Hayatı boyunca sevgiyle büyümüş, kusursuz bir aileden gelen neşeli ve hayat dolu bir tıp öğrencisi olan kadın ve onun aksine geçmişinin izlerini hâlâ taşıyan, kendisinin bir canavar olduğuna inandırılmış, dünyaca ünlü boksör adam... Biri ışığıyla çevresini aydınlatırken, diğeri karanlık geçmişinin gölgesinde yaşamaktadır. Birbirlerinden tamamen farklı bu iki insanın yolları kesiştiğinde ise hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır.

Abisinin telefonundan yanlış kişinin numarasını alan, Ahsen Demirer, o kişinin abisinin yeni timinden biri olduğunu nereden bilebilirdi ki?

× Abimin arkadaşı kurgusudur × Siz: Annem banyoya dedii, Leocugum: Ne? Siz: Koştum bak piti piti 🐥 Leocugum: Ayla iyi misin?

Rüzgarla karışık lapa lapa kar yağıyordu aklı olan bi insan gecenin bu saatinde bu soğukta dışarı çıkmazdı. Zaten bende çok akılı sayılmazdım ki! Kablolu kulaklığımda çalan •kalben düşünürüm• şarkısını dinliyordum. Cılız yanan sokak ışığının olduğu yoldan yürürken şarkıyı mırıldanıyordum. Burnumu çekerken kara kedi çöpün içinden fırladı çığlık attım korkudan adımlarım durdu çünkü gördüğüm şeyin gerçek olmamasını diledim. Çöpün kenarında kanlı cansız bi adam vardı. ❄️❄️❄️

Kimi hikâyeler bir tesadüfle başlar, kimi kaderin ince ince ördüğü bir ağla... İşte bu kitap, geçmişin acı izleriyle yaşayan genç bir kadının, karanlık ve tehlikeli bir dünyanın tam ortasında nasıl yeniden doğduğunun hikâyesi. Ailesini kaybettikten sonra hayata tutunmaya çalışan kahramanımız, bir mezarlık ziyaretinde hayatının en büyük tehlikesiyle karşı karşıya kalır ve bir mafya tarafından kaçırılır fakat tam o esnada başka bir adam tarafından kurtarılır. Ancak onu kurtaran kişi, aslında sıradan bir kahraman değildir ona 4 yıla aşkındır aşık olan başka bir mafyadır. Onun varlığı, sadece bir kurtuluş değil, aynı zamanda büyük bir sır ve tutkulu bir aşkın da başlangıcıdır. Bu hikâyede güç ve zaaf, karanlık ve aydınlık, nefret ve aşk iç içe geçiyor. Okurken heyecanlanacak, şaşıracak ve belki de kalbinizin en derinlerinde hissettiklerinizi sorgulayacaksınız. Şimdi, sırlar ve duygularla dolu bu yolculuğa hazır olun...

"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

(Tamamlandı) "Bende sana röntgenci diyeceğim." "Abartma, ses nereden geliyor diye baktım." "Namusum elden gitti." "Hamile de kalmışsındır sen şimdi!" "Evet, iki aylık oldu bile." "Denizatı!" "Röntgenci." Ben sinirle karşılık verirken o gayet rahattı, bu beni içten içe daha da sinirlendiriyordu. "Kaçakçı." "Oflaz." Dedi tekrardan sakince, ben iyice hararet yapmış araba gibi teklerken anlayamadığım için anında "Ne?" Demiştim. Elini uzattı "Düzgünce tanışalım, adım Oflaz." Tamam şimdi benimde adımı söylemem lazım sanırım bu kaçakçıya. Aynı şekilde elimi uzattım "Efil."

"Her gün senin varlığına şükrederken senden bıkmam mümkün mü? Sen söyle." . . . (Hikayede argo ve yetişkin içerik bulunur, dikkatinize)

​"Bazı sokakların sonu uçurumdur, bazı sevdaların sonu ise cinnet..." ​ ​"Bana bak küçük kız," dedi Ateş, sesindeki o tehlikeli tınıyla Alçin'in üzerine yürürken. "Bu mahallede kuş uçsa benden icazet alır. Sen o ela gözlerini benden kaçırdıkça, ben seni bu çıkmazın duvarlarına kazırım. Seni abilerin bile elimden alamaz, o kuzenini ise kendi ellerimle toprağa gömerim" ​Alçin titreyen nefesini düzene sokmaya çalışırken, Ateş'in zifiri karanlık gözlerine baktı. Kurtulmaya çalıştığı kafesten, çok daha vahşi bir yangının kucağına düşmüştü. ​Bir yanda Alçin'i canından çok seven ama nefes aldırmayan üç sert abi... Bir yanda çocukluktan kalma aşkıyla onun saçının teline dünyayı yakmaya yeminli Atlas... Ve en tepede; Alçin'e dokunan eli kırmaya, ona bakan gözü oymaya ant içmiş, kıskançlığı delilik boyutunda bir adam: ATEŞ. Gönül Çıkmazı... Buradan çıkış yok, sadece teslimiyet var.

Pınar mahallesi, iki katlı rengârenk evlerin olduğu, komşuluğun ölmediği bir mahalleydi. Bakkal İsmail amca çocuklara bedavadan çikolata verirdi. Kadınlar altın günü yapar, dedikodu peşinde koşardı. Mahalle parkında ki büyük çınar ağacı birçok aşığa gölge olmuş, onları dinlemişti. Pınar mahallesi her türlü mükemmel ilişkilerin olduğu bir mahalleydi. Bu mahalle de kendinizden bir parça mutlaka bulabilirsiniz. (Bu kitap eski mahalle ilişkilerine, ve geçip giden çocukluğumuza ithaf edilmiştir.) #Mizah 1 numara!