"Ondan hoşlanıyor musun?" Kıskanç çıkan sesine ne tepki vereceğimi bilemiyordum. "Ona sarıldın." Kaşları çatıldı. "Hoşlanmasaydın sarılmazdın. Hoşlanıyorsun ki sarıldın." Burnundan nefesini sertçe verdi. "Bana bile sarılmadın." Ters ters baktı. "Bana niye sarılmıyorsun?" Kıskandığı kişi en yakın arkadaşıydı. Ve onun arkadaşı benim babamdı. Hiçbir şeyden haberi yoktu. Eflah kim olduğumu bilmeden beni seviyordu ama ben, onun kim olduğunu bile bile ona âşık olmuştum. Benim günahım daha büyüktü. Bir insanın başına en kötü ne gelebilirdi? Babam gözlerimin önünde öldürüldüğünde ve onu öldüren annem olduğunda en kötüsünü yaşadığıma çok emindim. Artık annem cezaevinde, babam ise mezardaydı. Bundan daha kötü ne olabilirdi ki? 25 yıl geçmişe gitmek? Bu kötünün de kötüsü olabilir miydi? Ölümcül bir kaza sonucu kendimi 1998 yılında bulduğumda o an için bunun bir felaket olduğunu düşündüm. Felaket bir durumdu çünkü bu zaman diliminde anne ve babamla aynı yaşlardaydım. Onların hayatına bir yabancı gibi girmek zorundaydım. Ama aslında felaket sandığım şey mucize de olabilirdi. Mucizevi bir durumdu çünkü bu zaman diliminde annem cezaevinde, babam da mezarda değildi. Onların evlenmesinin nedeni annemin bana hamile kalmasıydı. Ana rahmine düşmeme sadece üç ay kaldığını anladığımda ise kendi doğumumu engellemenin nasıl olacağını düşünmeye başladım. Annemi cezaevinden, babamı da ölümden kurtarmanın tek yolu bu olabilir miydi? Belki de olabilirdi. Planını uygulamak için babamın arkadaşı Eflah'ın evine bir dadı olarak işe girmekse hayatımda verdiğim en kötü karardı. Bunu ona anlatmanın bir yolu var mıydı? Buraya ait olmadığımı, öyle bir uğradığımı anlatmanın bir yolu olmalıydı. Doğru insanı yanlış zamanda bulmak birine verilen en büyük ceza olmalı.

"çiçeklerden nefret eden bir adam neden çiçek alıp duruyor söyler misiniz acaba Bay Vanas?" omzuö ile omzunu dürtüp sırıttım. Bay Vanas diye takılmak hoşuma gidiyordu. başında kaskı olduğu için bana mı bakıyor yoksa park halindeki motorlara mı bakıyor anlamıyordum. ama duyduğum sözleri ile başımın hızla kaldırdım. "çiçeklerden nefret eden bir adamın kalbine tohumlar ektin be kızım" içinden söyleyecekmiş de yüksek sesle söylemiş gibi başını eğip bana baktı. baktığından emin oldum desem daha doğru olur. ne saklıyordu? geçmişinde ne vardı? neden çiçeklerden nefret ediyordu ve Altın ile düşmandı? bu soruların cevabını öğrenmek üzereydim

içinizden bir parça...

Bir kadınla evli iki adam. Ne saçma birşeydi aslında ama olan buydu. Sevdiğim adamın imam nikahlı karısı oldum ama ikizininde resmi nikahlı karısı oldum. İşte hayat'ın garipliklerinden biri işte.

kabuslarincelladi: Uyumadığını biliyorum. kabuslarincelladi: Ve yine aynı kâbusu gördüğünü de. Hiç tanıdık gelmeyen hesap ismi ve bana her gece gelen o iki mesaj. Beni uykumdan uyandıran kâbusumu biliyordu, kimdi o?

​"Söylesene Kamelya, Ay'ı sever misin?" Ulus'un sorusuyla başımı gökyüzüne çevirdim. "Gökyüzünde Ay mı var?" diye mırıldanarak sordum. Göğsümdeki dikiş izleri acıylat sızladı. İlk kez ağlamıyordum. Ve Ulus'un bana diğerleri gibi bakacağından korktuğum için onun yüzüne de bakamıyordum. ​"Evet" dedi. "Ay'ı, kraterlerine rağmen seviyor musun?" Başımı gökyüzünden çekmeden "Evet" dedim. "Kraterler ona ayrı bir güzellik katıyor." ​"Peki" dedi bu sesinde. "Peki diyelim ki Ay'da kraterler yok. Hâlâ sever misin onu?" Biraz duraksadım ve düşündüm. "Evet. Hâlâ severdim." ​Bunu neden sorduğunu anlamamıştım. Çenemde bir el hissettim. Başımı yavaşça sağ tarafa doğru çevirince istem dışı ona baktım. ​"Sen" dedi. "Sen?" dedim. ​"Sen Ay yüzlüsün." "Sen Ay yüzlüsün Kamelya. Senin de vücudunda kraterler var ve bu kraterler seni daha da güzel gösteriyor. Vücudunda dikiş izleri var ya da yok sen Ay gibi güzelsin. Sakın yüzünü bir daha benden gizleme, Ay Yüzlü Kadın."