❝Anemon çiçeği...❞ Dedi ve derin bir nefes verdi. verdiği derin nefes, daha da merakımı uyandırdı. Dikkatle onu dinlemeye başladım. ❝Anemon çiçeği, aşkın ve kaybın en derin simgesidir. Afrodit'in, sevgilisi Adonis'i kaybetmesinin ardından, gözyaşları toprağa düşer ve o gözyaşları, kırılgan bir çiçeğe dönüşür. Anemon... Kırmızı ve beyazın içinde kaybolan, narin yapraklarıyla hüzün taşıyan bir hatıra. Bunu bilmelisin; aşk ne kadar güçlü olursa, kaybı da o kadar yıkıcıdır. Ama işte, her kayıptan sonra bir iz kalır. Tıpkı anemon gibi, sevdanın hatırası sonsuza kadar bir çiçek gibi açar.❞ 𓃮⃝✵ Leyra Yalın sekiz yaşındayken babasının kanı ayaklarına bulaştı. O geceden geriye bir çığlık, kilitli bir dolap ve asla unutamadığı bir çift göz kaldı. Yıllar sonra, geçmişi bir mezar gibi kapalı kalmadı geri gelip, bir yılan gibi boynunu sardı. Arhan Demiray daveridze. Şehrin en güçlü ailesinin varisi. Karanlığın içinde yetişmiş, Bazı gerçekler ise insanı yalnızca yaralamaz... yeniden yaratır. Çünkü Leyra'nın peşinde olduğu katil, sandığından çok daha yakındı. Ve Arhan'ın sakladığı tek şey geçmişi değildi. Bazı aşklar mezarı seçer....

"Aynı projede çalışan iki mimar. Biri kurallara bağlı, diğeri çizgilerin dışına çıkmaya hazır. Peki ya kalp?"

"Papatyalar ölünce güzel kokar derler. Belkide bu yüzden, en çok kaybettiklerimizi özlerken anlarız değerini."

Bir gece susmak, bir ömür suçlu kalmak demek midir? Asya, geçmişinde saklı bir gecenin yükünü taşırken; Civan, yeraltı dünyasında adım adım örülmüş bir planın içindedir. Yolları kesiştiğinde, ikisi de gerçeğin bu kadar yakıcı olacağını bilemez. Güven, bu hikâyede en tehlikeli oyundur. Kara İbre, aşk ile intikam arasında sıkışan kaderlerin hikâyesi. Ve bu hikâyede ibre, herkesi başka bir yöne götürüyor. Kara İbre kimi işaret ediyor? Kurban kim, katil kim? ------ Bu kitapta geçen olaylar ve karakterler tamamen hayal ürünüdür. Gerçek kişi ve kurumlarla herhangi bir ilgisi yoktur. 📅 Yayınlanma tarihi: 12.12.2025

Amacı yalnızca, ne yaparsa yapsın onu bünyesinde barındırmaya devam eden anasını korumaktı...VATAN'INI Doğduğu gün yetimhanenin üst sokağındaki çöpe atılıp, askerler tarafından kurtarılan kız büyüyüp, güçlenip onun üstüne plan kuran insanların oyunlarını onlara fark ettirmeden bozar. Asker-Asker ve Gerçek Ailem kurgusudur. Fakat klasik değildir. Tamamen bana ait Özgün bir kurgudur.

#ATEŞ VE MİRA # " Babamın borcu benim esaretim oldu. Ateş'in karanlığında kaybolurken, Yaman'ın ışığına tutunmaya çalıştım. Ama bu dünyada kural basitti: Ya av olurdun ya da avcı. Ben Mira... Kendi hikayemde başrol müydüm, yoksa devlerin oyununda bir piyon mu? Aşkın nefretle, sadakatin ihanetle sınandığı o noktadayız."

Binlerce yıldır ölüm insanları son yolculuklarına götürüyor. Kimse onu görmüyor, kimse onunla konuşmuyor. Ta ki komadaki küçük bir kız onu görene kadar. Ölümü görebilen bu kız, beklemek yerine onunla yürümeyi seçer. Peki birisi gerçekten ölümle arkadaş olabilir mi?

(Yeniden yazılıyor.) "Kabuk tutan yarayı kopar Tekrar kanat Yarabandını çıkar /-At Yaralar sardıkça kanar" "Tamamen bana ait olana" tek bir hamleyle belimi kavradı,bedenlerimizi bir bütün haline getirdi. Sıcak nefesi burada hemen kulağımın dibindeydi. "Sen benim olana" dudakları sıcak nefesiyle kulaklarımı okşuyor, bedenimi bir alev topuna çeviriyordu. Belimdeki ellerinden birini kaldırarak boynuma doladı. Parmakları boynumdaki morluklarda dolanıyor, gözleri sanki ilahi bir güçle tüm yaralarımı sarabilecekmiş gibi bakıyordu. Eliyle omuzumdaki saçlarımı geriye itti. Saçlarımı yavaş yavaş okşarken beni bitirecek o sözler döküldü dudaklarından. "İkimizinde bedenini ateşe verene kadar..." Elleri dudaklarımın üzerinde gezindi. Gözleri çoktan beni yiyip bitirmişti, bir metafor olarak bende onun içine eriyordum. Dudaklarını ıslattı, sert sesi cümlesini "durmayacağım" diyerek tamamladığında bir an yok olmayı istedim. Onun benliğinde yok olmak... Dudaklarımız arasındaki birkaç santimi kapatıp, dudaklarımızın eşsiz dansına başlamadan önce kısık ve sert sesiyle "siktir" fısıltısını unutmayacaktım. Tıpkı bu öpücük gibi...

Lise kurgusudur, eğlenmek istiyorsanız bu kitabı okuyun ⚔️ 2 Nisan 2026

O gece bir silah ateşlendi, Ama ölen ben değildim. Kurşun bedenimi değil, geçmişimi delip geçti, Ve ben küllerimden doğdum. Kaçtım, Kurtuldum, Ya da ben öyle sandım. Hayat acımasızdı, Kemiklerime sapladığı hançeri her nefesimde daha derine batırırken çürüdüm, Lanetli bedenimdeki nefeslerim tükendiğinde tabutumun kapağı gıcırdadı, Sırtıma kazınan ölüm saatime baktım, Vakit dolmadan almam gereken bir intikam vardı. NOT: Yetişkin içerik, kan, şiddet, kendine zarar verme, cinayet barındırır. Fantastik kurgu değildir.