lorelleaxynzii
I, Fiona Jeia Fabreal, a girl whose heart has always found comfort in words. Sa bawat pahina na sinusulatan ko, doon ko inilalagay ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin nang malakas.
Writing has always been my safe place. Hindi lang ito simpleng pagsusulat ng kwento. It is where my thoughts breathe, where my feelings finally have a voice.
Sa mga kwentong ginagawa ko, nakakagawa ako ng mundo kung saan puwedeng mangyari ang mga bagay na hindi ko maranasan sa totoong buhay. A world where dreams feel closer, and pain feels a little lighter.
Mas mahal ko minsan ang mundo ng fiction kaysa sa mundong ito. Because in stories, I can become anything. I can create hope, love, and endings that reality sometimes refuses to give.
Lumaki ako na sanay sa katahimikan na iniwan ng isang taong dapat sana'y nandiyan, my mother. Walang gumagabay, walang nagsasabing magiging okay din ang lahat. Sanay na ako sa ideya na wala siya.
But deep inside, there was always something missing.
Kahit gaano ko sabihin sa sarili ko na kaya ko mag-isa, there was still a quiet longing in my heart. to feel what it's like to have a mother beside me.
To be seen.
To be valued.
To be loved by the family I came from.
Maybe that's why I write.
Because through stories, I find the pieces of love, understanding, and belonging that I once searched for in real life.
At siguro, tulad ng maraming salitang minahal ko sa pagsusulat;
I, too, am a story still waiting to be written.