7 erkek,1 kadın,1 taht

"İyi insanlara zarar veren, hasta olmalarına sebep olan insanları cezalandırmak kötü bir şey mi?" Kalın sesiyle kurduğu cümle midemin ağrımasına yettiğinde yüzümü buruşturdum. "Öyle söylediğinizde çok da kötü bir şey değilmiş gibi geliyor... Ama yinede birinin yaşayıp yaşamayacağına karar vermek Allah'ın bileceği şey, dünyada birden fazla Azrail'in olması kaosu getirir. Getirmez mi?" Güçlü sesimde merak duygusunun ağırlığı vardı. "Sen karar ver, Burak'ın yokluğunu öğrendiğinde ne hissetmiştin?" "Kayıp olduğunu duyduğumda içimi artık bana veya başkasına zarar veremeyeceğini bilmenin huzuru kaplamıştı." Ona döndüğümde yürümeyi bırakıp bana döndü. "Ona sizin zarar verdiğinizi öğrendiğimde bana sıcacık hissettiren insanın başkasına nasıl buz dağı olduğunu gördüğümde gerçekliğini sorguladım. Tahayyül sandım." "İnsanların bir tek yüzü yoktur. Herkes bir başkasının öyküsünde iyi ya da kötü rolünü üslenir." "Ben hiç kötü rolünü üslenmedim." Umursamazca omuz silktiğimde kaşları havaya kalktı. Dudakları muzipçe yukarı kıvrıldığında "Emin misin?" Bir kâinat; yedi varlık. İkisi bilinmemekte... Ancak gerçeği bilen yalnızca bir kişi var. Geceleri kendi adaletini kendi kurallarıyla sağlayan bir katil. Hedefindekiler yalnızca "kötüler." İki varlıktan yardım alarak cinayetlerini kusursuz sayılabilecek şekilde işler. Ama bir gün... Biri, her şeyin farkına varmaya başlar. Feride Saral. "Hayal olmasını dileyeceksiniz..." Feride, yaşadıklarının omuzlarına bıraktığı yükten kurtulmak ister ve yardım almaya karar verir. Bilmediği, gittiği psikoloğun hayatını tamamiyle değiştireceğidir. -FANTASTİK- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu' na teşekkürlerimi sunuyorum.

Öyge, aynadaki aksine bakmaya tahammül edemiyordu. Çirkinleşen yüzü, kaybettiği ilahi ışığı ve içindeki intikam hırsı onu Mogat'ın gölgeli mahzenine geri itti. Yeni bir beden, taze bir hayat istiyordu; ama bunun bedeli kadim yasaların bile titrediği bir günahtı. Mogat, asasını yere vurarak o korkunç şartı fısıldadı: "Sürgün'ün yasak meyvesini almalısın. Ama o meyve, ancak bir ruhun kurbanıyla dalından düşer." ​ ​Kurban belliydi: Sevdiği adamın gönül bağının olduğu o masum genç kız. Öyge, fani dünyaya gölge gibi sızdı. Karanlık ayinlerle evlilik arefesinde ki kızın ruhunu bedeninden söküp aldı ve Sürgün'ün derinliklerindeki o uğursuz elma ağacına sundu. Ağaç, kurbanın çığlığını köklerine hapsederken, dallarının arasından bembeyaz, ay ışığı gibi parlayan tek bir elmayı avuçlarında tutarken artık bir faninin rızası gerekliydi. ​ ​Uzun arayışlar sonunda Nesibe'yi buldu. Nesibe, yıllardır evlat hasretiyle yanıp tutuşan, bu uğurda ruhunu bile satmaya hazır bir kadındı. ​"Sana özlemini duyduğun o canı vereceğim," dedi Öyge, yüzündeki çirkinliği gizleyen bir pelerin ardında. Gözü dönmüş Nesibe, bu teklifin arkasındaki dehşeti görmeden kabul etti. Artık geri sayım başlamıştı; Öyge, içine gireceği o taze bedenin, Nesibe'nin rahmindeki bebeğin doğmasını bekleyecekti. On iki koca yıl... Öyge için her saniyesi bir asır gibi geçen, sabrın kuyusunda beklemekle dolu bir zaman dilii. Aslında Nesibe ile yaptığı o kanlı pazarlıktan sonra onu hemen yanına almayı düşünmüştü. Fakat aynadaki aksine baktı; beli bükülmüş, elleri kurumuş bir dal parçasına dönmüş, nefesi bile kesik kesik çıkmaya başlamıştı. ​

Başkomiser Kürşad Karahisarlı. O mahallenin ağabeyi, herkesin saygı duyduğu delikanlısıydı. Karahisarlı soyadıyla nam saldığı mahallesinde hayatına birden giren Özlem ile kalbinden vurulmuşa dönmesi çokta geç olmayacaktı. (Tamamlandı) ©Tüm Hakları Saklıdır.