularımdan daha ağırdı. Ben sevmeyi değil, öldürmeyi becerirdim. Sevdiklerimide dikenlerimle kanatırdım. Hayatımdaki tek amacım tacizci, tecavüzcü, çocuğa ve kadına eziyet edenleri öldürmekti. Ben bir seri katildim. Peki ben masum muydum? Katillerin katilleri masum mu olurdu? Bu ir tehdit üzerine evlendiğim adamdan ölesiye nefret ediyordum. İçimdeli tüm nefreti küstüğüm bu adamla birbirimizi çok kez yaralamıştık. Ama iyileştirmeyide en iyi biz bilirdik... Bana sevmeyi ve sevilmeyi öğreten bu adamın sonu olmaktan korkuyordum. Geçmişte vicdanımla verdiğim savaşta kazanan bendim ama kendimi kaybetmiştim. Vicdanım benden giderken ruhumuda söküp götürmüştü... küçükken en sevdiğim renk kırmızıydı. Büyüyünce ruhumun kana bulanacağını bilmiyordum. Zaman geçtikçe içimde vicdan kırıntısı aradım ama yoktu. İşte en çokta bu yüzden korkuyordum. Ya severek öldürürsem... gözlerimdeki o ifadesizlik be her kan gördüğümde o zevk beni ölesiye korkutuyordu. Ama o adam bunu da başarmıştı... gözlerimdeki o ifadeyi değiştirmiş sevgisiyle beni büyülemişti... Ama bizim savaşımız bitmeyecekti. O gün 'evet' diyerek büyük bir felakete ilk adımımızı atmıştık...