Gökyüzü Klanı'nın uçsuz buçaksız hürriyeti ve fırtına mirasını taşıyan veliaht Caelion Skyrend ile Buz Klanı'nın sarsılmaz kış katılığına sahip Lysera Frostveil, asırlık bir kan davasını tek bir rahimde buluşturmuştu. Bu çocuk, klan liderlerine göre tarihin en büyük ihanetiydi; zira iki klanın birleşmesi, soyu zayıflatan bir uğursuzluk sayılırdı. Oysa o küçük bedende, fırtınanın hırçınlığı ile buzun dondurucu sükûneti, kainatın gördüğü en saf ve en yıkıcı gücü oluşturmak üzere gizlice birleşmişti. ​

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Ben Zambak Âlâ Karael.. Korven Turan Alveros'un Zambağı... Bu şehirde Zambak ismini söylemek bile yasak. Adımı ağzına alan herkes ya sürgüne gönderildi ya da mezara. Ama o... Kurucu. Varenthia'nın efendisi. Uluh'un yeryüzündeki temsilcisi... O, adımı fısıldarken bile aşık gibi bakıyor. Korven Turan Alveros. Bir adamın hem celladın, hem de kaderin olması nasıl bir lanettir, biliyor musun? Ben biliyorum. Çünkü onun hükmettiği bir şehirde nefes alıyorum. Babam ve abim, o adama boyun eğmediği için demir parmaklıkların ardında. Ben her gün onların sesine hasret kalıyorum... O ise her gece, yanıma gelip kalbimi parmak uçlarıyla sıkıyor. Kaçtım. Direndim. Tükürdüm arkamdan gelen gölgesine. Ama o hep beni buldu. Ve şimdi... Bir anlaşma yaptı. Ben özgürlüğümden vazgeçersem, o iki adam kurtulacak. Ama Korven Turan Alveros'un masasında hiç kimse kazançlı kalkamaz. Ben Zambak Âlâ... Turan'ın Zambağı... Ve bu... Varenthia Kanunu...

Okulda bulduğu boş bir günlükle Gecenin hayatı tehlikede. "Gecedeki Ay Işığı" nın-günlüğün altında çok garip bir hikaye yatıyor. Gece en yakın arkadaşı ve sevgilisi ile bu gizemi çözmektedir. Peki siz "Gecedeki Ay Işığı"nın hikayesini okuyup Gece ve arkadaşlarıyla birlikte bu gizemi çözmeye ne dersiniz? İyi eğlenceler💙

Ellerim hala kolyemdeydi. Bu kalp benim sarayımdı ve yanımda olduğu sürece ben her zaman iyi olacaktım. Zira kalbin sahibi bendim ve dört bir yanım onlarla çevriliydi. Kalp Muhafızlarıyla...

Abisinin arkadaşına yaptığı sosyal medya akımından sonra hayatı değişeceğini kim bile bilirdi ki? ○●□■ Siz : Seni bir arkadaş bir dostum gibi sevdim... Yusuf abi: Hayırdır Nazlı, ne diyorsun? Siz: Sen oturmuş bana aşktan dem vuruyorsun... "Bir şey mi duydu acaba ? Gerçi duyması imkansız kimse bilmiyor ki. Belli de etmiyorum aslında " Diye düşünüp telaşlandı Yusuf. Yusuf abi: Ne dem vurması. Tövbe tövbe... Siz: Sende sevdiğim çok şey var adı aşk değil... "Bende sevdiği çok şey olmasına mı sevinelim, yoksa aşk olmamasına mi üzülelim anasını satayım" diye homurdandı Yusuf...

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

"Dudaklarınla her bir kelime melodiye dönüşüyor"dedi. Saçımın bir tutamını kulağımın arkasına koydu. "Seninle evrenin her yerinde sevişmeden senden ayrılmayacağım"dedi. Poyraz ve Anka, rüzgarla dans eden ve gökyüzünde özgürce süzülen iki güçtür. Poyraz, sert rüzgarıyla dünyayı sarar. Anka ise her yangında yeniden doğar. Birinin gücü, diğerinin direncine güç verir; birlikte cehennemi cennete çevirirler.