Okula yeni gelen öğretmenenlerin arasında kalan genç bir kız. Esas kız İdil Erdem lise sonsınıf öğrencisi, Akif Kaya matematik öğretmeni, Hazar Engin ise Fizik öğretmeni ve İdili çocukken gördü. Aşık olmak salaklıkmış. (İdil Erdem) Ben öğrencimi sevmem.(Akif Kaya) Baba senin gibi erken gitmekten korkuyorum.( Hazar Engin)

Gölgelerin vicdanı olmazmış. Duyguları ise sadece karanlıktan ibaretmiş. Yıllar önce doğan bir bebeğin gölgeye dönüşme hikayesi bu. Bir bebek doğdu yıllar önce. Adına nefret dediler kan dediler. En çok ise ölüm dediler. O bebek büyüdü nefret oldu kan oldu. En çok da ölüm oldu. Öyle bir ölüm oldu ki teni ölüm koktu. Bir çocuğun masumiyetini kaybetmesi demek gölge olmak demekti. Gölge demek en çokta ruhsuz demek değil miydi? "Bir ten ölüm kokar mıydı? Ya da gözler ölümü anımsatır mıydı?" "Ben yıllar önce bir kız çocuğuna aşık oldum. Hemde ilk görüşte. Günler ayları kovaladı. Aylar yılları. Aradan uzun yıllar geçti ve ben yıllar önce gördüğüm kadını bir daha gördüm. Işte o an ona sevda dedim. Sevda demek biraz da ölüm demek değil miydi?"

Kader...Önceden belli olan bir şey mi yoksa biz mi onu şekillendiririz? Felsefede cevapsız sorulardan bir tanesi. Ama bizim kaderimiz önceden belliydi. Ama ben 3-cü ihtimal yaratmaya karar verdim. Ne önceden yazılan kader, ne de belirsiz bi kader. Her şeyi ben yönetecektim.