Yasemin kokusu kitabımın başrolü olan Azize ve Mahir'in oğulları Miran Botanlı'nın hikayesi. İki kitapta birbirinden bağımsızdır. Bunu anlamak için diğerini okumanıza gerek yoktur. "Boşuna bakma öyle" dedi Hazal, sesinin titremesine izin vermeyerek. "Beni burada tutarak babamı ya da abimi korkutabileceğini mi sanıyorsun?" Miran yavaş adımlarla ona doğru yürüdü. Önünde durdu, bardağı yanındaki masaya bırakıp eğildi. Yüzlerini aynı hizaya getirdi. "Babanın ne hissettiği umurumda bile değil, Hazal. Benim tek bir derdim var." "Ablan" dedi Hazal, alaycı bir gülüşle. "Abimin kaçırdığı Elin Botanlı" Miranın çenesi kasıldı. Eğilip Hazalın çenesini sertçe kavradı. "Ablamın adını diline dolama. Dua et ki ona bir şey olmasın. Eğer Elinin saçının teline zarar gelirse, seni bu dağ evinden canlı çıkarmam." Hazal, canı yanmasına rağmen geri adım atmadı. Gözlerini Miranın gözlerine dikti. "Can canlıyı çeker derler, Keskinerlerin kızı ölümden korkmaz. Sen beni hiç tanımıyorsun Miran Botanlı. Kolay lokma mıyım ben? Hadi, ne yapacaksan yap!" Miran elini kızın çenesinden sertçe çekip ayağa kalktı. "Görüyorum" dedi. "Görüyorum nasıl bir lokma olduğunu." Hazal, sandalyede öne doğru fırlayarak "Abim o kadını bıraksa bile, ben seni asla affetmeyeceğim. Bu yaptığının bedelini ödeyeceksin." Diye bağırdı. Miran arkasını dönüp şömineye doğru birkaç adım attı, sonra durup omzunun üzerinden ona baktı. Yüzünde sinir bozucu bir tebessüm belirdi. "Ödetirsin" dedi sakince. "Ama önce buradan çıkman lazım. Şimdi uslu uslu otur ve abinin ablamı getirmesini bekle. Yoksa olacaklardan ben sorumlu değilim" Hazal öfkeyle soludu, ipler bileklerini acıtıyordu. "Burayı senin başına yıkmazsam, benim adım da Hazal Keskiner değil!" Kitap kapağı: Damla_yazar Telif hakkı saklıdır. Her hangi bir çalıntı durumu olduğunda kanalınız şikayet et

Final oldu, tamamlandı. ❝Bir düş, bin ağıt.❞ Marin Alakan çok küçük yaşlardayken doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda kalmıştır. Babası, kaderin sancılı ağlarının önüne geçmek için yıllarca kızının doğup büyüdüğü Mardin'e gelmesini yasaklar ve İstanbul'da herkesten gizli bir hayat sürmesini sağlar. Marin, abisinin yaptığı bir hata yüzünden kendini tekrardan doğduğu topraklarda bulduğunda ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Eski adıyla Karan Ağa olan kitaptır.

Final oldu, tamamlandı. Seri altı kitapla raflarda yerini almıştır. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

Final oldu, tamamlandı. Seri üç kitapla raflarda yerini almıştır. ❝İnsan bir kutu kibrite benzer. Varolur, yanar ve söner.❞ Bu hayatta nasıl bir kibrit olacağına sen karar vereceksin. Yanacak mısın? Yakacak mısın? Yoksa öylece duracak mısın? Ben, benimle yanmanı, gerimizde kalan her şeyi yakmanı istiyorum. Çünkü uzun bir süredir yanlış kişilerle, yalnız hayattasın. Ait olduğun yere dönme vakti. Bil ki; seni almaya geliyorum, Balkan kızı. BİR KİBRİTLE YOK OLMAK

Mihri hıçkırarak geri çekildi. "Bana bunu nasıl yaparsın Ateş? Ben seni. Ben seni her şeyden çok sevmişken." Ateş arkasını dönüp kapıya doğru yürüdü. "Senin sevdan senin imtihanınmış Mihri. Benimki de Reyyan. Bu odada iki yabancıyız artık. Sen Haznedar gelinisin, ama asla benim sevdalım olmayacaksın." Mihri hızla ileri atılıp Ateşin önüne geçti. Elleriyle adamın göğsüne sert yumruklar indirmeye başladı "Gitme! Gitme, gitme, hesap vermeden gitme!" diye bağırdı Mihri. "Neden evlendin o zaman benimle? Neden? Madem başkasını seviyordun, neden ümit verdin bana!" Ateş olduğu yerde heykel gibi durdu, Mihrinin vuruşlarına engel olmadı. Mihri durmadı, yumrukları yavaşladığında elleri Ateşin gömleğine asıldı. "Neden ümit verdin bana Ateş? Yüzüme gülerken hiç mi acımadın? Neden kabul ettin bu nikahı?" Ateş, derin bir nefes aldı. Gözlerini kapatıp başını geriye attı. "Seninle evlendim çünkü Reyyanı unutmak istedim Mihri!" Mihri duyduklarıyla sarsıldı, elleri Ateşin göğsünden halsizce iki yanına düştü. "Ne?" "Duydun işte!" dedi Ateş. "Kardeşimle el ele gördüğüm kadını kalbimden söküp atarım sandım. Yanımda sen olursan, senin bitmek bilmeyen neşenle belki ben de iyileşirim dedim. Seni kendime yara bandı ederim sandım." Mihri acı bir gülüşle yüzüne baktı. "Yara bandı mı? Kendi acını dindirmek için benim hayatımı ateşe atmışsın." "Öyle oldu" dedi Ateş, gözlerini açıp doğrudan Mihrinin yaşlı gözlerine bakarak. "Ama olmadı işte. Bu kapıdan içeri girdiğim an anladım. Sana dokunsam, günahı boynuma kalacaktı." Mihri başını iki yana salladı. "Yazıklar olsun. Ben sen beni bir kez olsun sev diye her gün dua ederken, sen beni unutmak istediğin kadının yerine koymuşsun." Ateş, kapının kolunu tuttu. "Dua etmeyi bırak Mihri. Bu konakta sadece iki yabancıyız. Sen benim soyadımı taşıyacaksın, hepsi bu."

ÖLÜM: KAFES'TE Kİ HIRSIZ kitabının ilk serisidir. Kapaklar şahsıma aittir. "Aptal kız," diye mırıldandı, sesi tam ensemde yankılandı. "Sen insanlar için bir 'kayıp' değil de, daha çok bir 'zaman kaybı' oluyorsun." Fısıldadığı bu zehirli kelimelerle kaşlarım istemsizce çatılırken, gözlerinin içinde parıldayan o saf şeytani ifadeyle sigarasını yaktı. Dudaklarının arasından bıraktığı kötülüğün dumanı, bir sis perdesi gibi aramıza sızdı. Göğsüm, sadece birkaç sözcük yüzünden, bir kurşun tarafından vurulmuşçasına kanla dağlandı. Durdu ve bakışlarını doğrudan gözlerime sabitledi. "Yirmi dört saat," dedi otoriter bir sesle. "Yirmi dört saatten bir saat, bir dakika, hatta bir saniye bile fazla değil." "Ne?" dedim, zihnimdeki karmaşa sesime yansırken. "Seni bulurum. İstediğim şey ile arama zamanın bile girmesine izin vermem." Ölüm. Temsili: siyah bir defterin içinde beyaz bir iz ,beyaz bir defterin içinde siyah bir iz değildi. Temsili rengarenk renklerle bezenmiş bir ruhun temsiliydi. Ölüm rengarenk ruhların temsilcisiydi. Ne karayı seçerdi, ne akı... Ne hayatı seçerdi, ne ölümü. Ne hayattaydı ne de ölü. Tanrının ona verdiği kutsal göreve sadık kalır ikisi arasında kalırdı. *** Azılı bir seri katilin yönetimi altında her türlü suçluyu bünyesinde barındıran bir mahalle olan McKinley diğer adı ile Kafes'te babasının planları yüzünden savrulan genç bir hırsız hiç çalmaması gereken bir şeyi çaldığı için geçmişi; su üzerine çıkan bir ceset gibi ortaya çıkarır. **** Ölüm: Kafesteki Hırsız adlı ilk ve tek kitaptır. Çalınması kopyalanması ya da ilham alınması kesinlikle kabul edilmeyecektir. Yetişkin içerikli bir kitaptır 18 yaşından küçüklerin okunması tavsiye edilmez. Argo ve olumsuz öğeler içerir.

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

*Tamamlandı* "Sence bizden bir cacık olur mu?" dediğimde önce bana öylece baktı, sonra kahkahalarla gülmeye başladı. Öyle ki boynumdaki kolunu çekip dizlerine dayadı ve katıla katıla gülmeye devam etti. "Lan ne gülüyorsun?" diye sinirle sordum. Teyzeler pencereye çıktı ve gözleri hemen bizi buldu. "Sussana lan, Allahın belası domuz!" dedim dişlerimin arasından. "Esra, kızım hayırdır?" dedi FBI teyze. Hayrı mı kaldı be FBI teyze? Aldık başımıza belayı işte. Ama seni kırmayayım. Hayırlı uğurlu olsun! "Yok Selma Teyze!" dedim gülümsemeye çalışarak. "Arkadaşı kızın biri taciz etti arka sokakta da, kriz geçiriyor şu an." Azman aniden gülmeyi kesti ve kaşları çatıldı. "Vay vah!" dedi diğer pencereden MİT teyze. "Su getireyim mi Akın evladım?" Azman'ın gözleri ona döndü. "Yok sağol Makbule Teyze. Alıştım artık..." dedi ve gözleriyle beni işaret etti. "Bu kızın tacizlerine." Rezillik yükleniyor...%94 Kapak Tasarımı: Gölgehayaller © Tüm Hakları Saklıdır.

Ben bir cadıyım ve bu hayatımın en korkunç gerçeği. Hayatım boyunca bu gerçekten, kendimden korktum çünkü ben bir canavardım, en azından kendimi buna inandırmıştım. Bir gün annemden aldığım o garip mesajın, zaten yolunda olmayan hayatımı daha da rayından çıkaracağını bilemezdim. Geçmişin devasa pençeleri boğazıma sarıldığında tek yapabildiğim; kardeşimi de alıp varlığını yeni öğrendiğim amcalarıma sığınmak oldu. Cadıların, kurtların ve daha nice sihirli yaratıkların arasına karıştığımda bir daha eski hayatıma dönemeyeceğimi biliyordum. İşin garibiyse bu dünyayı bırakmak fikri bana hiç de cazip gelmiyordu. Nefretin, öfkenin, hüznün, geçmişin ve aşkın bu tuhaf harmanıyla, hayatta kalma mücadelesinin arasına sıkıştığım hikayem o gün başlamıştı. Kardeşimin bir türlü bulamadığı o çantayla... ~ Argo ve küfür barındırmaktadır.

-Kızımı al götür hem güzel hemde bakire Ağzım açık ona bakarken yirmili yaşlarındaki adam yanındakine işaret verip beni aldılar evden çıkmadan önce o adamın borcun kapandı bir daha karşıma çıkma dediğini duydum.Beni siyah bir arabaya bindirdiler çığlık atıp yardım istiyordum o sırada adam arabaya binip çenemden sertçe tutup yüzüme tokat yapıştırmıştı -Kes sesini o ağzını bir daha aç bakalım ne oluyor!! Kafamı cama döndürüp sessizce ağlamaya başladım gözlerimi açtığımda hayatımı cehenneme dönüştürücek olan o eve bakıyordum...