Zeynep Oktay, 20 yaşında bir üniversite öğrencisidir. Mavi saçlarını her sabah özenle düzleştirip ardından umursamaz bir şekilde omuzlarının üzerine atardı. Üniversitenin koridorlarında yürürken kimse onun umurunda değilmiş gibi görünürdü, ama aslında bakışlarının içine gizlenmiş keskin bir dikkat vardı.

Zeynep, içindeki fırtınayı dindirmek için sahilin soğuğuna sığınıyordu. Ta ki o gece yarısı, dumanların arasından o kadın belirene kadar... İçindeki fırtına, bir çakmak aleviyle yeniden kopuyor. Kaçtığı hayat mı onu bulmuştu, yoksa bu yeni yabancı, Zeynep'in kendi karanlığının bir yansıması mıydı?

Biri tehlikenin göbeğinde, diğeri ise kimseyle paylaşamadığı bir sırrın eşiğinde... Zeynep ve Hilal'in bir barda başlayan hikayesi, saklanan gerçekler ortaya çıktığında büyük bir sınav verecek. Zeynep bu gizemi öğrendiğinde her şeye rağmen Hilal'in yanında kalmayı başarabilecek mi?

Yeraltı dünyası işte kardeşim okuyup görmen lazım

Üniversite ficidir oldukca toksik yazacam rahatsız olacak bastan okumasın..

Tamamen hayal ürünüdür.

Her acı ağlayarak atılır mı yürekten? Peki ya her kırgınlık unutulur mu? Göz görmeyince gönül katlanıyor mu gerçekten? Ne her acı ağlayarak atılabiliyor yürekten, ne de söylenen sözlerin yarattığı kırgınlık unutuluyor. Göz görmeyince, gönül kesinlikle katlanmıyor. Kırgınlıklarına çare bulamadan, acını dindiremeden, uzaktan uzaktan sevmeye devam ediyorsun işte. . . . . . . . Merhabalar efenim. Bu bir hayran kurgusudur. Homofobikler, lütfen bu profilden uzak durun! Ve siz sevgili HanSal hayranları hoş geldiniz.

"boynumu keserim atlamaman için." "isabet edersin."

Hilal bir görev için gelmişti. Zeynep ise kaçamadığı bir hayatın içindeydi. Biri ihanet etmek zorundaydı. Diğeri güvenmeyi çoktan unutmuştu. Ama hiçbiri birbirinin en büyük zaafı olacağını bilmiyordu.

Yakamoz, denizin koyu lacivertine usulca sızarken; aynı çatının altında altı genç kadının kalbi, birbirine çarparak genişliyordu. Gündüzün sıradanlığına sığmayan hayatları, gece olunca taşan duygularla çatlayıp derinleşiyordu. Dostlukla filizlenen bağlar, adı konulamayan aşklara evriliyor; bazen bir bakışta koca bir dünya kuruluyor, bazen de bir susuşta sığınılan tüm limanlar yerle bir oluyordu. Her biri diğeri için hem bir sığınak hem de hırçın bir fırtınaydı aslında. Kırgınlıklar, en çok en sevilenin kapısını çalıyor; gitmek isteyenler kalmanın o bitmek bilmez ağırlığını, kalanlar ise gitmenin o sarsıcı cesaretini bağrında taşıyordu. Ne kadar dağılsalar, birbirlerini ne kadar incitseler de; evin duvarlarına sinmiş anılar ve denizin geceye bıraktığı o titrek ışık misali, yolları dönüp dolaşıp yine birbirine varıyordu. Zira bazı hikâyeler, ancak en derin yerinden parçalandığında tamamlanırdı. . . . . . . . Merhabalar efendim. Bu bir hayran kurgusudur. Homofobikler lütfen bu profilden uzak durun! Ve siz sevgili Manifest hayranları hoş geldiniz.