Şehir susuyordu ama duvarların arasında biriken günahlar hâlâ nefes alıyordu. Kırılmış bir saatin akrep ve yelkovanı gibi, herkes yanlış zamanda yanlış yerdeydi. Ve bazı ruhlar vardı ki; ne kadar kaçarsa kaçsın, kader onların adını çoktan karanlığın içine kazımıştı. Çünkü insanı öldüren şey bazen bir kurşun değil, içinde yıllarca sessizce yaşayan o çürümüş histi...