Tüm Türkiye'de aranan azılı bir kanun kaçağı ve onu asıl kimliğini bilmeden evine alan gazeteci bir kızın hikayesi... *** İlk bölüm yayınlanma tarihi: Aralık 2016. *** Uyarı: Hikayede anlatılan kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür.

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

Her gözyaşı gerçek değildir. Bazıları yalnızca bir maskedir. "Timsah Gözyaşları", insanların sakladığı yalanları, sahte duyguları ve görünmeyen yüzlerini anlatan karanlık bir hikâye. Gerçek ile sahte arasındaki çizgi silinince, kime güvenebilirsin?Herkes ağlayabilir. Ama herkes gerçekten üzgün değildir.

"Bazı insanlar bir eve doğar, bazıları ise sadece bir çatıya. Bir yerde büyümek, oraya ait olmak demek değildir. İnsan bazen yıllarca aynı duvarların arasında yaşar, aynı koridorlardan geçer, aynı pencereden gökyüzüne bakar... ama yine de orası hiçbir zaman gerçekten onun olmaz. İris de böyle büyüdü. Bir yetimhanenin sessiz duvarları arasında, adı var ama yeri yokmuş gibi. On sekiz yaşına bastığı gün o kapıdan çıktığında özgür olduğunu sandı. Artık kendi hayatını kurabilecekti, kendi yolunu çizecekti. Ama hayat bazen insana hayal ettiğinden çok daha farklı bir yol hazırlar. Bir gece... bir park... ve yanlış zamanda yanlış yerde olmak. İris sadece biraz dinlenmek için gözlerini kapatmıştı. Ama uyandığında hayatı artık eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Ve bazı insanlar... hiçbir zaman gerçekten ait oldukları yerde değildir. İris de değildi. O... oraya ait değildi.