Mardin'in en nadide mücevheri: Viyan Cevherizade. Herkesin uzaktan bakıp iç geçirdiği, ama kimsenin dokunmaya cüret edemediği yasak elma. 💎 Dışarıdan bakıldığında o, Cevherizade Konağı'nın etrafı koruma duvarlarıyla örülü, kibirli ve ulaşılamaz kızıydı. Kimsenin yüzüne bakmaz, kimseyle göz göze gelmezdi. İnsanlar bunu asaletinden ya da kibrinden sanırdı. Oysa gerçek, Viyan'ın ruhuna ve bedenine vurulmuş görünmez bir mühürdü. Bir erkeğin tenine değmesi, Viyan için karanlığa düşmek demekti. Bedeni, yabancı bir dokunuşa isyan edip bilincini kapatırken; Viyan çareyi kimseye ümit vermemekte, gözlerini yerden kaldırmamakta bulmuştu. O, cam bir fanusun içindeki "Seyirlik Bebek"ti. Dokunmak yasaktı, sadece izlenebilirdi. Ta ki Agir Dervişoğlu, o fanusun camına elini yaslayana kadar... Mardin'in hükümranı Agir, herkesin "buzdan prenses" dediği Viyan'ın gözlerindeki o saklı korkuyu gördüğünde, imkansız bir yangının fitilini ateşledi. Dokunmadan sevmek mümkün müydü? Yoksa Agir, yanacağını bile bile o cama dokunup "Seyirlik Bebeği" uykusundan uyandıracak mıydı?

Bazı sırlar gömüldüğü yerde kalmaz, en umulmadık anda bir kibrit çöpüyle tutuşur. Devin, hayatı boyunca her fırtınayı uzaktan izlemeyi, her felaketi vaktinden önce sezmeyi seçmişti. Çünkü gerçeği bilmek bir lütuf değil, acımasız bir cezaydı. Fakat ne kadar kaçarsa kaçsın, geçmişin kan kırmızısı gölgesi peşini bırakmamıştı. Bir gece yarısı, perdenin aralığından sokağa baktığında gördüğü o siyah sedan, sadece bir başlangıçtı. Odayı paylaştığı arkadaşlarının huzurlu uykusu, Devin'in omuzlarındaki devasa bir sorumluluğa dönüşürken, genç kız, kendi elleriyle çizdiği bu tehlikeli labirentin çıkışına doğru yürümek zorundaydı. Alevler sardığında, kimse masum kalmaz.

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

"Bu kitap orijinal metindir. İzinsiz kopyalanması, çoğaltılması veya çalınması durumunda yasal yollara başvurulacaktır." ~~~ Yıllardır ona takıntılı olan mafya kızı kaçırıp kendi evine mahkum eder. Takıntılı mafya & ondan kaçmaya çalışan kız

❗18+ sahneler vardır şiddet içerir yetişkin içerik!!!! Bu kurgunun kendime ait olduğunu belirteyim hiçbir yerden esinlenmedi çalıntı olursa telif ve hukuki işlemler başlatacağım İçine öfke hissi dolmuştu Nasıl yapardı bunu? Nasıl cesaret ederdi buna Esra onu bırakıp gitmeyi gerçekten göze almışmıydı? Esra onu gerçekten sevmeyi bırakmış mıydı? Kendini geçmiş nasıl çocuklarını yalnız bırakırdı? Ondan olan iki canı bırakıp gidecek kadar bıkmış mıydı kocasından? Ateşin kafasındaki düşünceler susmuyordu O sadece Esrayı istiyordu Belkide istemiyordu İçindeki duyguyu o bile bilmiyordu Ama Ateş şuan sedyede yatan karısından başka birşey görmek istemiyordu Ona iyi davranmasa bile karısının yanına gelirdi hep çünkü bilirdi Esra gidemezdi Esra kaçamazdı ondan Yapamazdı Onu yalnız bırakmazdı Çünkü Esra fazla iyiydi Fazla saf Fazla masum biriydi Çok zor şeyler yaşamış Şiddet görmüş Susmaya mahkum bırakılmış Korkak bir kadındı Esra Kocasından korkan Ateş bunun farkındaydı Ne yapacağını bu kez koskoca Ateş Özar bile bilmiyordu

Kalbim deli gibi hızlanırken korkuyla geriye adımladım , kaçmalıydım bu çocuğu görmeye dayanamıyordum. "Dur" göğsüm derin nefeslerim yüzünden inip kalkarken kafamı olumsuzca salladım. "Sakın kaçmaya kalkışma" demesiyle eğdiği kafasını yavaşça kaldırdı ve kızıl gözlerini bana sundu. Gözlerini görmemle dahada korkarken kafamı tekrar olumsuzca salladım kalbim deli gibi çarpıyordu ve soluklarım kulağımda yankılanıyordu. Arabamın kaportasından kalktığı an , dahada geriye adımladım ve üzerime bir adım atınca göğsüm dahada hızlı inip kalkmaya başladı. Kızıl gözleri göğüslerime kayınca dudağının kenarı yavaşça kıvrıldı ve gözleri tekrar gözlerime çıktı. Ağzındaki otu alıp serseri bir şekilde kenara sıktı ve adımları yavaşça üstüme gelmeye başladı kalbim göğsümü yarma pahasına atarken , geriye adımlamayı bıraktım ve arkamı dönüp koşmaya başladım. Asvalt yolda izimi kaybettiremeyeceğimi bildiğim için sık ağaçlı ormana daldım. Ağaçların arasından ay ışığının sayesinde görebildiğim kadar koşarken arada ayağım taşlara takılıyordu. "Sana kaçma demiştim!" ✴✴✴ Ölüm kadar güzel , öldüren kadar kötü ve kızıl gibi kanlı... Bu neyin hikayesiydi böyle... ●°•○°•● Yazar : Hülya ÇÖRTÜK Tüm hakları saklıdır

Karan'ın eli, Ayliz'in boynundaki inci kolyeye gitti. Parmakları hafifçe tenine değdiğinde Ayliz elektrik çarpmış gibi irkildi. "Bu kolyeyi o mu taktı boynuna?" diye sordu Karan, sesi bir yırtıcı hayvanın hırlaması gibiydi. Ayliz cevap veremedi. Karan'ın parmakları kolyeyi sertçe sıktı. "Seni ondan alacağım Ayliz. Ailelerin ne dediği, o sarsak Aras'ın ne yapacağı umurumda bile değil. Sen benim bıraktığım o küçük kız değilsin artık, biliyorum. Ama ben de senin hatırladığın o çocuk değilim." Karan geri çekildi, o sert ve duygusuz maskesini tekrar yüzüne taktı. Az önce o tutkuyla konuşan adam gitmiş, yerine yine o buz dağı gelmişti. "Şimdi içeri gir ve o adamın elini bir kez daha tutarsan, bu evi onun başına yıkarım. Anladın mı?" Ayliz sadece başını sallayabildi. Karan arkasına bile bakmadan yürüyüp giderken, Ayliz kalbinin göğüs kafesini parçalayacakmış gibi atmasına engel olamıyordu. Aras ile geçen üç yıl sadece bir alışkanlıktı; ama Karan... Karan bir felaketti. Ve Ayliz o felakete doğru sürüklendiğini ilk kez o gece anladı.

Elleri bacaklarından yukarı doğru yavaşça okşadı, "Kocan olarak burayı..." parmaklarını iç bacağına bastırdı, kız titredi. "Seveceğim," dedi. Parmağını daha yukarıya doğru kaydırdı, danteli iç çamaşırının etrafında dolandırdı. "Sonra şurayı ağzıma alacağım." Parmağını ipe dolayıp yavaşça kenara sıyırdı. "Parmağımı da sokabilirim," dedi, parmağını ıslak çizginin üzerinde gezdirerek kıza doğru yaklaştı, aralanmış ağzına doğru, "Ama ilk önce içine kendim gireceğim." ~DÜZENLENECEKTİR~ YETİŞKİN İÇERİK+18

"Şimdi sana matematik dersindeki en kolay soruları söyleyeceğim: problemler! Bence sen bunu biliyorsundur, sonuçta problem çıkarmayı seven bir kadınsın!" "Sen de pek sorun çözen biri değilsin Sinan! Seninle ders falan çalışmayacağım! Bırak beni! Sınavda dibe çakarım daha iyi!" "İki seçeneğin var Selvi. Ya burada uslu uslu oturup soru çözeceksin, ya da bu gece tüm problemlerimizi yatakta çözeceğiz. Hangisini seçiyorsun?" Elini kalçama indirdi, sertçe sıktı. Gözlerimin içine bakıyordu, hiç şaka yapmıyor piç! "Yatağa geçelim o zaman, belli ki senin ders çalışmaya niyetin yok!" dediğinde ciddi olduğunu fark edince anında pes ettim. "İnmeyeceğim... ders çalışacağım, yeter ki elini çek!" "Akıllı kız seni. Şimdi bu soruyu çözeceksin. Haydi, başla. Bakışlarını kitaptan başka bir yöne çevirirsen o zaman bozuşuruz seninle!" "Anlamıyorum işte! Sayılar bana aynı senin gibi bakıyor! Gerçi bende sana ve sayılara öyle bakıyorum ama..." "Nasıl bakıyormuşum sana, ya da sen bana?" "Düşman gibi işte!" "Sana düşman gibi bakmıyorum, öyle bakmamı istiyorsun sadece." Bunu söylerken kitabı kendi önüne çekti gözlerini kaçırıp. "Sana baktığım gibi bakıyorsan sayılara, o halde matematiği çok yakında seveceksin Selvi!" Bok severim! Bir dakika!.. Ne? Gözlerim şok içinde ona kaydı, ben yanlış mı duydum, bu ne demek oluyor?