Safir Mila Safkan, şu an olduğu yaşından çok daha ufakken, hayatının taşlarını yerinden oynatan bir olay yaşar ve kendini ansızın, yetimhanenin soğuk duvarları arasında kimsesiz bulur. Sahip olduğu şeyler, her ne yaşarsa yaşasın iyi kalan kalbi ve tutkuyla bağlı olduğu dansıdır. Kalbi yalnızca bir tek şey için, bale için çarpar. Ta ki ikincisini bulana kadar. Hazer Han'ı. Dans seçmelerine gittiğinde, kendisini seçen bu adamın gözetimi altında dans etmeye, müzikali kazanma hedefiyle bir kelebek gibi kanat çırpmaya başlar. Fakat, sahip olmayı istediği tüm bu başarıların yanında, ona başka bir hediye kılınmıştı. Aşk. Kendi kalbi kadar hassas, nazik bir kalp, Mila'ya yaklaştığında, bu zamana kadar koruduğu tüm savunmaları yavaşça yerle bir olur ve aşk, arzuyla, bedeninde dans eder. •yetişkin içerikli sahneler mevcuttur•

"Bazen bir kadının kalbi değil, kaderi çalınır." Anya Petrovna... 18 yaşında, narin, masum... ve bir adamın mülkiyeti hâline gelen genç bir kadın. Annesinin ölümüyle yıkılan dünyasında, bir gecede bir erkeğe teslim edilen hayatı... artık ona ait değildir. Ne gözyaşı duyan olur, ne çığlığı duyan. Çünkü o artık Nikolai Morozov'un karısıdır. Nikolai... 31 yaşında, Rus yeraltı dünyasının acımasız kumar kralı. Güç, para ve itaat onun için her şeydir. Ama içindeki karanlık, Anya'yla birlikte daha da vahşileşir. Onu istiyor... sadece bedenini değil, ruhunu da. Her dokunuşunda Anya biraz daha kırılır, biraz daha unutur kim olduğunu. Ve zamanla... nefret yerini garip bir bağımlılığa bırakır. Bir mahkûm, efendisine hayran kalabilir mi? Bu hikâye, aşkın kolay bir yol olmadığını bilenler için... Kalbin atarken bile aklını susturmanın mümkün olmadığını gösteren bir serüven. > "O adamı hiç sevmedim. Ama bir gün onun gözlerine bakıp... kendimi unuttuğumda artık çok geçti." ♠️Karanlığın Hakimiyeti♠️ Kırılganlıkla gücün, nefretle bağımlılığın iç içe geçtiği sürükleyici bir hikâye... Kendini kaptırmadan duramayacağın bir yolculuk başlıyor. Cesaretin varsa okumaya başla, çünkü bu karanlık seni değiştirebilir. ⚠️ İçerik Uyarısı: Bu hikâye, zorlayıcı temalar, toksik ilişkiler, psikolojik gerilim ve yetişkinlere yönelik sahneler içermektedir. Yalnızca 19 yaş ve üzeri okuyucular için uygundur.

"Bazı rotalar pusulayla değil, kırılan kalplerin parçalarıyla çizilir." Aymira için o şehre gitmek, aşkın arkasından gitmekti. Büyük bir heyecanla hazırlanan o sürpriz, hayatının en ağır darbesiyle, gözlerinin önünde paramparça olan bir güvenle son buldu. İhanetin soğuk gerçeğiyle tek başına kalan Aymira için her şeyin bittiği andı. Ya da yeni bir hikâyenin başlangıcı... Çünkü o en karanlık gecede, elini uzatan kişi asla tahmin edemeyeceği biriydi: Eski sevgilisinin en yakın arkadaşı. Geçmişin gölgesi, yasak bir çekimin çekim alanına kapıldığında çizgiler bulanıklaşır. Aymira kırılan kalbinin acısıyla mı kavrulacak, yoksa ona tamamen yeni ve tehlikeli bir yön çizen bu gizemli rotayı mı takip edecek?

Gelecekteki Kocam: Bak, her kimsin bilmiyorum ama son kez soracağım Gelecekteki Kocam: Numaran telefonumda 'Kalbimin Pili' diye kayıtlı Gelecekteki Kocam: Ama ben senin kim olduğunu bilmiyorum, bu numarayı da tanımıyorum Gelecekteki Kocam: Yani soruma cevap verirsen beni çok mutlu edersin Gelecekteki Kocam: Sen kimsin?

"Bu hayatta nefret ettiğim üç şey var: Bir, saçların. İki, sen. Üç, senle ilgili olan her şey. " ••• - "Kur" serisinin ikinci kitabıdır. !! Serinin sırasıyla okunmasına gerek yoktur. !!

Siz: Sadece not alacaktım Sefadan. Siz: eve bile girmeyecektim. Siz: niye kapıyı suratıma kapatıyorsun. Siz: adam akıllı sefanın evde olmadığını söyle geç. Siz: Bir sövmediğin kaldı.

Hayatım boyunca birçok kez hata yapmıştım; bir, iki veya belki de binlerce kez. Her seferinde de hata olduğunu bile bile yürümüştüm o dikenli yolları, canım yana yana. Üstelik biliyordum, hatalarım işin sonunda canımı daha çok yakacaktı fakat bu beni yolumdan döndürememişti. Bu sefer, farklıydı. Bu yol gittiğim diğer tüm yollardan farklı ve güzeldi, hak etmediğim kadar güzel. Ben yıllarca kendi kazdığı kuyuda boğulmamak için savaş vermiş bir adamdım, çiçekler bana yabancıydı. Betonların arasından yeşeren otlar, taşların üzerini kaplayan yosunlardı benim payıma düşen. Güller, laleler değildi. Bencildim, o yolu seçtim. İlerlerken tüm çiçekleri soldurdum belki ama, yolun sonunda inanılmaz bir hediyeyle karşılaştım. Sen, sevgilim. Sen benim hayatımda aldığım ve alabileceğim en güzel hediye olmakla beraber, bedenime ruh katan şeysin. Her duyduğum ses, sensiz yapamayacağımı fısıldıyor kulağıma. Bir kuşun cıvıldaması, ağaç yapraklarının hışırtısı, hepsi seni söylüyor bir şarkı gibi. Seni, sen olduğun ve beni ben yaptığın için seviyorum. Belki bu kadar sevgi benim gibi ruhunu sonradan kazanmış bir adama fazla ama, yine de seviyorum. Öyle seviyorum ki, bencilce daha çok sevmek istiyorum. Seni bana katmak, bir daha ayırmamak istiyorum. Ömrünün sonuna kadar benimle kalmanı, ruhumu taçlandıran varlığınla bana, seninle geçecek bir ömür bahşetmeni istiyorum. Şimdi, söyle bana; benim gibi bir adamı, her şeye rağmen o küçük kalbine sığdırabilecek misin? Bu hikayenin yazarı 'weekndsupremacy' olup, hikaye ile ilgili tüm haklar kendisine aittir.

Üniversitesini bitirip yeni mezun olmuş Feyza, arkadaşları ile bunu kutlamak ister.Bütün arkadaş grubu yeni açılan bara gitmeyi planlamıştır.Feyza mutlu olduğu için çok fazla içmiştir.O gece kendisini birinin kollarında bulur ve gece ne yaşandığını hatırlamıyordur. Bu kişi çalışacağı şirketin patronudur. Feyza onun kim olduğunu hatırlıyordur.Bir ayın geçmesi ile mide bulantısıdan doktora gider ve hayatının şokunu yaşar. Feyza hamiledir. Patronu uygar bey'e bunu nasıl açıklayacağını bilmez.Oysa uygarın hayatın da başka bir kadın vardır.Feyza,Korman ailesinin içine girmesi ile onu başka bir hayatının şoku beklemektedir.

Kokusu burnuma dolan içkiye baktım. Sızarak odaya yayılıyor. "Sarhoş olmalıyım," dedim çaresizlikle. "Sarhoşsun zaten." Başımı iki yana salladım. "Unutacak kadar değil," diye fısıldadım gözlerim dudaklarına kaydığında. "Unutacağım." Ne yapacağımı anlamıştı ama engel olmadı. "Alparslan," dedim bakışlarım dudaklarındayken "Sanırım satranç oynamak isteyen adamın ne dediğini anladım şimdi." Alparslan'ın bedeni altımda gerildi. Gözlerim yeniden gözlerine çıktı. "Seninle satranç oynayabilir miyim?" Yine derin bir nefes aldı. Cevap vermedi. Bende evet saydım. Yüzlerimizi yaklaştırdım. "Şah..." diye fısıldadım dudaklarına doğru. Alparslan'ın eli belimde biraz daha sıkılaştı. Sanki beni tutmasa kayıp düşeceğim yer yalnızca zemin değilmiş gibi. Gözleri gözlerimdeydi ama bakışı insanın içine değiyordu. Fazla sakindi. O sakinlik yüzünden ben daha çok dağılıyordum. "Deme," dedi kısık bir sesle. Kaşlarımı çattım. "Neyi?" "Sarhoşken pişman olacağın şeyleri." Burnumu buruşturdum. "Belki pişman olmam." "Olursun." Bunu öyle net söylemişti ki. Sanki beni benden iyi tanıyordu. Sinir bozucuydu. "Dünyanın bütün cevapları sende mi?" "Bu cevabı bilmek için dâhi olmaya gerek yok." Kalbi hızlı atıyordu. Benimkiyse zaten kontrolden çıkmış bir çocuk gibiydi; oradan oraya koşuyordu. "Kalbin hızlı atıyor," dedim şaşkınca. "Bir sebebi vardır." İçimdeki sarhoşluk bir anlığına durulmuştu sanki. İnsan bazen çok içince daha berrak hissederdi ya. Ben de ilk defa onu net görüyordum. Kaşlarının arasındaki çizgiyi. Kirpiklerinin gölgesini. Yüzündeki sakalı. Ve bana bakarken gözlerinde duran o garip sabrı. Ve dudakları... Çok öpülesi duruyordu. Biraz da yaklaştım ve son hamlemi fısıldadım. "Mat..." Dudaklarımızı birleştirdiğimde yıldızlar parladı içimde. Öpülesi durmuyordu yalnızca. Öyle güzel bir tadı var