"Adını, kendi dilini kestiğin gün unutacaksın; çünkü artık seni çağıracak bir dünya bırakmadım arkanda." (Uzun bir süre bölüm gelmeyecek.)

Kemikleri sızlayan bir şehrin kalbinde, parmak uçlarında can çekişen bir balerin. Ölmek için fazla zarif, yaşamak için fazla yaralı. Lavin Kıran için hayat, babasının sevgisizliğinden örülmüş soğuk bir sahnede, başkasının bestelediği bir trajediyi oynamaktan ibaretti. Yüksek sosyetenin parıltılı masalarında bir varis olarak değil, üvey abisi ve onun zorba çetesi için parçalanmaya hazır bir kurban olarak oturuyordu. Bir balerin için en zorlu dans, midesindeki boşluğu ve ruhundaki kimsesizliği gizleyerek parmak uçlarında dik durmaktı. Kıran ailesinin görkemli yalanları Lavin'in her gece odasında döktüğü sessiz yaşların üzerine inşa edilmişti. Fakat artık perdeler onun yazmadığı ama sonunu getireceği o karanlık oyun için açılıyor. Dostun düşmanla karıştığı, entrikanın kan bağından daha güçlü olduğu bu düzende; Lavin ya o sahnede tamamen yok olacak ya da kendi müziğini çalmaya başlayacaktır. ᭕᭥ . ･ ⋆ Duyuyor musun Lavin; Ruhunun mahzeninde zincirlenmiş o sessiz çığlığı? Sen, bir yangının küllerinden doğan o mucize miydin, Yoksa o yangını besleyen en sinsi kıvılcım mı? Avucuna sakladığın o kırık aynalar mı yansıtıyor gerçeği, Yoksa her gece bir maske gibi yüzüne taktığın o buzdan gülümsemeler mi? Kim şah, kim piyon bu oyunda? Ve asıl kimdi, o gürültülü sessizliğin en kuytu köşesinden sadece senin duyabileceğin o günahı fısıldayan? ❝Önce kırdın, sonra sustun. Şimdi izle yarattığın enkazı.❞

❝Her damla gözyaşım, ruhumun derin sarnıçlarında birikiyor; acıyla dolu, sessiz bir bilgelik içinde. Ve ben hâlâ dimdik ayaktayım, çünkü karanlığın en derin kıvrımlarında bile kendime dair bir umut sakladığımı biliyorum.❞