Tarık, çocukluğunu o tozlu mahallenin çamurlu sokaklarında, zorbaların gölgesinde ve Yeşim'in acıyan bakışları altında bıraktı. Yıllar sonra şehirden dönerken altında lüks bir araba, teybinde ise yarım kalmış bir şarkı vardı: Fikrimin İnce Gülü. Modern bir trajedi. Bir kibir yolculuğu. Ve yokuş aşağı giden bir ruhun son çığlığı.

Bir bataklık çiçeğiydi Nilüfer. Yaşaması mucize olan bir çiçekti. Kimse bilmezdi ama yaşaması mucize olan bir Nilüfer daha vardı: Nilüfer Pak

"Biz Kartalız...Ölüm kokarız, barut kokarız, kan kokarız anlıyor musun? Bu yuvaya girmek ölüm demek!" Genç kadın dolu gözlerle buruk bir şekilde tebessüm etti. Kendini büyük bir arzuyla ölümün kollarına bırakmaya razıydı; kendini yuvaya adamaya hazırdı. "Yuva ölümse ben bizzat toprak olurum... Senin için sizin için toprak olmaya hazırım." Genç adamın gözleri buğulandı, dudaklarına buruk bir tebbesüm yayıldı. Biliyordu çünkü o kan koksa da sevdiği kadın ölüm kokacaktı ve onu tamamlayacaktı. Onu kendi yuvasına almaktan başka çaresi yoktu. Kartal yuvası ölümse topraktan ayrılamazdı.. Elini genç kadının yüzüne koydu, "O zaman Kartal yuvasına hoşgeldin.." dedi. [Kitap düzenlenmektedir.] Kapak Tasarımı : theguldesign Dram#1 Komedi#1 Atatürk#1 Istihbarat#1