"Aynı projede çalışan iki mimar. Biri kurallara bağlı, diğeri çizgilerin dışına çıkmaya hazır. Peki ya kalp?"

"Papatyalar ölünce güzel kokar derler. Belkide bu yüzden, en çok kaybettiklerimizi özlerken anlarız değerini."

Kadının tek amacı, ne yaparsa yapsın onu bünyesinde barındırmaya devam eden anasını korumaktı...VATAN'INI Zelal doğduğu gün yetimhaneye dahi bırakılmayarak, üst sokağında ki çöpe atılan bir bebekti. Doğduğu andan itibaren bir kurban, Vatanı ele geçirmek isteyenlerin bir oyuncağıydı. Ama nereden bilebilirlerdi ki, o oyuncak olarak gördükleri kız bilmeden onların oyunlarını bozarak, vatan hainlerini kendi oyununa dahil edeceğini... .. Can bağımıydı önemli olan? Yoksa kan bağımı? İkisinden de önemli olan tek bir şey vardı! O da VATAN! Tamamen bana ait Özgün bir kurgudur.

#ATEŞ VE MİRA # " Babamın borcu benim esaretim oldu. Ateş'in karanlığında kaybolurken, Yaman'ın ışığına tutunmaya çalıştım. Ama bu dünyada kural basitti: Ya av olurdun ya da avcı. Ben Mira... Kendi hikayemde başrol müydüm, yoksa devlerin oyununda bir piyon mu? Aşkın nefretle, sadakatin ihanetle sınandığı o noktadayız."

O gece bir silah ateşlendi, Ama ölen ben değildim. Kurşun bedenimi değil, geçmişimi delip geçti, Ve ben küllerimden doğdum. Kaçtım, Kurtuldum, Ya da ben öyle sandım. Hayat acımasızdı, Kemiklerime sapladığı hançeri her nefesimde daha derine batırırken çürüdüm, Lanetli bedenimdeki nefeslerim tükendiğinde tabutumun kapağı gıcırdadı, Sırtıma kazınan ölüm saatime baktım, Vakit dolmadan almam gereken bir intikam vardı. "Sen avcı, benim ruhumda kayıplar bıraktın. Ben onların her birini günlüğüme yazdım. Kork benden, ölüm bizi ayırana dek." Gölgelerin arasında, çakan şimşeğin, esen rüzgarın, yağan yağmurunun ardından yeryüzünü paramparça etmek isteyen gök gürültüsünün sesi duyulmuş. "Emin misin cadı!" 🎲 NOT: Yetişkin içerik, kan, şiddet, kendine zarar verme, cinayet barındırır. Fantastik kurgu değildir.

Pinhan'ın soğuk sokakları içinde sakladığı canavarlarıyla tehlikeyi kalbinde taşıyordu. Efnem, kendi zihnindeki canavarı öldürebilmek için intihar etmeyi seçti. Ancak tanımadığı bir yabancının onu kurtarmasıyla işler değişti. Bir kış gecesi açılan bir yara, yalnızca tenini değil, zihninin kilitli kapılarını da araladı. Artık ne tamamen insan ne de tamamen başka bir şeydi. İçinde dolaşan güç, her nefeste biraz daha büyürken; bastırdığı öfke, kaybettikleri ve susturulan hayalleri birer gölge gibi peşine takıldı. Bazı bağlar tesadüf değildir. Bazı acılar iki ruhu birbirine zincirler. Ve bazı fısıltılar susturulmak için değil, serbest bırakılmak için vardır. Efnem şimdi bir seçim yapmak zorunda. Ya karanlığı tekrar içine gömecek... Ya da onu salıp her şeyin yanışını izleyecek. Çünkü insanın en tehlikeli düşmanı, kendi zihninde sakladığı canavardır.