joehoebankzitters_
"Wat ga je dan doen?" vraagt Matthy met een grijns terwijl hij over me heen hangt.
Ik bloos zacht, laat mijn vingers over zijn borst glijden en sla mijn armen om hem heen.
"Hmm... helemaal niks."
Hij lacht zacht en laat zich op me vallen. Zijn hoofd rust tegen mijn schouder, waarna hij er een klein kusje op drukt.
En zo val ik met Matthy op me in slaap.
__
Imani Bordeaux is gewend aan een leven waarin weinig ruimte is voor rust. Haar dagen bestaan uit lange diensten, sirenes, meldingen en urenlang door de straten van Utrecht rijden met haar collega Peter.
Tot ze op een avond een jongen aan de kant zet.
Zijn rechterachterlicht doet het niet.
Een simpele verkeerscontrole. Niets bijzonders.
Tenminste... dat denkt Imani.
Want een paar dagen later staat dezelfde jongen ineens tegenover haar in een club.
Matthy.
Wat begint met een paar flauwe opmerkingen over zijn achterlicht, verandert langzaam in iets waar geen van beiden echt op had gerekend.
Maar hun levens zijn allesbehalve makkelijk te combineren.
Imani werkt onregelmatige diensten en draagt steeds meer met zich mee dan ze aan Matthy vertelt. Haar baan is niet het gevaarlijkste gedeelte van het politiewerk - het zijn de dingen die je meeneemt naar huis. De beelden die je niet zomaar uit je hoofd krijgt. De nachten waarin slapen onmogelijk wordt.
En Matthy?
Die heeft zijn eigen drukke leven, met opnames, vrienden, werk en een agenda die nooit lijkt leeg te raken.
Toch blijven ze elkaar tegenkomen.
In koffietentjes. Op straat. Tijdens avonden uit. Op momenten waarop geen van beiden eigenlijk tijd heeft voor iemand anders.
En misschien is dat juist het probleem.
Want hoe zorg je ervoor dat iets tussen twee mensen blijft bestaan wanneer hun levens constant in de weg zitten?
En wat gebeurt er wanneer Imani's werk ineens gevaarlijk dichtbij komt?
Sommige ontmoetingen zijn toevallig.
Andere blijven je achtervolgen.
En soms is één kapot achterlicht genoeg om alles te veranderen.