Yine alternatif evren yine CihAl hikayesi :) Alya yine yanında Cihan Deniz'le Mardin'e gelir ama bu sefer işler farklı ilerler...

Demir•Zerrin öyküsüne alternatif bir bakış. Gerçeği yeniden kurguluyorum. İki düşman. Bir evlilik. Her savaş, beklenmeyen bir cephe açar: Kalbin içi. İhanetle karışan duygular, suskun geceler, kanla yazılmış sırlar. Ve her şeyin ortasında bir kadın: Zerrin. Ne tarafa dönse bir başka ateş. Bir yanda kan bağı, diğer yanda kaderin oyunu. Bazı aşklar sadece sevmekle değil, savaşmakla başlar.

Midyat'ın taş duvarlarında, Baybars ve Albora aşiretlerinin kan davası, asırlık bir yara gibi kanar. Baybars Konağı'nın gölgeli koridorları, Şeyda'nın gülüşünün sustuğu günden beri Demir'in yüreğindeki ateşi saklar. Geçmişin nostaljik anıları, çocuk kahkahaları ve aile sıcaklığıyla iç içe, Şeyda'ya adanmış bir yemini canlı tutar. Bugün ise Demir, intikamın soğuk zincirlerinde Zerrin'le kâğıt üstünde bir evlilikle tutsak. Ama Zerrin'in kırılgan bakışları, konağın taşlarına sızan bir bahar gibi, Demir'in yeminini çatlatır. Geçmişle bugün arasında, Midyat'ın tozlu yollarında yankılanan Baybars'ın Yanan Yemini, aşkın, kaybın ve umudun sarsıcı bir ağıtıdır... Demir ve Zerrinin hikayesi.. Demzer 💓

​Aynı sokakların tozunu yutmuş, aynı yağmurlarda ıslanmışlardı; ama kalpleri birbirine hep bir mevsim geç kalmıştı. Ozan, Kars Kalesi'nin vakur ve dondurucu sessizliğinde kendi yalnızlığını emzirirken; Sinem, İzmir'in kordon boyunda, denizin tuzuyla yıkanan yarım kalmış bir rüyanın içindeydi. Onlarınki sadece bir mesafe hikayesi değildi; hayatın ördüğü duvarların hikayesiydi. ​Ozan, başka bir kadının imzasını taşıyan bir evliliğin soğuk odalarında yankılanan bir sessizlikti. ​Sinem ise kalbini bir başkasına emanet etmiş ama ruhunu hep o eksik parçada bırakmış bir sığınmacıydı. ​Aşkları, nefretin en koyu tonuyla beslendi. Önce birbirlerinden kaçtılar; çünkü birbirlerinde gördükleri şey, vazgeçmek zorunda kaldıkları hayalleriydi. Kars Kalesi, onların imkansızlığının şahidiydi. Karlar altında kalan o devasa taşlar gibi, duyguları da buz tutmuştu. Ancak İzmir'e uzanan o gizli yollar, buzları eritmeye yetti. İzmir'in neşesi, Kars'ın hüznüne çarptığında; nefret yerini tutkuya, sitem yerini teslimiyete bıraktı. ​"Sen Kars'ın hiç bitmeyen kışıydın, ben İzmir'in hiç dinmeyen rüzgarı. Biz aynı cümlenin içinde yan yana gelemeyen, ama noktası aynı yere konan iki devrik hikayeyiz." ​Yıllarca aynı şehirde nefes alıp, birbirinin içinden geçip giden ama asla dokunamayan iki ruhun, geç kalmışlıkları üzerine kurulu bu destan; şimdi yasak bir sevdanın küllerinden yeniden doğuyor.

Uçak, Mardin havaalanına inmişti. Mardin güneşi tam tepedeydi. Alya, uçaktan inip gözünde güneş gözlüğüyle etrafına iyice bir baktı. O an uçaktan Alya ile inen biri daha vardı. Alya'nın içinde atan küçük bir kalp...

"Aşk mıydı suçlu? Yoksa aşık mı suçluydu?"

Bir yanda Kocasını kaybetmiş kalbi kırık bir KADIN..Tek tutunacak dalı canından çok sevdiği oğlu Deniz Cİhan..Mardine gelmesi onu farklı hayata sürükleyecekdir.. Bir yanda sevmemeye yemin etmiş bir ADAM..Ailesi için her şeyi yapmaya hazır..Kardeşinin ölümü ile tüm hayatı değişecekdir..

Yoğun bir günün ardından hastaneden çıkan Alya, kısa bir kahve molasında tesadüfen karizmatik iş adamı Cihan'la çarpışır. Bir fincan kahve, sıcak bakışlar ve hafif bir utangaçlık... Kanada'da başlayan bu küçük tesadüf, ikisinin hayatını tamamen değiştirecek bir hikayenin ilk adımıdır. Kim bilir, belki de bu karşılaşma, beklenmedik bir aşkın başlangıcıdır.

Uzak Şehir Cihan ve Alya kurgusudur. Her bölümde farklı Cihan ve Alya hikayesi okuyacağız.

Biri Kars... Siyah paltolu adamların, taş evlerin ve buz tutmuş sırların şehri. Diğeri İzmir... Saçları deniz kokan, her gülüşü güneş doğuran o kadın. Onlar, zamanın insafsız bir şakası gibi, hayatın tüm kapıları kapandıktan sonra birbirlerinin anahtarını bulan iki ruh. ​O "Geç Kalmış" İtiraf Adam, parmağındaki altın halkayla başka bir kadının sessizliğine gömülmüşken; hayatın damarlarında akmadığını, sadece donduğunu sanıyordu. Ta ki kadını görene dek. O an anladı ki: Aşk, doğru zamanda gelen bir misafir değil; yanlış zamanda evi yıkan bir fırtınadır. Adam evliyken başka birine aşık olabilir mi? Adam o gün sadece aşık olmadı; adam o gün kendi cenazesini kaldırıp kadının kalbine gömdü. Şimdi önünde tek bir soru var: Kendi yıkıntılarından kaçıp İzmir'in maviliğinde mi kaybolacak, yoksa kadının dünyasında bir hayalet gibi, dokunamadığı bir rüya olarak mı yok olacak? ​"Kars'ın karı İzmir'in denizine düştü o gece. Ne kar eridi, ne deniz ısındı... Sadece ikisi de birbirini kirletti. Adamın sadakati bir prangaydı, kadının özlemi ise ucu açık bir uçurum. Hiç karşılaşmamış olsalardı, sadece eksik kalacaklardı; ama şimdi, bir ömür boyu yarım kalacaklar."