İçimizdən birinin hekayəsi..

Anama , cənnət incisi qardaşıma və həyatını vaxtsız itirən bütün körpələrə həsr olunur

Onu gördüm..Gözlərinin dərinliyini və içində gizlədiklərini.. Mənə " heçnədən qorxma " dedi. Və sonra hər yer qaranlığa qərq oldu..

Sətirlərdə ümid tap..

Sara ilə bağlı xatırladığım son şey gizlənmək üçün qaçdığı zaman havada uçuşan saçları idi.. O meşənin dərinliyinə doğru qaçdığı zaman bunun onu son görüşüm olduğu ağlıma gəlməzdi..

bu bir hekayə deyil.. ara sıra gözlərinizə qonaq gələcək cızma qaralardır..qonaqları qəlbinizə qəbul etmək isə..bunu artıq yazılar ilə öz aramızda həll edin :)

Bəzən dediyim sözlərə görə peşman olduğum zamanlar olur , amma bu dəfə demədiklərim daha çox incitdi.. Qayda belədir, elə deyil?

Bu nağılın qəhrəmanı sənsən..

gerçək duyğu deyə bir şey mövcud deyildir.. bu sadəcə beyninizə işlənən psixoloji illuziyadır..