Bazı vedalar gitmek için değil, korumak içindir. Ama geride kalanlar bunu asla bilmezler." On yıl önce, bir mahalle bakkalının önünde verilen yarım yamalak bir söz ve ansızın boşalan o ev... Lara Günce, çocukluğunun en güvenli sığınağı olan Yankı'yı hiçbir açıklama yapmadan geride bırakıp gittiğinde, sadece bir şehri değil, kalbinin yarısını da terk etmişti. Arkasında bıraktığı tek şey, Yankı'nın kalbinde yıllarca büyüyen o keskin öfkeydi. Yıllar sonra, şehrin en prestijli okulu olan Hisar Koleji'nin gürültülü koridorlarında bir isim yankılanır: Lara Günce. Yankı Sancak için bu isim, artık sadece "terk edilmek" demektir. O, artık çocukluktaki o uysal çocuk değil; okulun kurallarını koyan, soğuk ve mesafeli ismi haline gelmiştir. Karşısında bir yabancı gibi duran Lara'ya bakarken tek bir amacı vardır: Onu hayatından tamamen silip atmak. Ancak Lara'nın dönüşü bir tesadüf değildir. Yanında getirdiği ağır sırlar, çantasında sakladığı eski bir anahtar ve her adımını izleyen o gizemli geçmiş, Hisar Koleji'nin ışıltılı dünyasını sarsmaya hazırdır. Yankı, Lara'nın onu neden bıraktığını öğrendiğinde; nefret ettiği o gidişin aslında kendisi için yapılan en büyük fedakarlık olduğunu anlayabilecek midir? Bir çocukluk masalının, lise koridorlarında fısıldanan karanlık bir sırra dönüşme hikayesi...

Özüne dönmek ister misin? Ya da şöyle sorayım. Göktürk zamanına gitmek ister misin? Cevabın evet ise bu kitap ile geçmişe gidiyoruz. Üç kuzenin bir an da Göktürk zamanına gitmesiyle yaşadıkları maceraları ve adaptasyon sürecini ayrıca onlarla birlikte üç Göktürk gencinin de hayatını anlatan bir hikaye bizimkisi. Haydi sese kulak verin ve benimle kurtların zamanına gelin.

Adam Azraildi, yok eden. Kadın Ilgora'ydı, mahveden. "Dede, Ilgora ne demek?" diye sordu küçük kız. Dedesinin kucağına oturmuş, ona sorular soruyordu. Dedesi baktı uzunca. "Neden sordun Umay?" Umay gülerek baktı dedesine. Sormasının sebebi belliydi. Dedesi hep Ilgora diye seslenirdi ona. "Bana hep Ilgora diyorsun ya dede..." Torunun bu kadar meraklı olması adamı şaşırtmamıştı. Ne zaman torununa baksa, rahmetli karısını karşısında görüyordu. Karısına olan özlemini torununa bakarak dindiriyordu. "Ilgora, mahveden demek kızım, adaleti kuran ve isteyen demek."

" Geçmişin kanı geleceği kirletir " Lüks ve ihtişamının ardında saklanan karanlık sırlar , aşk ve ihanetin harmanladığı bi oyun

"Numara - eğer yardıma ihtiyacın olursa ara." Bir süre öylece baktım. Yardıma mı? Benim neden bir yardıma ihtiyacım olsun ki? Hem de tanımadığım birinden... ... "Çabuk ol. Giriyorum." Kalbim göğsümü parçalayacaktı. Numarayı tuşladım. Aradım. Açılmasını bekledim. "Alo. Buyurun. Kimle görüşüyorum?" dedi sakin bir ses. "Ben... çiçekçi..." dedim fısıltıyla. "Lütfen yardım-" Kapı açıldı. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Telefon elimde titriyordu. 🖇🤍 Yazar:Nevilsiyami

Başını hafif salladı. Onay. Masasına geçti. Önünde bir dosya vardı. Dosyanın üstünde tek bir kelime yazıyordu: SANCAK Gözlerim bir saniye o kelimeye takıldı. "Yarından itibaren üs düzeninde değişiklik olacak." dedi. Sessiz kaldım. "Sancak' Timi buraya gelecek." İşte o an içimdeki merak netleşti. Sancak. İsmini duymuştum. Saha başarı oranı yüksek. Riskli operasyonlarda kullanılan, agresif taktikleriyle bilinen bir tim. Liderleri... David Kaya Barlas. Lakabı: Sancak. Baş Komutan devam etti. "Geçici değil. Belirsiz süreyle birlikte çalışacaksınız." Birlikte. Bu kelime önemliydi. Aynı üs içinde olmak başka, operasyonel entegrasyon başka. "Ortak eğitim. Ortak tatbikat. Gerekirse ortak saha görevi." dedi net bir şekilde. "Anlaşıldı komutanım." Sesim sabitti. İçimdeki düşünceler yüzüme yansımadı. Baş Komutan gözlerimin içine baktı. "Bu bir test değil, Sivri. Bu bir hazırlık." Hazırlık. "Bölgedeki hareketlilik artıyor. İki elit timi ayrı ayrı kullanmak yerine entegre etmeyi planlıyoruz." Bu demek oluyor ki... büyük bir şey geliyor. "Komutanları David Kaya Barlas. Disiplinli. Soğukkanlı. Ama..." hafif bir duraksama oldu, "kendine güveni yüksek." Kaşım neredeyse fark edilmeyecek kadar kalktı. "Benimle problem yaşar mı komutanım?" dedim düz bir tonla. Baş Komutan hafifçe gülümsedi. "Ya çok iyi anlaşacaksınız... ya da birbirinizi zorlayacaksınız." İçimden geçirdim: Zorlanmak sorun değil. Kontrol kaybı sorun. "Üs içinde otorite karmaşası istemiyorum." dedi sertleşerek. "İki lider de üstün rütbeli. Ama bu bölgenin sorumluluğu sende, Sivri." Bu cümle netti. Saha benim. Ama paylaşılacak. Bu hoşuma gitmedi mi? ... Emin değilim. Özgürlüğümü seviyorum demiştim ya. Kontrol alanımı da severim. Baş Komutan dosyayı bana doğru itti. İçinde tim listesi vardı: David Kaya Barlas. Ravin Okay. ...

Dikkat, hikâyede yoğun yetişkin içerik var! Benim tarafa bir adım daha attı. Artık nefesini hissedebiliyordum. Aramızdaki mesafe tamamen sıfıra inmişti. Gözlerimin içine bakıp "Kaçalım" dedi. Bir dakika... Ne? Anlayamadım. O biraz önce bana 'Kaçalım mı' dedi? "Senin kafan mı güzel, ne kaçması? Sen istihbarat ajanısın, ben ise mafya. Nereye kaçacağız?" diye burnumdan soludum. Herhalde şaka yapıyordu. Beni zaten ele almışlardı. Bu adam bana gelip ne kaçmasından bahsediyordu? "Artık hiçbir şey umurumda değil. Gideriz buralardan. Sadece sen ve ben. Biz ikimiz. Dediğin gibi kendimiz için başka bir evren kuracağız. Orada çok mutlu olacağız" diyerek bana anlatmaya çalıştı. "Aras, bu işin oluru yok" demiştim ki dudağıma kapanan dudakları beni hemen susturdu. Yavaşça alt dudağımı emip biraz çekildi. Ama hâlâ nemlenen dudağımın üstünde onun nefesini hissedebiliyordum. "Hemen cevap verme, iyice düşün" dedi bana umut dolu gözlerle bakarak.

🌙Bu bir savaşın hikâyesi değil sadece. Bu, beni kim yaptıklarını hatırlama hikayesi... Ve belki, karanlığın içindeki en derin ışığın, bir kalbin içinde saklı olduğunu öğrenme zamanı gelmiştir.🌙 --- 🕊️📖✨

Ara tatilin ortasında, Yelda Mihra Alkan tamamen yalnızdı. Ev arkadaşları ailelerinin yanına dönmüş, evin içindeki sessizlik bile ona yabancı gelmeye başlamıştı. O geceyi diğerlerinden ayıran şey ise, mahallenin karanlığını yırtan silah sesleriydi. Yelda, böyle şeylere alışık olduğunu düşünüyordu... ta ki kendi bahçesinden gelen o boğuk nefes sesini duyana kadar. Bahçeye çıktığında, yerde kanlar içinde yatan bir adamla göz göze geldi. Yabancıydı. Tehlikeliydi. Ve sakladığı şeyler, yarasından çok daha derindi. Bir doktor olarak onu ölüme terk edemezdi. Ama ona yardım ettiği an, sadece bir hayat kurtarmadı... kendi hayatını da geri dönüşü olmayan bir tehlikenin içine attı. Çünkü o adam, sıradan biri değildi. Peşinde olan insanlar vardı. Söylenmeyen gerçekler vardı. Ve Yelda, bilmeden o karanlık dünyanın bir parçası hâline gelmişti. Şimdi Yelda'nın önünde tek bir soru vardı: Kurtardığı adam, onun sonu mu olacaktı... yoksa en büyük gerçeği mi?