Son kez bir ilkbahar sabahına uyandık. Ve ilkbahar o güne hapsoldu. Mavi gökyüzü, çiçek açmış ağaçlar, yumuşak bahar rüzgârı... Bir gecede tüm renklerimiz gri bir dumana dönüşüp insanoğlunun üzerine çöktü. O sabahla birlikte gençliğimiz, umutlarımız ve hayallerimiz de o ilkbahar sabahı gibi geride kaldı. Artık büyümek zorundaydık. Artık o umutlu gençlik değildik; sorumluluklarımız vardı. Yuva dediğimiz yeri korumak için daha güçlü ayağa kalkacaktık. Bir arada kalacaktık. Hayatta kalacak ve belki de başkalarını hayatta tutacaktık. İnsanlığımız için savaşacaktık. Merhaba arkadaşlar, umuyorum ki yazdığım satırlarda ve karakterlerde kendinizden bir parça bulursunuz. Size, her şartta bizi ayakta tutanın umut etmek olduğunu öğreten ve hatırlatan bir kitap olur. Düşüncelerinizi yorumlarda belirtebilirsiniz. İyi okumalar dilerim. :)

Kerem ile Ahu altı ay önce ayrıldıklarında artık düzen bozulmuştu. Tekrar bir araya gelseler bile hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının farkında değillerdi. ___ Haz ikimizi bir araya getirdiğinde, etrafımızdaki dünya sessizce dökülüyordu. Sanki her dokunuşumuzda yapraklar bir bir kopuyor, ayrılığın çamurlu lekesi tenimize bulaşıyordu. Firkât mevsimi çoktan üzerimizden geçmişti. Beni ona bağlayan intikam, onu bana bağlayan pişmanlık. Zehirli sözler dudaklarımızda dolaşıyor, kirli hisler nefeslerimizin arasına sızıyordu. Birbirimize yaklaşırken geri çekilmiyor, tam tersine o tehlikeli mesafeyi inatla daraltıyorduk. Bu bedenlerimizin birbirleriyle savaşı mıydı, yoksa öfkenin içime düşürdüğü o yakıcı alev mi? Bilmiyordum. Tek bildiğim şey, her nefes alışında dudaklarının bana biraz daha yaklaşması ve kalbimin, sanki seni itmesi gerekirken seni kendine çekmekten vazgeçmemesiydi. Firkât... bizim aramızda hâlâ yanıyordu. 18 yaş altı için uygun bir içerik değildir!

"Ölsem üzülür müsün?" "Tanımadığım bir kız için niye üzüleyim," Karadeniz'in dalgaları gibi sert bir hikâye... Karan,babasının ölümünün hesabını sormaya yemin etmiş bir adamdır. Derya ise inatçı ruhuyla,unutulmuş anıları ve saklanan gerçekleri ortaya çıkarmakta kararlıdır. Unutulan anılar ve saklanan sırlar sisli kıyılarda tekrar uyanırken,intikam ile aşk arasındaki çizgi her geçen gün biraz daha silinir. Peki bu kıyılarda intikam mı,yoksa aşk mı galip gelecek?

Aynı hastane Değişen unvanlar Kaçınılmaz bir karşılaşma Aynı sınıfta başlayan bir yolculuk, anlaşmazlıklarla yarım kalmıştı. Yıllar geçti, yollar ayrıldı, hayat herkes için başka bir yön çizdi. O artık başarılı bir doktordu. Hayatını kurduğu hastanede, geçmişini geride bıraktığını sanıyordu. Ta ki bir gün, o hastaneye yeni bir başhekim atanana kadar. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı izler, yıllar geçse de silinmez.

"Bu senin abin." dediğinde ikinci defa şok geçirdim. "Senden değil, dimi?" diyerek korkuyla sordum. Eğer ondansa, buraya düşüp bayılabilirdim.

Bade: "Hiç merak ettin mi... biri seni sessizce seviyor olabilir diye?" Ege: "Sanmam. Ben zaten Ece'den başkasını görmüyorum." Bade: "Bu kadar mı yani?" Ege: "Ece yoksa kimse olmasın. O kadar netim." Bade: "Anladım... O zaman umarım onunla mutlu olursun." "Bade yıllardır gizlice sevdiği Ege'nin kalbini kaybetmiş gibi hissediyordu. Bir mesaj, sessizce sevmenin tüm acısını ortaya çıkardı. Ama kimse, gerçek aşkın çoktan onun yanına geldiğini bilmiyordu..."

Öldüğümü sandığın o toprak, aslında seni beklediğim sığınağımdı Elay yasını tutarken, Karan intikamını örüyordu. Toprağın altında bittiği sanılan bu hikaye, gizli bir yeminle yeniden yazılacaktı. Çünkü Karan Karahan henüz son sözünü söylememişti.

Katil zanlısının avukatı, maktulün ablası olursa; adalet kimin tarafını tutar? ​Yazgı Yaman, İstanbul'un en dişli avukatlarından biriydi. Ta ki o Beykoz cinayetinin dosyası masasına gelene kadar. Katil zanlısı Efe'yi savunması için onu seçen kişi, şehrin en dürüst Savcısı Ediz'di. ​Oysa bir gerçek vardı; her ikisinin de bilmediği, her ikisinin de ruhunu ateşe verecek bir gerçek... O gecenin tek kurbanı Çiçek değildi. Vicdan ve kan arasında kalan iki yürek, hukukun soğuk koridorlarında birbirine çarptığında yer yerinden oynayacaktı. ​"Özür dilerim Yazgı... Kardeşimin bulaştığı için, kardeşini kaybettiğin için özür dilerim." ​Burası İstanbul. Burada adalet bazen bir cübbede, bazen bir mezar taşında, bazen de bir ağacın ardına gizlenmiş o sessiz gözyaşlarında saklıdır

​|Karanlık bir tablonun içinde hapsolmuşken, nota kağıtlarından sızan bir ışığa tutulmak| ​ ﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌ Gece Uluay için dünya, karanlık bir tablodan ibaretti. Bu tablodaki tek ışığı ise bir yıl önce prodüksiyon odasında, Kuzey Atasoy'un melodilerinde bulmuştu. ​Kuzey içinse aşk bir melodi değil, sevdiğinin tüm acılarını üstlenme cesaretiydi. Ancak ikisinin de unuttuğu bir şey vardı: ​Yıldız tozları parladığı kadar, ardında büyük yalanlar da saklardı.

"Sevgiyle büyütülmemiş çocukların kalpleri yumrukları kadar değil, hayalleri kadar olurdu." Bazı çocuklar unutmayı öğrenir. Bazıları ise hatırlamak zorunda bırakılır. Derin Özer, unutturulmuş bir hayatın hayatta kalan yansımasıydı. Geçmiş, onun için hatırlayamadığı kesik bir sayfaydı. Çocukluğu ise başkalarının anlattığı, kendisine ait olmayan bir hikâye. Ve bazıları, başkalarının unuttuğu her şeyi hatırlamak zorunda kalanlardandı. Ares Alaca... Unutmanın mümkün olmadığı bir hafızayla, Derin'in hatırlamadığı her yansımanın zıttında kalan güçtü. Hatırlamayı lanet olarak bilse de unutmamayı güç olarak kullanandı. Kayıp Ruhlar, insan zihninin susturulan yerlerinde dolaşan, hatırlamanın bir lütuf mu yoksa ceza mı olduğunu sorgulatan bir gerçek. İçerik Uyarısı❗️ Bu kitap; • Küfür ve argo dil • Şiddet ve karanlık sahneler • Yetişkin temaları içermektedir. 18+ okuyucu kitlesi için yazılmıştır. Hassasiyeti olan okuyucuların bunu dikkate alması önerilir. Tüm hakları saklıdır❗️ Çalınma, kopyalanma vb. durumlarda yasal işlem başlatılacaktır!