"Şey buralarda deniz var mı?" tabi ki de var gerizekalı, karadeniz burası sonuçta of adamda diyecek ki bu ne gerizekalı bi kız böyle diye. "Var, hatta çok güzel bir yer biliyorum. Pek kimse gitmez oraya, denizin rengi.." dediğinde biraz daha yaklaştı bana doğru. Boyumun fazla uzun olmadığından dolayı burnum anca göğsüne geliyordu, biraz daha yaklaşsaydı değecekti. "Denizin rengi aynı gözlerin gibi.. tam yeşil değil, mavi hiç değil.. karışık biraz.. ama çok güzel.."

Merhaba arkadaşlar size içimden ne geliyorsa anlatıcam: benim hiç babam olmadı bu yaşıma kadar annem var evet ama babam annem babamın kötü biri olduğunu söylerdi eskiden ama yinede severdim babamı tipini kokusunu bilmeden özlerdim sizin babanız masal anlatırmıydı size ben çok isterdim babam gelip saçlarımı öpüp masal anlatsın çok... Bi söz vardır: on kapıdan daha kitlidir babanın evde oluşu hadi gel baba nerdesin gel bana sarıl kızım de öp sarı saclarımdan pembe yanaklarımdan mavi gözlerime bak deki mavisim denizim geldim de lütfen de lütfen.. Ve son sözüm SEN BENİM İLK AŞKIMSIN BABA İLK

Masallar Her Zaman Mutlu Sonla Mı Biter ? Onların masalı erken bitmişti. sonu Pek de mutlu değildi. Arkalarında küçük bir kız çocuğu bırakmışlardı. Babasına hasret bir kız çocuğu. Belki de bitmemişti masalları, yeni bir başlangıç yapılabilir miydi... Kaderin Cilvesi değil miydi bu ???

"Baba?" "Güzelim uyandın mı?" "Hıhı. Neredeyiz biz?" "Geldik güzellik. 10 dakikalık bir yolumuz kaldı ama amcanın alacağı şeyler var o yüzden durduk. Burasıda şehir merkezi." "Anladım babacığım. Biz de inelim mi?" "İnelim canım, hadi." Babamın izni ile arabadan indim. Ben ile babam zıt yönlerden indik. Babamın yanına gittiğimde ise donmuş bir şekilde sadece bir yere odaklanmıştı. Boyum yetmediği için kime baktığını göremiyordum. "Baba?"

~Kırık Bir Masal~ "O senin kızın. Adı Masal" Kelimeler, apartman boşluğunda yankılanarak Demirin zihnine ardı ardına saplanan çiviler gibiydi. Elinde tuttuğu şeffaf dosyaya baktı, içindeki hastane logolu kağıtlar, DNA test raporları. Sonra bakışlarını tekrar kapının eşiğinde, annesinin bacağına değil de duvara sığınmış küçük kıza çevirdi. Şok, Demirin damarlarındaki kanı dondurmuştu. Beyni duyduklarını reddetmek için çırpınıyordu ama kızın yüz hatları, kahverengi ürkek gözleri, geçmişin inkar edilemez bir yansımasıydı...

Hiç bir şeyden haberi olmayan dışarıya karşı çok sert, kuralcı fakat ailesine karşı pamuk gibi olan ve sadece evlatları için yaşayan bir baba. Bir kız kardeşleri olduğunu öğrenen abiler. Küçüklüğünden beri en büyük yarası babası olan ve yaşadıkları yüzünden dışarıya karşı sert duvarlarını örmüş bir kız. Peki ya bir gün her şey ortaya çıkarsa? Ve ya gerçekler söylenenin aksine daha farklıysa? Efsun babasını ve abilerini kabul edebilecek miydi? Ya da onları kabul etse bile asıl gerçekler ortaya çıktığında Efsun ne yapacaktı? Mutlak doğru neydi? Babası mı? Annesinin mektupları mı? Ya da yaşadıkları mı?

~..🌼..~ Yıllar önce kızını terk etmiş olan bir baba, kızına tekrardan kavuşursa nasıl olur? Ailesinin bile söz geçiremediği bu deli adama daha dört yaşına yeni girmiş kız çocuğu mu istediğini yaptırabilicek? **LUNERA: Ay ışığında yeniden bulunan bağa..** ~..🌼..~

Karısının son hayalini gerçekleştirmek için bir çocuğa aile, baba olmak için elinden ne gelirse onu yapacaktı Mirkan.

Bir baba ve kızının masalına hoş geldiniz. 1 HAZİRAN 2020....♡♡

Varlığında bile yokluğunla yaşadım. Özür dilemen gereken kırgınlıklarım var.