ölümün her zaman siyah olmadığını, gökkuşağı renklerine de bürünebileceğini söyledin. ©Tüm hakları saklıdır.

Bu mektuplarda yazacağım şey ise, seni on iki yıl öncesine götürmekle başlayacak. 2008 güzüne. Sana bizim hikayemizi anlatacağım. En başından. Hatırladığım tüm detaylarıyla, en önemli kısımlarıyla. Yaşadıklarımızı bir de benim, o çaresiz ve belalı çocuğun ağzından dinlemeni, bana o anları yaşarken nasıl hissettirdiğini anlamanı istiyorum. Amacım kendimi sana affettirmek veya bana olan nefretini azaltmak değil, omzumdaki bu ağırlıktan kurtulmak sadece. Çünkü zaten burada her gün, birbirinden kötü onlarca hikaye dinliyorum. Zırvaladığımı düşünebilirsin, ama hapiste olmak beni öylesine değiştirdi ki... o tanıdığın hırçın Jungkook yok artık. Bunu da ben yazdıkça anlarsın zaten, her şeyden bahsedeceğim çünkü. Ben henüz on yedi yaşındayken tanıdığın, büyüttüğün, sevdiğin, sevmeyi öğrettiğin, bağlandığın, kendine bağladığın, yaraladığın ve ruhen öldürdüğün Jungkook'u, onun ağzından anlatacağım sana.

sen hariç

"Hey, Jeongguk!" diyor. "Öpüşelim mi?"

"Bay Kim. Evinize dönün."

cenazelerle uğurlandı bahar. 25.03.2020 ~

berika, uyku zamanı.

"Söz vermemi ister misin, küçük?" "İsterim, ama tutabilecekseniz, bayım." 14/04/2018 ~ 29/06/2018

faustusjj Şimdi yalnızca, silikleşmiş bir anıdan ibaretsin.

jeongguk bir iblis ve elbette onun düşmanı. ama altı bin yıldır düşmandı, bu da onu bir nevi dost kılıyordu.