Esme için hayat; Karaköy sahilinde sürülen bir bisiklet, nergis kokulu bir dükkân ve sol kolundaki o hiçbir doktorun açıklayamadığı sızıdan ibaretti. Ta ki dükkânına o sümbülteber kokulu adam girene kadar. Adil, bir yabancı gibi girdiği o dükkânda Esme'nin tüm dünyasını altüst etmişti. Bakışlarındaki o tanıdık hüzün, sesindeki o gizemli öfke ve her gelişinde dükkânı saran o ağır koku... Esme neden bu adamın yanında nefes alamadığını, ismini duyduğunda neden kalbinin sıkıştığını bilmiyordu. Adil ise susuyordu. Esme'ye bakarken aynı anda hem dünyadaki en sevdiği varlığı hem de en büyük düşmanını görür gibiydi. Aynı odanın içinde, birbirine asla dokunamayan ama birbirinden de kopamayan iki lamba...

⛰️🌊

Hikayeler iki türlü başlarmış: Ya biri bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir." Adil Koçari için zaman, altı yıl önce sevdiği kadının arkasına bakmadan gidişiyle durmuştu. Trabzon'un hırçın dalgaları arasında, kalbini bir mermer gibi donduran bu adam; gitmenin bir kaçış, kalmanın ise bir ceza olduğuna inanıyordu. Esme ise altı yıl sonra geri döndüğünde, şehre gelen o "yabancı" değildi. O, dindiği sanılan bir fırtınanın en sert rüzgarıydı. Ama yalnız çıktığı bu yoldan yalnız dönmemişti. 6 yılın hesabını sormaya hazırlanan bir adamın öfkesi, ölümü ensesinde taşıyan bir kadının fedakarlığına çarpınca Karadeniz yeniden dalgalanacak. Bir baba, hiç tanımadığı evlatlarına hem anne hem baba olmayı öğrenebilir mi? Bir kadın, en büyük aşkına en ağır yükü emanet edip sessizce gidebilir mi? "Özür dilerim," diye fısıldadı içinden. "Özür dilerim, Koçari... Onları babasız, seni evlatsız bıraktığım her gün için... Onları sana bu kadar yabancı getirdiğim için... Ama bak, onlar birbirlerini hiç bırakmadılar. Belki de onlardan öğreneceklerimiz vardı."

Kutunun içindeki sararmış kağıdı eline alıp yazan yazıyı okudu Alina 'sevgiliye ayna gibi bakmak veya ona ayna olmak, hem onu olduğu gibi kabul etmek hem de onun içindeki güzelliği ona geri yansıtmaktır. Bu ayna sana verebileceğim en güzel hediye, bu hediye sen, bu hediye ben...'

Deniz kalbine, dağ zihnine hapseder soğuğu; hasreti... Esme, yılların prangalarından kurtulup eski bir barakaya sığındığında, sadece çatıyı değil, paramparça olmuş hayatını da onarmaya çalışıyordu. Ancak geçmişin izleri, kapısına bırakılan bir paket ıhlamur ve karın içine kurulan bir çadır kadar yakındı. Kırık dökük bir baraka cennete dönüşebilir miydi, yoksa bazı yangınlar karda bile sönmez miydi?

Furtuna köyü muhtarı Esme Çavuş hayatının bir yalan olduğunu, gittiği mezarın da kendi kızına ait olmadığını öğrenir. Sürmene'ye yeni atanmış genç bir savcı olan Feride Cengiz'e bu 'kördüğümü' anlatmakta gecikmez. Yıllar önce babasının izinden gideceğine yemin eden Feride Cengiz, içinden çıkamadığı bir 'kördüğümde' geçmişinden birinden, Defne Asya' dan yardım istemek zorunda kalır. Defne geldiğinde kartlar yeniden dağıtılacaktır.

.

Büyüklerinin mirasını devralan ve hayatını soyadını taşıyan şirketine adayan Adil ile Furtuna'nın eski varisinin gayrimeşru kızı Esme de bu düşmanlık gibi, kaderleri tek bir kalemde yazılmış iki ayrı hikaye gibi, sonları ortak ama satırları hep çatışma dolu. Aynı kördüğümün iki ucu; biri çözülse diğeri yok olacak, biri kopsa deniz taşacak. Kapak arka planı credit: x / @astepearchive

.

Taşacak Bu Deniz