🩸 Witaj w Luxhall.. zanim wejdziesz, przeczytaj TW. Zakon nauczył go jednego: demony trzeba palić. Corvin Blackward całe życie wierzył, że jest światłem w ciemności - dopóki nie dostał rozkazu schwytania dziewczyny, która wcale nie wygląda jak potwór. Vaelis Morren jest pół-demonem, naznaczoną pięcioma pieczęciami. Każda z nich trzyma jej moc w klatce. Każda z nich została wypalona bólem. Żeby uratować matkę, Vaelis musi je zerwać. A Corvin musi zdecydować, czy nadal służy wierze.. czy człowiekowi. Bo im więcej pieczęci pęka, tym mniej zostaje z niej samej. A ostatnia.. jest ceną, której nikt nie wypowiada na głos.

Miasto zaczyna oddychać inaczej. Pojawiają się ślady, których nie da się wytłumaczyć. Krew, która nie zachowuje się jak krew. Cisza, która nie oznacza spokoju. To, co miało pozostać ukryte, zaczyna wychodzić na powierzchnię, a granica między światem ludzi a tym, co żyje w cieniu, staje się coraz cieńsza. Każdy krok w głąb mroku odsłania coś, czego nie da się już „odwidzieć". Nokturn Tom II to opowieść o konsekwencjach. O tym, co budzi się po przekroczeniu granicy. O przemocy, która nie zawsze jest widoczna. I o krwi, która nie powinna była zostać wypita.

W Akademii Cieni nie wychowuje się bohaterów. Tutaj tresuje się drapieżniki. Lyssaira Elowen Virellien ukrywa ciało, które mogłoby ją zdradzić, i imię, które mogłoby ją zabić. Jako Ryn Virel trafia tam, gdzie słabość zostawia się na podłodze, a zapach strachu przyciąga ostrze. Onyx Nightborne to alfa urodzony do dominacji. Każdy jego krok pachnie władzą, a każdy oddech - kontrolowanym gniewem. Aż pewnego dnia jego wilk reaguje na kogoś, kogo nie powinien nawet zauważyć. Na kogoś, kto pachnie jak kłamstwo. I jak przeznaczenie. Tu więzi nie rodzą się z wyboru. Tu rodzą się z instynktu, który nie zna słowa nie. A spojrzenie, które trwa sekundę zbyt długo, potrafi zmienić całe ciało w pole bitwy. Jedna prawda może ich zniszczyć. Jedna przemiana - rozpętać wojnę. Wolfmarked to mroczna opowieść o wilkach, które nie pytają o pozwolenie i o dziewczynie, którą zauważył ktoś, kto nigdy nie powinien jej poczuć. Bo wilk nie prosi. Wilk bierze to, co rozpozna jako swoje.