"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

"Nasılsın?" Gözleri şaşırmış bir ifadeyle bana döndü. Ne kadar yanlış bir karar verdiğimi kahveleri bende takılı kaldığında anladım. Ben bu adamın gözlerini nasıl unuturdum. "İyiyim, sen?" Onun kendinden emin sesine benim fısıltıdan farksız sesim eşlik etti. "Bende iyiyim." Gözlerini çekmedi üzerimden ama daha fazla kahvelere bakmayı kaldıramayan yüreğim bakışlarımı bardağıma çevirmeme neden oldu. Biraz cesaretlenerek konuşmaya başlamam gerekiyordu. Bu konuşmayı bir daha yapacak gücü kendimde hissetmiyordum çünkü. "İnandırırım demiştin o gece...Şans istemiştin." Gözlerimi kahvelerine dikerek konuşmama devam ettim. "Hala bir şans varsa biz olmaya... İnandır o zaman. Siz hiç geçmişinizden kaçıp gitmek istediniz mi? Çocukluğunuzu ardınızda bırakmak... Ben istedim, kaçtım. Ama kurtulamadım çünkü kaçmak kurtulmaya yetmiyordu. Bunu çok sonra öğrendim...