နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရတဲ့ ကတိတစ်ခု၊ မိုးရေစက်တွေကြားက ပြန်လည်ဆုံဆည်းမှု။ .Nang San Ein.

ကြည်ဖြူမေ- ​"မင်းရဲ့ အနိုင်ယူမှုတွေက ငါ့ရဲ့ အချစ်ထက် ပိုကြီးစိုးနေသရွေ့... ငါတို့ကြားက ခြားနားချက်က 'သူငယ်ချင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးပဲလား?" ပန်းနုသွေး- "ငါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုမှ မြတ်မြတ်နိုးနိုး ချစ်မိနေတာလား... ဒါဟာ အမှားပဲ... ရွံစရာကောင်းတဲ့ အမှားပဲ!" နွေဦးရိပ်- ​"မမ... ကျွန်မကတော့ မမကို ပန်းနုသွေးထက် ပိုနားလည်ပေးနိုင်မယ် ထင်တယ်..." အာကာ- "အချစ်ဆိုပိုင်ဆိုင်ရမှမဟုပ်ပါဖူး ...အနားမှာရှိပီးငေးကြည့်ခွင့်ရထာလေးကလဲအချစ်ပါဖဲ နင့်ကိုအမုန်းတေနက်မလောင်မြိုက်စေခြင်ဖူးနွေရယ်" ကြည်ဖြူစေချင်သော မေတ္တာ" ဆိုတာ... တစ်ယောက်ယောက်က အသိအမှတ်ပြုမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလား? ဒါမှမဟုတ်... တစ်ဖက်သတ် ဆက်ပြီး နာကျင်နေရတာကိုကပဲ မေတ္တာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား?

"မောင့်နေခြည်"

ယူ့သမီးလေးကို တို့ သဘောကျလို့ အပိုင်ပေးပါလား (ဒေါ်တင်မမမောင်)

"နေကြာတွေတောင်ကျောခိုင်းကုန်ပြီ နေမင်းကြီးကသိပ်ပူပြင်းတာကိုးး" "နေမင်းကြီးရဲ့ပူပြင်းမှုထဲက မီးဖွားတစ်စင်းက ကိုယ်တို့အချစ်ကို တောက်ပစေတာလား..လောင်ကျွမ်းစေတာလားHoney?"

"အလင်းကို မုန်းတီးတဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ... ပွင့်လန်းခွင့် မရှိတဲ့ နှင်းဆီဖြူလေး တစ်ပွင့်" အစမှာတော့ အမုန်းတရားတွေနဲ့ စတင်ခဲ့ပေမဲ့...ထိုအမုန်းတရားနှင့် အတ္တကြားထဲတွင် နေလို တောက်ပနေသော ချစ်ခြင်းတရား၊ သံယောဇဉ်တို့ ရှိနေခဲ့လေရဲ့... ပုလဲမျှင်ရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက သိပ်လှတာပဲ ပုလဲလိုတောက်ပနေတဲ့အဲ့ဒီ မျက်ဝန်းတစ်စုံနဲ့ စမ်းရေလေးလို ကြည်လင်နေတဲ့ မျက်ရည်လေးတွေနဲ့ဆို သိပ်ကို လိုက်ဖက်တာပဲ...ဒါကြောင့်လည်း ဒုမြို့သျှားက သူမကို...ထို မျက်ဝန်းလေးတွေထဲက မျက်ရည်ပူတွေစီးကျအောင် မကြာခဏဆိုသလို ခြိမ်းခြောက်နေတာကိုး ထိုမျက်ဝန်းများက ဒုမြို့သျှားအတွက်တော့ ရွှေရင်အေးတစ်စုံလို၊ တောက်ပ နေတဲ့ ပုလဲလို၊ ရင်သက်‌မောဖွယ် ဖြစ်နေရဲ့‌လေ။

ချစ်ဖို့ကိုမကြိုးစားဘဲ..မုန်းဖို့ကိုကြိုးစားနေမိတာလား...