Afra Ertekin, yaşadığı ağır travmanın ardından kimseye güvenemeyen, sessizce çöken bir boşluğun içinde kaybolmuştur. Bir gece dayanamayacak hâle gelince, çaresizlikle telefonunu eline alır ve tamamen rastgele bir numaraya mesaj gönderir. KİTABIMDA BAŞKA KİTAPLARDAN BAHSETMEYİN! KİTABIMDA KENDİ KİTABINIZIN REKLAMINI YAPMAYIN!

Beş yıl sonra yaşadığı şehre dönen ve döndüğü gece nezarethaneye düşen Rüya Nisrin, eskiden komşusu olan şimdilerde polis olmuş Yavuz'u arar. '201025

Figen: Ben pek anlamam ama güzel adam dövüyorsun Bars: Güzel mi adam dövüyorum? Bars: Figen sen adamı delirtirsin yavrum |Mahalle kurgusudur #genelkurgu 1 (31.08.2025) #gençkızedebiyatı 1 (05.09.2025) #kurguolmayan 1 (16.11.2025)

Çerezlik bir texting kurgusu. (Tamamlandı.) & Atilla Artem: Bu şey gizlilik içeriyor mu? Efsun Araslı: Nasıl yani? Atilla Artem: Buraya başvurduğumun bilinmesini istemiyorum. Efsun Araslı yazıyor... Efsun Araslı: Merak etmeyin Atilla Bey danışan ve danışman olarak gizlilik sonuna kadar korunacaktır. Efsun Araslı: Bu konuda sonsuz güvenebilirsiniz. Atilla Artem: İyi o zaman. Atilla Artem: Başlayalım.

Turan Ata Korkmaz: O siktiğimin puştu neden sürekli senin etrafında? Siz: Patronum çünkü? Turan Ata Korkmaz: Ben senin ablanın omuzuna elimi atıyor muyum? Gereksiz samimiyet. Siz: Sen neden benim ablamın omuzuna elini atıyorsun ki? Ayrıca her şeyi geçtim sen beni mi izliyorsun? Neredesin? Turan Ata Korkmaz: Yanıma mı gelmek istiyorsun? Siz: Hayır? Turan Ata Korkmaz: O zaman bilmene gerek yok. Turan Ata Korkmaz: Samimiyetini siktiğime bak ulan iki yıldır tanışıyoruz bir kere bile elimi omuzuna atamadım, adamla bir aydır tanışıyorsun her gördüğümde eli olmayacak yerlerde. Siz: Ablamın patronusun elin neden omuzumda olsun? Turan Ata Korkmaz: O da senin patronun eli neden omuzunda? Siz: Çünkü seninle gerekli bir samimiyetimiz yok. Turan Ata Korkmaz: İki yıldır peşinden koşuyorum insaf *Bölümler kısa olacaktı, yazım hataları olabilir.*

"19 yıl sonra, bir mektupla, yalnızca bir mektupla veda etti. Ve mektupta hayalini kurduğum o babanın aslında hayallerden ibaret olmadığını, gerçek olduğunu söylüyordu." ••• "Sence kabul etmeleri ne kadar sürecek?" "Banner fazla utangaç biri, Natasha ise... En az beş yıl diyorum." "Beş mi? Biraz fazla olmadı mı? Bence dört buçuk." ••• "Peki ben ne olacağım Natasha? Bir anda eski karımın yıllardır benden gizlediği çocuğum geliyor, tam alıştım derken ortadan kayboluyor ve ölmek üzereyken buluyorum onu. Benim ne hissettiğimi hiç düşündün mü? Ben daha Marcel'i tanımıyorum bile Nat. Bırak neyi sevip sevmediğini bilmeyi, ben onun bir sonraki adımının ne olacağını bile kestiremiyorum. Ben henüz bizi anlayamamışken insanların anlayacağını nasıl düşünebiliyorsun Tanrı Aşkına!? Tek yapabileceğim şey onu korumaya çalışmak ve en azından vicdanımı rahatlatabilmek için bunu yapmam gerek, tamam mı?" ••• "Ben, doğru olduğunu düşündüğüm şeyleri yaparım Bucky. Eylemlerimi karşımdaki insanlar belirlemez." Nedense bu isim oturmamıştı kadının ağzına. Sevememişti Bucky, yıllardır ona hitap etmek için kullanılan ikinci ismini. Başını salladı hafifçe, dudakları da gerildi ancak pek gerçek bir gülümseme değildi bu. Daha çok 'Biliyordum, umut etmem hataydı.' gülümsemesiydi.

Ben Eylül. Sadece, dümdüz Eylül. Rastgele bir sabah deli cesaretiyle kalkışmıştım bu işe. Sonunda pişman olacaktım belli ki. Ama bildiğim tek bir şey vardı: Kaybedecek bir şeyim yoktu ama kazanacak bir ailem olabilirdi.