کچە شوان بە شمشاڵەکەی، غەزەلی بۆ کێوەکان دەخوێند، ئاغاش لە کۆشکەوە، بە دیار نیگایەکی سادە دەبۆوە بە کۆیلە؛عەشق وایە، نە سنووری ئاغایەتی دەناسێت و نە شکۆی دەسەڵات. ​"لە منارەی شەڕەف" ​لەنێوان شکۆی منارەیەک کە ناوی بنەماڵەکەی پاراستووە، و چاوی کچە شوانێک کە هەموو جیهانی ئەوی تێدا کورت بووەتەوە؛ نەوەی ئاغا ڕاوەستاوە. ئەو دەبێت بڕیار بدات: ئایا گوێ لە دەنگی تەقەی سەمەری دیوەخان بگرێت کە باسی "شەرەف و ناوبانگ" دەکەن، یان بەدوای لێدانی دڵێکدا بکەوێت کە لەناو کۆخێکی هەژارانەدا بۆ ئەو لێ دەدات؟ ​لە سەردەمێکدا کە قسەی خەڵک وەک ژەهر دەڕژێتە ناو گوێکان، و تەکنەلۆژیا بەرە بەرە دەرگای جیهانێکی نوێ دەکاتەوە، کوڕی ئاغا لە بەردەم تاقیکردنەوەیەکی سەختدایە: ئایا منارەی شەڕەف دەڕوخێنێت بۆ گەیشتن بە ئەشق، یان ئەشقەکەی دەکاتە قوربانی سێبەری باوکی؟