Sırlar ortaya çıkmış, Eleni artık Esme ve Adil'in kızı; onların Aleynası olduğunu öğrenmiştir. Esme de kızı için Adil'in cehennem teklifini kabul etmiştir. Şimdi aynı evin içinde kızlarının yanında ayrı tek başlarınayken ayrı davranan iki oyuncu vardır.

EsDil isn't really a story. It's a collection of scenes, feelings, and moments of Esme and Adil that randomly cross my mind at 2 am. She is the sea - emotional, restless, impossible to hold. He is the mountain - calm, stubborn, and hard to move. And somehow, they always find their way back to each other. by @tomydiamondlife

Odasında elinde ok ve yayıyla oturan huysuz bir Tanrı ile karşılaşan Doktor Esme'nin hayatı bir gecede altüst olur. Karşısındaki bıkkın Eros'un ona reddedemeyeceği, sıra dışı bir teklifi vardır: 28 gün, 7 farklı paralel evren ve geçmişindeki 7 farklı erkekle evli olduğu 7 ayrı hayat! Her evrende dörder gün kalacak olan Esme, her seferinde bambaşka yaşlarda, mesleklerde ve tahmin bile edemeyeceği dertlerin içinde uyanacaktır. "Yaşansaydı nasıl olurdu?" dediği ihtimallerin içinde kendi gerçeğini ararken, her evrendeki Esme'nin saf acısını ve mutluluğunu kendi ruhunda hissedecektir. Peki ya hayatını cehenneme çeviren o en büyük yarasıyla, en çok merak ettiği o adamla evli olduğu evrene sıra geldiğinde, Esme kendi kalbine söz geçirebilecek midir?

Gümüş Kafes, yasla başlayan bir intikamın, iktidarla sınanan bir aşkın ve sarayın en derininde saklanan bir hakikatin hikâyesi. Bir adam geçmişinin hesabını sorarken, bir kadın ait olduğu düzenin en tehlikeli sırrını korumak zorunda kalacak. Ve sonunda ikisi de anlayacak: Tahtın susturduğu gerçekler, en çok kalbin sesinde yankılanır.

Kedinin Seçtiği Adam, huysuz bir cadının, büyüye inanmayan inatçı bir adamın ve ikisinden de daha kararlı bir kara kedinin hikâyesidir. Aşk bazen büyük kehanetlerle gelmez. Bazen bir kedi kucağına oturur ve bütün hayatın değişir. Kediye güven.

Esme Furtuna'nın hayatında her şey kendi bildiği gibi ilerlemeliydi. En azından o öyle sanıyordu. Planlı, kontrollü, kimsenin aklına göre yön değiştirmeyen bir hayat... Ta ki Adil'le aynı yere düşmeye başlayana kadar. İlk karşılaşmaları pek romantik sayılmazdı. Hatta biraz daha dürüst olmak gerekirse, tam bir felaketti. Sonra ikincisi geldi. Ardından üçüncüsü. Ne zaman yolları kesişse bir şeyler ters gidiyor, telefonlar bozuluyor, yollar kapanıyor, elektrikler kesiliyor, hava bir anda değişiyor, kısacası evren bütün gücüyle "bu çift olmaz" diye bağırıyordu. Ama evrenin hesaba katmadığı küçük bir şey vardı: Esme de Adil de "olmaz" lafından hiç hoşlanmazdı. Başta birbirlerini uğursuz sanan bu iki inatçı insan, zamanla asıl meselenin kendileri değil, onları ayırmaya çalışan o görünmez düzen olduğunu fark eder. Ve tabii ki olması gerekeni yaparlar: evrene karşı güçlerini birleştirirler. Aksilikler büyür, tesadüfler saçmalaşır, kasaba olan bitene anlam vermeye çalışırken Esme ile Adil de istemeye istemeye birbirlerine yaklaşır. Çünkü bazen kader insanı sevdiğine götürmez; yolunu kapatır, sinirini bozar, sabrını dener. Ve bazı aşklar tam da bu yüzden başlar.

Karadeniz artık eskisi gibi değildi. Kıyılar mühürlenmiş, köyler haritalardan silinmiş, insanlar güvenlik yasaları ve şirket raporları arasında kaybolmuştu. Esme, düzenin insanları koruduğuna inanarak büyümüştü. Kıyı İdaresi'nde attığı her imzanın bir hayatı kurtardığını sanıyordu. Adil ise aynı imzaların ardında kimlerin susturulduğunu, kimlerin yerinden edildiğini ve kimlerin ölü sayıldığını çok iyi biliyordu. Biri düzenin mührünü taşıyordu, diğeri kıyının öfkesini. Yasak Kıyı'da yolları kesiştiğinde birbirlerine yalnızca düşman oldular. Fakat Karadeniz'in susturulmuş hafızası açığa çıktıkça, Esme ve Adil aynı gerçeğin iki ayrı ucunda olduklarını fark edecekti. Ve bazı gerçekler, bir kez denizden geri döndüğünde, artık hiçbir mühürle kapatılamazdı.

Esme için hayat; Karaköy sahilinde sürülen bir bisiklet, nergis kokulu bir dükkân ve sol kolundaki o hiçbir doktorun açıklayamadığı sızıdan ibaretti. Ta ki dükkânına o sümbülteber kokulu adam girene kadar. Adil, bir yabancı gibi girdiği o dükkânda Esme'nin tüm dünyasını altüst etmişti. Bakışlarındaki o tanıdık hüzün, sesindeki o gizemli öfke ve her gelişinde dükkânı saran o ağır koku... Esme neden bu adamın yanında nefes alamadığını, ismini duyduğunda neden kalbinin sıkıştığını bilmiyordu. Adil ise susuyordu. Esme'ye bakarken aynı anda hem dünyadaki en sevdiği varlığı hem de en büyük düşmanını görür gibiydi. Aynı odanın içinde, birbirine asla dokunamayan ama birbirinden de kopamayan iki lamba...

⛰️🌊

Hikayeler iki türlü başlarmış: Ya biri bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir." Adil Koçari için zaman, altı yıl önce sevdiği kadının arkasına bakmadan gidişiyle durmuştu. Trabzon'un hırçın dalgaları arasında, kalbini bir mermer gibi donduran bu adam; gitmenin bir kaçış, kalmanın ise bir ceza olduğuna inanıyordu. Esme ise altı yıl sonra geri döndüğünde, şehre gelen o "yabancı" değildi. O, dindiği sanılan bir fırtınanın en sert rüzgarıydı. Ama yalnız çıktığı bu yoldan yalnız dönmemişti. 6 yılın hesabını sormaya hazırlanan bir adamın öfkesi, ölümü ensesinde taşıyan bir kadının fedakarlığına çarpınca Karadeniz yeniden dalgalanacak. Bir baba, hiç tanımadığı evlatlarına hem anne hem baba olmayı öğrenebilir mi? Bir kadın, en büyük aşkına en ağır yükü emanet edip sessizce gidebilir mi? "Özür dilerim," diye fısıldadı içinden. "Özür dilerim, Koçari... Onları babasız, seni evlatsız bıraktığım her gün için... Onları sana bu kadar yabancı getirdiğim için... Ama bak, onlar birbirlerini hiç bırakmadılar. Belki de onlardan öğreneceklerimiz vardı."