"Aynı projede çalışan iki mimar. Biri kurallara bağlı, diğeri çizgilerin dışına çıkmaya hazır. Peki ya kalp?"

"Papatyalar ölünce güzel kokar derler. Belkide bu yüzden, en çok kaybettiklerimizi özlerken anlarız değerini."

Amacı yalnızca, ne yaparsa yapsın onu bünyesinde barındırmaya devam eden anasını korumaktı...VATAN'INI Doğduğu gün yetimhanenin üst sokağındaki çöpe atılıp, askerler tarafından kurtarılan kız büyüyüp, güçlenip onun üstüne plan kuran insanların oyunlarını onlara fark ettirmeden bozar. Tamamen bana ait Özgün bir kurgudur.

#ATEŞ VE MİRA # " Babamın borcu benim esaretim oldu. Ateş'in karanlığında kaybolurken, Yaman'ın ışığına tutunmaya çalıştım. Ama bu dünyada kural basitti: Ya av olurdun ya da avcı. Ben Mira... Kendi hikayemde başrol müydüm, yoksa devlerin oyununda bir piyon mu? Aşkın nefretle, sadakatin ihanetle sınandığı o noktadayız."

Binlerce yıldır ölüm insanları son yolculuklarına götürüyor. Kimse onu görmüyor, kimse onunla konuşmuyor. Ta ki komadaki küçük bir kız onu görene kadar. Ölümü görebilen bu kız, beklemek yerine onunla yürümeyi seçer. Peki birisi gerçekten ölümle arkadaş olabilir mi?

O gece bir silah ateşlendi, Ama ölen ben değildim. Kurşun bedenimi değil, geçmişimi delip geçti, Ve ben küllerimden doğdum. Kaçtım, Kurtuldum, Ya da ben öyle sandım. Hayat acımasızdı, Kemiklerime sapladığı hançeri her nefesimde daha derine batırırken çürüdüm, Lanetli bedenimdeki nefeslerim tükendiğinde tabutumun kapağı gıcırdadı, Sırtıma kazınan ölüm saatime baktım, Vakit dolmadan almam gereken bir intikam vardı. "Sen avcı, benim ruhumda kayıplar bıraktın. Ben onların her birini günlüğüme yazdım. Kork benden, ölüm bizi ayırana dek." Gölgelerin arasında, çakan şimşeğin, esen rüzgarın, yağan yağmurunun ardından yeryüzünü paramparça etmek isteyen gök gürültüsünün sesi duyulmuş. "Emin misin cadı!" 🎲 NOT: Yetişkin içerik, kan, şiddet, kendine zarar verme, cinayet barındırır. Fantastik kurgu değildir.