Bir Furtunali ateşin ve Koçari çakmağin hikayesi..

"Taşacak Bu Deniz" dizisinden ilhamla kaleme alınan bu hikâye, Fadime ve İso'nun kaçmaktan yoruldukları duygularla birbirlerine sürüklendiği bir aşkın izini sürüyor. Fadime'nin cesur ve içten anlatımıyla, iki yalnız kalbin çarpıştığı anlar; bastırılmış arzuların, söylenemeyen sözlerin ve her şeye rağmen vazgeçilemeyen bir bağın nasıl doğduğu gözler önüne seriliyor. Mevcut senaryodan izler taşıyan bu kurguda, tüm olaylar Fadime ve İso'nun tutku dolu ilişkisi etrafında şekilleniyor.

~iki düşman köyün iki çocuklarının sevdalıkları~

"En büyük aşklar nefretle başlar" derler. İnsan, kendi yarasını kutsallaştırmak için ne çok cümle icat etmiş oysa. Nefretin aşka dönüştüğüne inanmak, zehirli bir gerçeği bal ile yutma çabasından başka nedir? Düşmandan yâr olur mu hiç insana? ... "Efulim, saçlarını hiç kesme, olur mu?" - "Saçlarını kesmişsin.."

Dağla denizin çarpıştığı yerde, Karadeniz'de Düşmaninla sevdalik edeceksen, etma. Yada et.... İso Furtuna & fadime Koçari . "bitanem , Ağlamayı bırak... hayat senin kucağında, ben ise her zaman kalbinde."

'en güzel hikayeler imkansızlardan çıkmaz mı?'

"Birimiz Furtuna, birimiz Koçari... Biz bu topraklarda ya el ele yanacaktık ya da birbirimizi yakacaktık." Fadime için dünya, sırtını yasladığı o koca dağların gölgesinden ibaretti. Ta ki o dağlar üzerine yıkılana kadar. Yetim bir kızın sığındığı tek liman olan ailesi, ona en büyük ihaneti bir taht sunarak hazırladı. Artık ne dönecek bir evi vardı ne de tutunacak bir dalı. Kimsesizliğin tam ortasında, eline tutuşturulan o soğuk güç, onu en büyük aşkıyla karşı karşıya getirdi. İso Furtuna; onun hem cenneti hem de en karanlık uçurumu. İki düşman soyadı arasında sıkışan bu sevda, bir ihanetin bedeli olarak ölüme mi mahkûm edilecekti? Karadeniz'in hırçın sularında artık tek bir ses yankılanıyor: Aşk mı galip gelecek, yoksa kanla yazılmış o ağır hüküm mü?

Trabzon'un fırtınalı sokaklarında, iki aile yıllar süren bir nefretin gölgesinde birbirine düşman. Iso Furtuna, ailesinin karanlık işleri ve savcı kimliği arasında sıkışmış bir adam. Fadime Koçari ise soğukkanlı, mesafeli ve her zaman adaletin peşinde bir avukat. Zorunlu bir dava onları aynı masaya oturtur. Iso, dosyaları önüne koyarken Fadime'ye der: "Avukat Hanım..." Fadime ise sert bir bakışla cevap verir: "Sayın Savcım."

Sanki bir rüyadan değil de bir savaştan uyanmış gibiyim. Her yer kan içinde ama ben sapasağlamım. Etrafımdaki herkes korkuyla bakarken ben sadece o yabancı sesi arıyorum. Kim olduğunu, neden orada olduğumu hatırlamıyorum ama kalbim sanki onu tanıyor... İso, lütfen bırakma beni.