Bütün haftanın yorgunluğunu atmak için en yakın arkadaşı Nare'nin peşinden bir konsere giden Alya, o gece hayatını tamamen değiştirecek bir sürprizden habersizdi. Derya Bedavacı ile aynı sahnede şarkı söyleyip rüya gibi bir gece yaşarken, sahne arkasında derin bakışlarıyla karşılaştığı adam her şeyi altüst edecekti: Cihan. ​Yurt dışından henüz dönen, yakışıklı ve çapkın Cihan... Yani en yakın arkadaşının abisi. ​Kalabalığın, müziğin ve ışıkların arasında başlayan o ilk kıvılcım; yerini Instagram'daki kaçamak mesajlara, gözlerden uzak bakışmalara ve gizli tutulması gereken bir çekime bırakır. ​Peki, arkadaşının abisine aşık olmak bir hata mıydı, yoksa kaderin en güzel oyunu mu?

Alya is brilliant, ambitious, and a complete mess. Cihan is years older, respected, disciplined, and a perfectionist who has absolutely no patience for her stubbornness. When Alya becomes a resident under his supervision, they clash from the very beginning. She challenges every rule he sets, and he seems determined to make her life impossible. But somewhere between the arguments and moments neither of them is supposed to notice, irritation turns into something far more dangerous. Because falling for your attending was never part of the plan. (...) He pulled back, but only by a fraction, just enough for the air to rush back into the space between us, though not nearly enough to break the intoxicating pull. His chest rose and fell sharply against mine, his dark gaze locked onto my lips before flashing back up to my eyes, burning with a mix of warning and raw, untamed hunger. "Alya... you're young," he muttered, his voice a deep, gravel-rough growl that brushed against my skin. "I could be your father." A breathless, reckless laugh slipped past my lips, and I shook my head, my hands sliding from his hair down to grip the broad, solid expanse of his shoulders. "No, you couldn't," I murmured, staring right back into his eyes with absolute defiance.

Aklıma gelen her fikiri ayrı bir hikayeye dönüştürmek imkansız gibi 🥲 Farklı evrenlerle burada olacağıımm🎉

Cihan için askerlik yalnızca bir görev değildi. Geride bıraktığı bir eşi, doğmasına aylar kalan bebeği ve onu her şeyden çok seven bir ailesi vardı. Beş aylık hamile olan Alya, eşinin yokluğunda günleri onun dönüşünü bekleyerek geçirirken, Cihan'ın annesi Sadakat onu hiçbir zaman gelini olarak görmedi. Alya, onun için kendi kızından farksızdı. Eşini yıllar önce kaybeden Sadakat'in hayattaki en büyük gücü çocuklarıydı. Cihan'a oldukça düşkün olsa da oğlunun kararlarına karışmıyor, Alya ile kurduğu yuvaya her zaman saygı duyuyordu. Ailenin birbirine çok benzeyen büyük ikizleri ise kendi hayatlarını kurmuş olsalar da zaman zaman eve dönerek kardeşlerinin ve ailelerinin yanında olacaklardı. Cihan kilometrelerce uzakta görevini yaparken Alya her gece aynı dilekle uyuyordu: "Yeter ki sağ salim dön..." Cihan'ın ise aklında tek bir söz vardı: "Sana da, bebeğimize de döneceğim." Mesafelerin sınadığı bir evlilik... Bir annenin evlatlarına duyduğu sonsuz sevgi... Doğmayı bekleyen küçücük bir umut... Ve verilen tek bir söz: Ne olursa olsun, eve dönmek. ❤️

Bir hastalık... Bir sır... Bir aile... Cihan, kanserle verdiği yaşam mücadelesinin ortasında, aslında yıllardır "ailem" dediği insanların biyolojik ailesi olmadığını öğrenir. Hayatı bir gecede değişirken, yanında yalnızca eşi Alya ve çocukları Deniz, Doruk ve Derin vardır. Bu hikâye; aile olmanın, fedakârlığın, aşkın ve yeniden ayağa kalkmanın hikâyesi... Çünkü bazen insanı ayakta tutan şey, aynı kanı taşımak değil, aynı sevgiyi paylaşmaktır. ❤️

UZAK ŞEHİR ALYA VE CİHAN KARIŞIK ONESHOTSLAR☕⏳✍️ Uzak Şehir Alya ve Cihan sahnelerinden oluşan çoğu tek bölümlük, kimisi birkaç bölümden oluşan kısa hikayeler. "Bu Alya ve Cihan'ın aşkı. " "Alya, ben hala inanamıyorum. O burada değil? " "Sen ankasın Alya. Başına ne gelirse gelsin, yine küllerinden doğarsın. "

Herşey bir tesadüfle başlamıştı.. belki de bu bir kaderin oyunuydu da biz bilmiyorduk ama iyiki kader bu oyunu oynamıştı da cihanla beni bir araya getirmişti.