Bazı hikâyeler, yaşandıkları gün başlamaz. Bazıları yıllar önce verilen yanlış bir kararla, söylenmeyen bir gerçekle ya da uğruna ölünecek kadar ağır bir sırla yazılır. Koçari, Furtuna ve Taşlıoğlu aileleri yıllardır aynı geçmişin yükünü taşırken, kimse bir gecenin bütün dengeleri altüst edeceğini bilmiyordu. Çünkü bazen insanı en çok yaralayan şey, karşısındaki düşmanı değil; yıllarca gölgesinde yaşadığı geçmiştir.

Fadime Koçari, ailesini dört bir yandan kuşatmış kan davası sağ olsun, tüm ömrünü tetikte geçirmişti: Her an her saniye düşmandan gelebilecek her türlü fenalıktan kendini koruması gerekiyordu; ona öğretilen de buydu. Ancak hayatı geri dönülemez bir biçimde parçalara ayrıldığında elinde kalan parçalarla ne yapacağını bilemedi. Çünkü kimse ona fenalığın en büyüğünün bir 'dost'tan da gelebileceğini öğretmemişti. ya da: Ya kimse Eyüphan'ın Fadime'yi kaçırdığını fark etmeseydi? . . . Uyarı: Grafik olmasa da cinsel saldırı, kabuslar, Travma Sonrası Stres Bozukluğu (PTSD), şiddet, panik atak gibi unsurlar içermektedir. Eğer bunlardan rahatsız oluyorsanız lütfen okumayın.

Satrançta kural ezelden beri belliydi. Şahların ihtişamı yara almasın diye ilk ateşe atılanlar daima piyonlar olurdu. Yıllanmış günahların bütün bedeli bu karanlık oyuna zorla itilen İsmail'e kesildiğinde, herkes Fadime'nin sessizce bu kurala uymasını bekledi. Ailesinin yıkıcı öfkesini kuşanacak ve kocasını feda edip o masum taşı tek bir hamlede tahtadan silecekti. Peki ya Fadime, kendisine dayatılan bu bitmek bilmez düşmanlığa sarılmak yerine tahtayı tamamen devirip İsmail'i seçerse?

"Bu çocuğun çalışma azmi benimkini bile geçer." [fadime koçari]🍴[ismail furtuna]

Zoraki başlayan bir evlilik. Kanla yazılmış bir geçmiş. Ve inkar edilemeyen bir aşk. İso ve Fadime'nin hikayesinde asıl soru şu: Bu düşmanlığın ortasında yeşeren aşk, mutlu sona ulaşabilecek mi?