Rok 2049. Po wielkim kryzysie gospodarczym władzę przejęła organizacja zwana Dyrektoriatem. Każdy obywatel otrzymuje elektroniczny identyfikator, a mieszkania wyposażone są w obowiązkowe kamery i mikrofony. Oficjalnie wszystko służy bezpieczeństwu. Siedemnastoletni Adam Lis, po tajemniczej śmierci ojca, zostaje zmuszony do objęcia jego stanowiska jako administrator ogromnego bloku mieszkalnego. Jego obowiązki wydają się proste: - sprawdzać mieszkania, - zakładać ukryte kamery, - podsłuchiwać lokatorów, - pisać raporty do władz. Za dobrze wykonane zadania dostaje pieniądze i racje żywnościowe dla chorej matki oraz młodszej siostry. Z czasem odkrywa jednak, że większość mieszkańców nie jest przestępcami. Są to zwykli ludzie próbujący przeżyć. Wkrótce Adam staje przed coraz trudniejszymi decyzjami: - wydać sąsiada ukrywającego zakazane książki, - pomóc rodzinie planującej ucieczkę, - ukryć własne odkrycia przed Dyrektoriatem, albo zostać lojalnym funkcjonariuszem systemu. Najgorsze przychodzi wtedy, gdy odkrywa pozostawione przez ojca tajne notatki. Wynika z nich, że ojciec nie zginął przypadkowo... ...i że sam Dyrektoriat ukrywa sekret mogący zniszczyć całe państwo.

To nie książka o miłości. To historia o przynależeniu, obsesji, uzależnieniu i pragnieniu. Każdy jego oddech rani, wzrok pali, a słowa wbijają się w serce jak ostrze. Choć pragnie jego dotyku, ten powoli ją niszczy. Choć tęskni za nim, obecność boli bardziej niż samotność. To nie miłość, to więź, która oplata ciało i myśli, aż nie zostaje nic, oprócz niego. Nie ma czułości. Nie ma ukojenia. Jest głód. Jest strach. A to, co miało być uczuciem... staje się przekleństwem, od którego nie da się uciec. Choć błaga, by zostawił ją w spokoju, to nie potrafi żyć bez jego cienia. Bo czasem mrok staje się domem. A koszmar... jedyną rzeczywistością, jaką zna. Bo Xsethril Morvayn jest jej przekleństwem... Mężczyzną o lustrzanej twarzy. Jedyna taka książka w wykonaniu Koliwii, autorki trylogii ,,promyczek". Bo takiego mroku jeszcze nie napisała. Choć czy ta historia nie przekracza słowa mrok?

Otwieram oczy. Potem je zamykam. Ciągnie się to w nieskończoność aż... dzieje się więcej niż mogłabym sobie wyobrazić. Jack i Luna. Dwa przeciwieństwa, a jednak spotkali się w jednym pokoju. Bez najcenniejszej rzeczy. Bez tożsamości, która mogłaby pomóc im poukładać sprawy sytuacji w jakiej się znaleźli. Bez pamięci, która w tym przypadku stawia ich przed wyborem: Komu możemy ufać? Czy to nie jest podejrzane? Jak to się stało? Kim ty jesteś? Czy będą musieli uciekać przed sobą czy przed innymi? Czy jest możliwość, że ich własne towarzystwo uleczy amnezję lub chęć zmienienia czegoś w życiu, która wysiada z każdym dniem życia bez pamięci? Oto jest pytanie...

Czasem nie chodzi o to, co wyrzucił przypływ, ale o to, co ocean postanowił przemilczeć. O decyzje podjęte w lodowatej ciszy głębin, o lojalność, która zaczyna ciążyć niczym ołów, i o pragnienia, których nie da się nazwać bez poczucia winy - zwłaszcza gdy słońce po raz pierwszy parzy obcą skórę. Gdy więzi łączące ją z mrokiem zaczynają pękać, każdy oddech na lądzie zostaje okupiony śladem. Przeszłość wraca z każdą falą, a to, co pod powierzchnią miało być bezpiecznym schronieniem, staje się ciężarem niemożliwym do uniesienia wśród ludzi. „Under the Surface" to opowieść o naturze wystawionej na próbę, o granicach między człowiekiem a drapieżnikiem, które przesuwają się niebezpiecznie powoli. O pragnieniach, których nie da się cofnąć, nawet jeśli nigdy nie powinny były opuścić dna oceanu.