#TEXTİNG-LİSE KURGUSU Niran Güniz, on sekiz yıllık hayatında sevgiyi yalnızca uzaktan izlemişti. Onun için "ev", huzurun değil korkunun; "aile" ise güvenin değil yaraların adıydı. Konuşamadıklarını defterine yazıyor, yazdıklarını ise kimse okumadan karalıyordu. Ta ki attığı tek bir mesaj, hayatını geri dönüşü olmayacak şekilde değiştirene kadar... 🌺 Kaşlarımı çatıp sertçe ona döndüm. "Soru bana soruldu." "Ben de cevap verdim." dedi sakinliğini bozmadan. "Sen benim yerime neden cevap veriyorsun?" Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı. "Çünkü gerek yoktu." Kollarımı göğsümde birleştirip ona meydan okurcasına baktım. "Sen ben misin?" Arhan gözlerini gözlerime kilitledi. Bir an bile tereddüt etmedi. "Hayır..." dedi alçak ama kendinden emin bir sesle. "Sen benimsin." Zaman sanki bir anlığına durdu. Batuhan'ın elindeki bardak havada kaldı, Aybars şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı, Deniz ise ne diyeceğini bilemez hâlde önce bana sonra Arhan'a baktı. En çok şaşıran ise Arhan'dı. Sanki o cümle, zihninden geçmeden doğrudan kalbinden çıkıp dudaklarına ulaşmıştı. Masayı ağır bir sessizlik kapladı. Ben ise o sessizliğin ortasında, göğsümde deli gibi çarpan kalbimin sesini bastırmaya çalışıyordum. Düşüncelerim birbirine dolaşıyor, nefes almak bile garip bir çabaya dönüşüyordu. O iki kelime, zihnimin içinde durmadan yankılanıyordu. Kafamın içi darmadağındı. Şaşkın bakışlarla yüzünü izlemeye devam ediyordum. Söylediği iki kelime zihnimde durmadan yankılanıyor, her tekrarında kalbim göğüs kafesime biraz daha sert çarpıyordu. Ne diye onunla tartışmaya çalışıyordum ki zaten? Kendi ayağımla ateşe yürüyordum resmen. 🌺 Başlama tarihi; 31.07.2026 Bitiş tarihi;-

❝Göğe ulaşmak için önceyere bağlı kalmamayı öğrenmen gerek.Çünkü umut bakmasını bilenin gözünde.Başını kaldır,maviyi izle,yıldızları say,Gök'ü düşle.❞ 🪁 Çeyrek Vurgun Serisi'nin ikinci kitabıdır.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

#ANLAŞMALI EVLİLİK Bazı hikâyeler bir tesadüfle başlar. Bazıları ise çok önceden yazılmış bir kaderin izinden yürür. Bu hikâye ne bir aşk hikâyesi... Ne de yalnızca bir savaş hikâyesi. Bu, birbirlerini kaybettiklerini sanan insanların yeniden birbirlerini bulma hikâyesi. 🍀 "Hadi bir oyun oynayalım, Orman Göz." Merakla ona döndüm. İlgimi çekmişti. "Ne oyunu?" diye sordum, sesime yansıyan heyecanı gizlemeye çalışmadan. Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı. "İsmin ne?" Soruma soruyla karşılık vermişti. Kaşlarımı çattım ama yine de ona ayak uydurdum. "Zana," dedim. Sonra kısa bir duraksamanın ardından ekledim: "Göçmenim ben." Bakışları birkaç saniye üzerimde kaldı. Ardından elindeki yoncayı bana doğru uzattı. Şaşkınlıkla dört yapraklı yoncaya baktım. Parmaklarının arasında duran küçücük yeşil yapraklar, sanki az önce konuştuğumuz bütün keşkeleri ve pişmanlıkları içinde saklıyordu. Ben bakmaya devam ederken o konuştu. "Bir dilek tut, Göçmen Kızı." Bakışlarım usulca yüzüne kaydı. Rüzgâr saçlarını dağıtırken mavi gözleri bir an olsun benden ayrılmadı. "Dileğin gerçekleştiği gün çekip gideceğim." 🍀 Başlama tarihi; 26.06.2026 Bitiş tarihi;-

"Düşeceksin," dedim, sesimdeki o sahte umursamazlığı korumaya çalışarak. Ama içimden geçen tek şey, onun bu kadar kendinden emin olmasının, o gamzeli gülüşünün beni nasıl bir boşluğa sürüklediğiydi. "Geriye yürürken bir taşa takılırsın,düzgün yürüsene Asaf." Asaf hafifçe omuz silkti, attığı adımlar o kadar dengeliydi ki sanki dünya onun etrafında dönüyordu.Ama,arkasında gözü yoksa düşebilirdi.O bunu umursamadan geriye dogru yürümeye devam ediyordu. "Düşersem beni tutmaz mısın?"diye sordu gözlerini gözlerime dikerek. Ben onu nasıl tutayım allah aşkına,onu tutayım derken onunla bende düşerdim.Bedeni benim iki katımdı neredeyse.Ama yinede tutardım tabikide,bakacak degildim.Ona bunu soylemeden ,yalan söylemeyı tercih etdım. "Hayır." "Tutmaz mısın?"diye sordu tekrar. "Tutmam."dedim sesimdeki kararlılığı korumaya çalışarak. Ama o, gözlerini kısıp bana bakıyordu.Kafasını sağ omzuna yatırdı. "Düşersem beni tutmazsın yani?" "Tutmam, dedim ya!" dedim bu sefer biraz daha vurgulayarak. "Öyle olsun." Asaf tam o an,geri geri yürürken dengesini kaybedecek gibi oldu.Ellerimi refleksle,beyaz gömleginin yakasını tutarak kendi tarafıma dogru var gücümle çektim. Kalbimin o ana kadar attığı hızın, şu anki ritmi yanında hiçbir şey olduğunu fark ettim. Göğsüm hızla inip kalkarken, gözlerim irileşmiş bir şekilde ona bakıyordum. Boyu benden uzun oldugu için üstten üstten bakıyordu.Düşmemiş olmanın getirdiği o şaşkınlıkla değil, tam tersine, sanki bu anı bekliyormuş gibi bir ifadeyle gülümsedi. Sol yanağındaki o meşhur gamzesi, tam karşımda parlıyordu.Yüzünü eğilmiş bakıyordu bana. "Hani tutmazdın?" diye fısıldadı. ***** Bu kitaptaki olaylar, karakterler ve tüm kurgu bana aittir.İzinsiz (ç)alınamaz!!! Böyle bir durumla karşılaşılması hâlinde gerekli işlemler başlatılacaktır.🌿

Siz hiç zorla evlendirildiniz mi? En sevdikleriniz tarafından. Ya da şöyle söyleyeyim, Siz hiç aileniz tarafından zorla evlendirildiniz mi? Ben evlendiriliyordum. Ama artık en sevdiklerim tarafından değil. Çünkü artık onlar benim en sevdiklerim değil.

Gece çöktüğünde herkes uyur. Onlar görevde olur. Aynı timde iki asker. Biri kurallarla yaşar, diğeri kuralları yıkar. Aralarında güven yok. Sadece görev... ve büyüyen bir gerilim. Geçmiş açıldıkça nefret büyür. Ama o nefretin ardında... tutulmuş bir yemin vardır. "Nefretin Ardındaki Yemin" Bazı savaşlar düşmana karşı değil, kalbe karşı verilir.

Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️