Bir Furtunali ateşin ve Koçari çakmağin hikayesi..

~iki düşman köyün iki çocuklarının sevdalıkları~

"En büyük aşklar nefretle başlar" derler. İnsan, kendi yarasını kutsallaştırmak için ne çok cümle icat etmiş oysa. Nefretin aşka dönüştüğüne inanmak, zehirli bir gerçeği bal ile yutma çabasından başka nedir? Düşmandan yâr olur mu hiç insana? ... "Efulim, saçlarını hiç kesme, olur mu?" - "Saçlarını kesmişsin.."

Sanki bir rüyadan değil de bir savaştan uyanmış gibiyim. Her yer kan içinde ama ben sapasağlamım. Etrafımdaki herkes korkuyla bakarken ben sadece o yabancı sesi arıyorum. Kim olduğunu, neden orada olduğumu hatırlamıyorum ama kalbim sanki onu tanıyor... İso, lütfen bırakma beni.

İki düşman ailenin çocukları olan İso ve Fadime çok uzun süre sevdalık etmişlerdi.Birbirlerine deliler gibi aşık olan ikili ayrılacaklarını akıllarının ucundan bile geçirmiyorlardı. Ta ki birbirlerini hiç acımadan kırana kadar...

Hiç düşman olmak istemeseler bile düşmanlığa zorlanan iki insan..

Öldü dediler. Asıl bilmediğim sey, onun beni unutmus olmasıydı.