İsFad çifti için yazılmıştır. Furtuna konağından sesler yükseliyordu."Ana ne diysun tövbe ben o kızı gelin diye almam" Şirin Furtuna sinirle Zarife'ye döndü. "Evlenecek dedum Zarife başka yolu yok Koçari İso'yu bu sefer öldürür." Bir yanlış anlaşılma en fazla nelere mal olurdu ki.

Fadime Koçari gizlice flörtleştiği İso Furtuna tarafından kaçırıldıktan sonra abisi Adil Koçari onu güvenliği için Amerikaya gönderir.İki yıl sonra Karadenize geri dönen Fadimeyi İso canı pahasına korumaya başlar.

13.bolumden başlıyor hayalî sahnelerim

İsfad çifti için tek veya birkaç bölümlük hikayeler

Fadime Koçari, abisinin isteği ile Furtuna şirketinde çalışmaya başlar. İsmail Furtuna ise bir ofisi bu hırçın Koçari kızı ile paylaşmayı hiç istememektedir.

Bi anlık hevesle yazıyorum işte oku sende😝

Rahatsız olanlar lütfen okumasın bu kitapta fazla +18 vardır/olacaktır. ~İyi okumalar efenimm~

Hiç düşman olmak istemeseler bile düşmanlığa zorlanan iki insan..

"Fadime Koçari bana lütfen falan dedi. Trabzon'a harbiden pembe kar yağacak." "Trabzon'a pembe kar yağar mı bilemem ama Furtuna Konağı'na kırmızı kar yağacak."

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.