Melis Soykan, 17 senesini üvey babası ve abisiyle geçirdiğinden bir haber olan ve Tourette sendromuna sahip bir genç kızdır. Hayatı yasaklar ve engellerle geçerken bir sabah kapının çalması ile her şey değişir. Çünkü gelen kişi öz babasıdır. Ailesine kavuşmuş olmanın heyecanı ve korkusunun yanında, bir de uzun süredir gitmediği okuluna dönen Melis, her şeye alışmaya çalışırken etrafındaki sırların farkında değildir. En önemlisi ilk aşkını yaşarken ilk kalp kırıklığını da yaşayacağından da haberi yoktur. Tıpkı, hayatında hissetmediği duygularını fark etmesini sağlayan Aras Özkan'ın, onu üvey babasına teslim eden adamın oğlu olduğundan haberi olmadığı gibi... Eski adıyla Karmaşık, yepyeni haliyle yayında!

Bir ailenin kırgınlıklarla örülü geçmişinde, yıllar sonra gelen bir kızın sessiz ama güçlü mücadelesi. Nehir, gerçek ailesini bulsa da, aralarındaki sessiz duvarları yıkmak için cesaret ve sevgiyle savaşır. Kan bağından öte, kalpten bağların gücü anlatılır.

"Neden yıllar sonra geldin?" "Burası benim de memleketim Mihri!" "Bana Mihri deme artık sana da Mihriban'ım ben! Artık herkese Mihriban'ım ben!" "Yapma Mihri bırak o silahı konuşalım." "Ne konuşacağız ulan daha! Beni burada elimde yüzükle bırakıp siktir olup gittin. Şimdi elinde altı yaşında bir erkek çocuğu var! Neden ben lan neden ben! Niye beni burada bırakıp gittin'de şimdi gelmiş karşımda konuşalım diyorsun! Bir daha asla! Bir daha asla ama asla karşıma çıkma. Yoksa habu Karadeniz şahit olsun uşaği var demam vururum senu aha buda saa Karadeniz sözü olsun." sinirlenince Karadeniz ağzı ile konuşuyordum bunu istemsizce yapıyordum. "Mihri yapma..." Elimdeki silahı havaya bir el sıkıp "Karşıma çıkma!" dedim. İlk paylaşım tarihi 07.04.2025

Solita 17 yılını bir evde tutsak olarak geçirmiştir. Yeni yıla girerken telefonda konuştuğu rastgele bir adam bütün hayatını değiştirecektir. 17 yıl sonra esir olduğu evden çıkıp gerçek ailesinin yanına döndüğünde her şeyin geride kaldığını düşünür ancak asıl hayatı yeni başlıyordur. Geçmişin kirli oyunları ve kilitli kutularda saklanan sırlar bir bir ortaya çıkacaktır.

....

hep yeni aile bizi kabul etmez. bu sefer biz onları kabul etmezsek? Aile kan bağı mıdır... Yoksa uğruna savaşmayı göze aldıkların mı? Eliz Saye Kaleli, yıllarca ait olduğunu sandığı bir dünyada büyüdü. Anne dediği kadını toprağa verdi. Abi dediği adama tutundu. Geçmişini sorgulamadı. Ta ki bir gün her şey yıkılana kadar. Soyadı yalandı. Geçmişi eksikti. Ailesi sandığı insanlar gerçeğin sadece yarısıydı. Gerçek ailesini bulduğunda ise yeni bir soru doğdu: Kan bağı her zaman kalp bağı demek miydi? İhanetler, kırılan gururlar, yarım kalmış duygular ve saklanan sırlar arasında Eliz artık bir seçim yapmak zorunda. Geçmişine mi tutunacak... Yoksa kendi ailesini kendi mi kuracak?

İplikçi ailesiyle aksiyon IMDB 9.4 ------------ Bu tür kitaplar okumayı sevdiğim için yazmak istedim umarım fazla klasikleştirmemişimdir🙈 #1 İplikçi |15.07.2021 #1 Değişenhayatım |18.07.2021 #1 Babam |30.07.2021 #1 Kardeş |31.07.2021 #1 Abiler |31.07.2021 #1 Kıskançlık |02.08.2021 #1 Dava |04.08.2021 #1 Annem |04.08.2021 #1 Ailem | 11.08.2021 #1 Gözyaşı | 12.11.2021 #2 GençKurgu | 04.08.2021 #3 GençKızEdebiyatı | 01.08.2021

Aslında güçlü bir ailenin kızı olan Derin, ve ailesinin düşmanları tarafından 180° döndürülecek olan hayatı. Avrupa şampiyonluğuna hazırlanan ve sıradan bir hayatı olan asıl kızımız ve 17 yıldır onun varlığından habersiz olan hergün ayrı bir aksiyon yaşayan Şahzadeoğulları ailesi. Peki bu iki farklı hayat anlaşabilecek mi? 🦚Küfür kullanan bir karakterdir kendisi, rahatsız olabilirsiniz. Dikkat!

Karanlıklar aydınlığa her zaman çıkarmıydı? Benim karanlığım ne zaman aydınlağa kavuşacaktı? Bu esaret, bu tutsaklık ne zaman son bulacaktı? Kalbime, geçmişime ve geleceğime yerleşen bu zehir beni ne zaman tam anlamıyla bırakmayı düşünüyordu? 🦋 Ben Ecem yalnız, yapayalnız yetimhanenin o bodrum katında kendimi bildim bileli işkenceler çeken o kızım. Peki buradan kurtulabilecekmiyim? Bu bir kurtuluş hikayesi. Şimdi benimle koşmaya var mısınız?

Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır...