Devon Carter zawsze grał, żeby wygrać. Na boisku. W szkole. W życiu. Kontuzje się ignoruje. Słabszych się niszczy. Emocje są dla przegranych. Coal miał być tylko kolejną ofiarą. Cichym dzieciakiem z ostatniej ławki, którego nikt nie zauważa. Problem w tym, że im mocniej Devon próbował go zniszczyć, tym częściej ich drogi się przecinały. Kary. Treningi. Imprezy do trzeciej nad ranem. Zbyt bliskie spojrzenia. Zbyt długie milczenie. Aż w końcu granica między nienawiścią a czymś gorszym całkiem się rozmyła. Bo poza boiskiem nie ma zasad. A oni nigdy nie grali fair.