hiczepsell "Gezep Allah belanı versin!"

-Hadi onu geçtum sen bağa bunu nasul ettun ula adil karşısındaki adama öylece bakıyordu -ula ben senun sevduğuna yan gözle baksam ne derdun sen bağa..ula bu kardeşluğa sığar mu sen benu öldürdün siz benu öldürdünüz söz vereyrum benda sizu öldüreceğum kendu içumda toprak atacağum üstünüze...buraya geru döndüğümde ikinizde kaçacak deluk arayun kendunuza demişti öfkeyle sonrasında ise arkasındaki kadına bile bakmadan gitmişti

𝐛𝐮 𝐡𝐢𝐤𝐚𝐲𝐞 𝐜̧𝐨𝐠̆𝐮𝐧𝐥𝐮𝐤𝐥𝐚 𝐡𝐢𝐜𝐳𝐞𝐩 𝐮̈𝐳𝐞𝐫𝐢𝐧𝐝𝐞𝐧 𝐢𝐥𝐞𝐫𝐥𝐞𝐲𝐞𝐜𝐞𝐤𝐭𝐢𝐫

KAYBOLDU BAHARLARIM "İnsan nefes alırken de ölebiliyormuş meğer... Canımdan can gittiğinde anladım." Yirmi yıl önce fırtınalı bir denizin iki hırçın dalgası gibi ayrılmıştı yolları. Kısa bir dönemin ardında bırakılan kırık dökük anılar, söylenmemiş sözler ve yirmi yıldır sönmeyen küllenmiş bir sevda... Gezep için zaman o taş köprüde durmuştu; Hicran ise kalbini çoktan geçmişin karanlık dehlizlerinde kaybetmiş, baharlarından vazgeçmiş bir kadındı. "Sen benden nefret et, yüzüme bakma, her gün canımı oku dağ çiçeği... Ama ne olur gözlerini aç. Sen yoksan, benim yirmi yıldır aldığım nefes de nefes değil." Nefretten mi doğacaktı bu aşk, yoksa kaybolan baharların küllerinden mi?

Yuvaya dönüş

geçmişin acısı geleceğin intikamı...

20 yıllık bir sürgün, sahte bir acıyla geçen bir ömür, yarım kalan bir hikaye ve memleket hasretiyle yanıp tutuşan, 20 yıldır 18 yaşında kalan bir kız...

Yirmi yıl boyunca aynı acıyı taşıdılar. Aynı gökyüzüne baktılar, aynı denizin sesini dinlediler ama hiçbir zaman aynı yerde olamadılar. Bir zamanlar uğruna dünyayı karşılarına alacak kadar seven iki insan, şimdi birbirlerinin yarası olmuştu. Çünkü bazı aşklar bitmez... sadece şekil değiştirir. Ve bazen aşk kırılınca, parçaları nefrete dönüşür. Gezep ve Hicran'ın hikâyesi, sevginin düşmanlığa, hasretin öfkeye dönüştüğü yirmi yıllık bir hesaplaşmanın hikâyesi...

H-'𝘴𝘦𝘷𝘥𝘢𝘭𝘪𝘬 𝘦𝘵𝘮𝘦𝘬 𝘥𝘪𝘺𝘰𝘳𝘶𝘮,𝘯𝘦𝘥𝘦𝘯 𝘴𝘢𝘯𝘢 𝘻𝘰𝘳 𝘨𝘦𝘭𝘪𝘺𝘰𝘳 𝘬𝘪?' ••• G-'𝘻𝘰𝘳 𝘨𝘦𝘭𝘮𝘪𝘺𝘰𝘳,𝘥𝘶̈𝘯𝘦 𝘬𝘢𝘥𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘯𝘪 𝘢𝘯𝘭𝘢𝘺𝘢𝘤𝘢𝘬 𝘬𝘪𝘮𝘴𝘦 𝘤̧𝘪𝘬𝘮𝘢𝘮𝘪𝘴𝘵𝘪 𝘬𝘢𝘳𝘴̧𝘪𝘮𝘢..'

kendi kurgum ile ilerleyecek.