"උබ නම් වශියක් සත්සර.. තනිකරම ඇබ්බැහි වීමක්...." ..................... "නීල මදනට අයිති වස්තුව උබහ්.. උබ ලග හරි පුසුඹයි බං..." ...................... මගේ සැනසීම එයයි.මේ ඇවිලෙන හදවත නිවන්න පුලුවන් එකම කෙනා එයයි. මගේ සැනසීම එයා..මට මොනවා උනත් කමක්නෑ.. මගේ ආයුශත් අරන් එයා ජීවත් වෙන්න ඕන ..

ලදු කැලෑව මැදින් වැටුනු අඩි පාර කෙළවර වුනේ මදක් ඉඩ කඩ සහිත භූමි භාගයකින්. තවමත් වල් පැලෑටි නොවැවුනු පොළවයි කෙලවරකට වෙන්න එක මත එක ගොඩ ගසා තිබූ මානා පදුරු වලිනුයි පෙනුනේ කවුරු හරි ළගදි එතන සුද්ධ පවිත්‍ර කර ඇති බවයි. පුදුමයෙන් අවට බැලූ මුතූගේ ඇස් දෙක කුඩා පස් කණ්ඩියක් උඩ මලානිකව දැල්වෙන පහන ලග නතර වුනා. බැලූ බැල්මට ඇදිනීමට අපහසු වුනත් විමසිල්ලෙන් බැලු විට එය සොහොන් කොතක් බව අදුන ගන්න එක අපහසු දෙයක් වුනේ නැහැ. පහන් ආලෝකය වැටී ආලෝකමත් වූ පරණ අබලන් කොන්ක්‍රීට් පුවරුව වෙත මුතූ ලංවුනේ කුතුහලයෙන්. කඩතොලු වුනු අකුරු වලින් පුවරුව මත ලියවී ඇති නම හරියට කියවගන්න බැරුව එයා දෙතුන් පාරක්ම ඇසිපිය සැලුවා. ටික ටික මද ආලෝකයට ඇස් හුරු වෙද්දී පලකය මත ලියලා තිබුනු නම දැක්ක මුතූ පොළව උඩට ඇදගෙන වැටුනේ ඇග අඩපන වුනු හැගීමකින් වෙව්ලුම් කද්දී...

"යක්කු කියන්නෙ උඹ ඔය හිතන් ඉන්න ජාතියෙ උන් නෙවෙයි බොල. හේතුකාරක එක්ක බිහිවෙච්ච කෙළවරක් නැති දුකක ගිලිච්ච පොඩි බලාපොරොත්තුවක් වෙනුවෙන් සතවර්ශ ගානක් පෙරුම්පුරන උන්." -යක්ෂයා 'මාන' "ආදරේ කරන එක වැරැද්දක්ද? ආදරේ කරා කියල මේ තරන් දඬුවමක් විඳින්න ඕනද? හැමදේම අමතක මාව පැත්‍තකින් තිබ්බත් ඒ ආත්ම දෙකම මෙහෙම විඳවන්න ඕනද?" - සතිව් නුවනිඳු "ආදරේ ඉස්සරහා ප්‍රතිපත්ති කියන එව්වත් පාතට වැටෙනවා කියල මට තේරුණේ ඔය ඇස් එක්ක මම බැඳෙන්න පටන් ගත්ත තප්පරේමයි." -කෝජිත සවිඳ සඳබරණ

සුවඳ දිගේ හොයන් එන්න මේ ගැට පිච්ච මල ගාවට Start -2025.03.22 End-2025.06.18