Seongje ve Gotak bir zamanlar çok yakındı. Fakat bir gün okula geldiklerinde aralarındaki gerilim etrafı hızlıca sarmıştı, zamanla düşman oldukları haberi bütün okulda yayıldı. Fakat kimse sebebini bilmiyordu, hatta onların en yakınları bile neden düşman olduklarından habersizdi.

"Ne o?" Sesim boş sokakta yankı buldu. Seong-je, elindeki sigarayı yere fırlatıp ayakkabısıyla üzerinden geçerken o vahşi bakışları gram olsun yüzümden ayrılmamıştı. "Ne demek istiyorsun?" İşaret parmağıyla gözlüğünü düzeltti. Burnundan akan kan dudaklarına yol çizmişti ve lanet olsun çok tuhaf görünüyordu. Aynı avını parçalamayı bekleyen bir yırtıcı gibi... Dudakları, bakışlarımın oraya kaymasıyla beraber arsızca yukarıya kalktı. "Bu seferde sen mi birliğe gel diye tutturacaksın?" İçimi ürperten sert bakışlar, baştan aşağı bedenimi talan etti. Dudaklarındaki sırıtma yerini anlamsız bir boşluğa bırakmıştı. Şuan tebessüm mü ediyordu yoksa bir yırtıcı gibi avını parçalamaya mı hazırlanacaktı? "Birliğe gerek yok." dedi tok bir sesle. Adımları bedenini bana yaklaştırmaya başladı. Gene üzerime geliyordu. Kuralları ihlal ediyordu. Dibime girip bir elini yaslanmış olduğum duvara dayadı. Üzerinden yayılan terle karışık sigara kokusu nedense midemi bulandırmamıştı. Avuçlarım terlemeye başlarken yutkunarak bakışlarımı beni parçalamaya ant içmiş dudaklarına çıkardım. Seong-je bedenini iyice bana yasladığında sağ eli boğazıma yapışmış, baş parmağı ademelmamı okşamaya başlamıştı. "Birliğe gerek yok Hyun-tak, biz seninle bir bütünüz zaten."

"Bileğini kontrol ettim. Sana da bir şey olmamış daha ne istiyorsun?" "Özür." dedi oğlan. "Basit bir kelime grubu." Başını hafif sola yatırdı. "Özür dilemezseniz buradan kalkmayacağım."

"Sen bir suçlusun, seni savunmam için mantıklı bir sebep söyle." diye çıkıştı genç adam. Karşısındaki hiç gocunmadı oysa sakin, sessiz kendinden emin ama net adamlarla tam karşısına dikildi. "Bugün odanda beni gördüğünde, deli gibi atan kalbin büyüyen ıslak gözlerin ve titreyen ellerin bir sebep sayılabilir, avukat."