Ayın on dördüncü gecesinde, doğduğu obada, sırf herkesten farklı olduğu için lanetlenen ve ölmeyi hak ettiği düşünülen bir bebekle başlamıştı her şey. "Obada küçük bir kız doğduğunu söylediler, Annesiyle atası o kız için öldü dediler. Çünkü iblis sandılar, Gece yarısı nehirde boğmayı istediler. Ateş böcekleri her şeyi duydular, Dilden dile ağıt yaktılar. Bunu öğrenen kelebekler toplanıp bir günlük ömürlerini verdiler, Aynı gece de öldüler, Yaşasın diye bebekler."

"Acıdan geçemeyen kadının, acısı bitemeyen adamla; kırık dökük sevdası." Kendini bilmez bir gecede, ay tamda göğün bağrında uyuklarken başladı her şey. Kader; dizleri yaralı bir kızı, dudakları kan kokulu bir adamın koynuna sardı. Yitirdiği hafızasının ardından, hiç bilmediği bir adamın elini tuttu. Geçmişi hatırlamaya çaba gösterdiği her an kendiyle ilgili bilinmezlere daldı. Adam her an köşe başındaydı, soluğundaydı ve ne parmağındaki yüzük, ne de hatırlamadığı geçmiş bu ihtirasa mani olamadı. Oysa ki şeytanın ini, adamın köşesi kıvrılmış zihniydi. Kadın adamın cehennemiydi; saf ateşin koynu, zemheri kışın soluğu.

Hiç vakit kaybetmeden er*kekliğini kadınlığıma sürtündü. İkimiz de kısık sesle inledik, sanki bu an aramızda sonsuza kadar hatırlansın diye birbirimizin gözlerinin içine baktık. Ama dedim ya, sanki. Bir yanılmadan ibaretti hislerim. "Bak!" dedi kısık sesle. "Baksana nasıl su*lanmış." 
 Artık bu argo kelimelerin bir arlığı kalmadı, anlamlarını yitirmişler sadece aldığım zevki kamçılıyorlardı. Ka*dınlığıma sürtünürken, "Beni ıs*laklığınla ıs*landırıyorsun," diye fısıldadı, er*kekliğinin ucu karanlıkta parlıyordu. Sabırsızlığımı belli eder gibi kısık sesle inlediğimde, üç defa sürtünerek başını iç*ime kaydırdı. Geçen sefere nazaran aldığım tek duygu ağır bir zevkti. Belim yukarı doğru hareket etmişken elimle çığlık atmak üzere olan dudaklarımı kapattım. "Bu defa seni alıştırarak yaptım." dedi nefes nefese. Hissetmediğim acıyı açıklıyor. "Bayılma, sakın. Duracak kadar sabırlı değilim." Başımı onayladıktan sonra, çekinerek karanlık gözlerine baktım, "C-canım yakmadan yapar mısın?" Dedim, titrediğimi o an fark ettim. Karanlık gözleri yüzümde dolaştı, gözlerinin izi dolaştığı her yere bir öpücük gibi dokundu. Ensemden kocaman avucuyla tutup kaldırdığında dudakları dudaklarıma mühürledi, o ilk gece gibi. Yapmayacağım demedi fakat öpücüğümle içime akıtı.

Doğumla değil ölümle gelen bir karışıklık hikayesi... Aksu ve Alara. Kaderleri ortak yazılmış iki kız. Tamamen zıt hayatlar yaşayan ve farklı sebeplerle yaşadıkları hayatlardan memnun olmayan bu iki kız aynı anda ölürse ne mi olur? ⬛⬛⬛ Aksu sıcakkanlı, eğlenceli, biraz utangaç, çokça sevecen bir genç kızdır. Soğuk, disiplinli ve gösteriş meraklısı ailesinin aksine. Alara ise umursamaz, dik başlı, insanlardan pek haz etmeyen, farklı zevkleri olan genç bir kızdır. Birbirlerine bağlı, yardımsever, mütevazı ve sevgi dolu ailesinin aksine. Yaşadıkları kaza sonucu can veren bu iki kıza bir seçim hakkı sunulursa ve bu kızlar birbirlerinin bedenlerine girip kendilerine ait olmayan hayatı yaşamaya başlarlarsa en fazla ne olabilir ki? π~Farklı türde bir yeni aile macerası~π Keyifli okumalar🤍

ŞEYTANIN SARIŞINI - TUTSAK SERİSİ II BOZRA kitabındaki Ali karakterinin hikayesidir. *Kitap başındaki uyarıları okumadan başlamayın.

"saçlarıma dokunma!" ondan uzaklaştım. "bana ne yaparsan yap ama onlara dokunma!" "Onları keseceğim!" "h-hayır onlar annemden bana kalan son şey onlara dokunma n-ne olur.." ağladı. "istersen döv canımı yak ama onları elleme.." belime gelen saçlarımı tutup çekti. "onları kesip sana yedireceğim." dedi ve güldü.. "senin ölümün benim elimden olacak unuttun mu?"

Bir tanışma. Romantik bir evlilik teklifi. Hızlı gelişen, mükemmel giden bir evlilik. Ya sonra? Her şeyiyle mükemmel bir eşe sahipti İdil. Beyin cerrahı olan Tunç, bir erkekte aranabilecek her şeye sahipti. Zekiydi, karizmatikti, bilgiliydi, insanları etkisi altına alan bir havası vardı. Peki ya neden kendisi gibi sıradan bir kızı seçmişti? Başta düşünse de İdil için tüm dengeleri altüst eden şey bu soru değildi. Tunç'un ortaya çıkan karanlık yanıydı. İdil'in hayatı tek bir soruyla karmaşaya dönüştü. "Kocamın eski sevgilileri neden kayboluyor?" Copyright © Tüm Hakları Saklıdır.

"Adın ne senin?" Genç kız heyecanla içi coşarken sırıtmamak için kendini sıkıyor, böyle olunca dudağının altındaki küçük, iç ısıtan gamzesi ortaya çıkıyordu. "Vabia, komisevim." Genç adam duyduğu güzel ses ve onu eğlendiren konuşmayla kendini gülmemek için tuttu. "Sen bana en iyisi komiserim deme." Kız iri, kahverengi gözlerini heyecanını yitirmeksizin gezdirdi adamın üzerinde. İçi içine sığmıyordu. "Ne diyeyim? Amivim?" Kız güzel ve sevimli görünen yüzünü meraklı bir hâle soktuğunda genç adam daha da sıktı kendini gülmemek için. Görünüşte bir su perisi gibiyken konuştuğunda ufak bir kız çocuğu gibi hissettiriyordu. Yusuf komiser tek kaşını kaldırıp indirdi. Hâlâ daha gülmemek için kendisini sıkıyordu. "Yok amirim de deme." Kız bu sefer kaşlarını havalandırdı. İlk defa canlı bir polisle tanışmıştı fakat adama daha ne diye hitap edeceğine bile karar verilmemişti. Bu nasıl polisti böyle, kitabında yazacağı polis karakterler de bunun gibi mi olmalıydı? Bu adamdan hiç polis havası sezinleyemiyordu. Heyecanı yavaş yavaş yerini sorgulayıcı hislerine bırakırken kaşlarını kaldırdı, böylece alnı kırıştı ve Yusuf için daha da sevimli bir hâl aldı bu durum. "Memuv bey?" Sonunda dayanamayıp kıkırdadı Yusuf. Genç kız gözlerine aynı sevimli ifadeyle bakmaya devam ederken gülmemek için kendisini tutmak zor geliyordu adama. "Memur bey de deme." Rabia sinirli olduğunu sandığı ama Yusuf'u daha da eğlendirdiğini bilmeden çattı kaşlarını. "Ne dememi istevsiniz o halde?" Sesinin sinirli çıkmaması için çabalamıştı. Genç adam onu sinirlendirmek istemediği için gülüşünü kısa kesti. Ufak bir kız çocuğu gibi görünsede koca kızdı ve belki de onunla dalga geçtiğini düşünebilirdi. Küçük bir tebessümle dudaklarını ıslattı. "Polis de sen bana iyisi mi." Biçimli kaşları daha da çatıldı k

Aşk, gülü dikeniyle avuçlamak ama kanayan ellerin hesabını gülden sormamaktır. 23 yaşında, içine kapanık bir Özel Harekât polisi olan Dinçer. Göreve ilk adımını attığı an aldığı şehit haberiyle kendi kuyusuna çekilir; ait olamadığı bir timde, kalabalıklar içinde yalnızlaşır. Hayalleri için direnen ama en çok ailesi tarafından yarım bırakılan bir genç kadın olan Belçim, dışarıdan yıkılmaz görünse de, onun da içinde rengini yitirmiş, eksik bir gökyüzü vardır. Aynı kofluğu taşıyan iki yabancının yolları, hayatın tam orta yerinde kesişir. Biri susarak ördüğü duvarların arkasında, diğeri direnerek açtığı yaralarla hayatta kalmıştır. Göğünü kaybetmiş iki kuş gibi... Peki, birbirlerinde yeniden gökyüzünü bulabilecekler mi, yoksa aynı boşlukta savrulup kaybolmaya devam mı edecekler? Kof; bir boşluğun hikâyesi.

----"Bunca şey başından beri bir karı kocaya ait değildi zaten. Birbirimize karşı hiçbir zaman karı koca da olmadık. Biz seninle bir çıkar ilişkisiyiz." diyerek adamın geçmişte yaptıklarını yüzüne vurmak istedi. Elini çenesinden çekip de geriye yaslanmak istediğinde Kavan bir anda elini ensesine atmıştı. Sertçe çekmişti kendisini. Geriye çekilemeyecek kadar güçlü kavramıştı. Yüzünü garip bir tavırla yaklaştırdı yüzüne. Hani böyle kızgın, düşmancıl falan ama asla saldırmak istemeyen bir tavırla. "Şunu bir açıklığa kavuşturalım küçük kadın. Hiçbir çıkar benim gibi adamı ilgi duymadığı bir kadınla evlendiremez." diye fısıldadı. "Sen benim bu olaydı en büyük çıkarımsın." ---- 4 Genç okudukları bir kurgu ile dalga geçer ve kendi aralarında teoriler üretirler. Bu ilginç kurguyu bir tablo olarak çizen Öykü bir anda tablonun içerisine düşer ve aslında kurgudaki Kral'ın lanetinin bir parçası haline gelir. Geri dönmek için elinden geleni yapmak ister ama Öykü'nün ufak bir rahatsızlığı vardır. Şoka girdiğinde konuşamaz ve bu ufak sebep yüzünden çok büyük olaylara sebebiyet verir. Bir evliliğe, bir topluma ve yabancı bir sevdaya. İçerisinde bolca romantizmin geçtiği bu hikayemizde size bir Öykü anlatacağım... "Bir LadyRebel Klasiğidir."