Jihoon Junyoung'un gerçek yüzünü öğrenip onla ayrıldıktan sonra okula gittiğinde Hyunwook'un Junyoung'u dövdüğünü görür. Jihoon bilmiyordu ama Hyunwook ona 2 yıldır takıntılı derecesinde aşıktı ve bu kavga da Jihoon içindi...

"Keşke hiç oturmasaydım o lanet masaya, keşke hiç atmasaydım o aptal imzayı" dedi Sieun bir hışımla ayağa kalkarak. Sinirliyli, belki birazda kırgın... Öyle sinirliydi ki dudaklarından dökülen sözcükler kullaklarına ulaşmıyor, bir kurşun misali direkt hedefe ulaşıyordu. "Hayatımı mahfettin Suho! Senden önce arkadaşlarım, sevdiklerim, çevrem vardı. Beni seven insanlar vardı." Bir kaç adımla karşısındaki bedene yaklaştı. Öfke saçan gözlerinde en ufak bir pişmanlık yoktu. İçinde biriktirdiği nefreti kusuyor ve bundan pişmanlık duymuyordu. "Kahkalarım vardı lan kahkahalarım!" Avuç içlerini, karşısında ellerini ceplerine atmış ifadesizce onu izleyen kocasının göğsüne yerleştirerek sinirle geri savurdu. "Hepsini o alçak egonun altında ezdin!" Yumruk yaptığı elleri öfkesiyle arka arkaya Suho'nun göğsüne çarparken sonunda Suho'dan da bir tepki gelmiş yumruk savuran bilekleri kavrayarak durdurmuştu. "Dur artık!" "Bıktım senin bu fevri hareketlerinden, mide bulandırıyorsun Sieun." Sieun sertçe bileklerini kurtararak geri çekildi. Odasına dönmek için hareketlendiğinde onun için rütin kavgalarından biri daha hiç bir yere varmadan sonlanıyordu. Taa ki arkasından seslenen Suho'yu duyana kadar; "Madem benden bu kadar nefret ediyorsun... Boşanalım Sieun."

Sessiz bir dünyada yaşayan Jihoon ve gürültülü bir hayatın içindeki Hyunwook

O gürültülü okulun balo gecesinde Hyunwook ve Jihoon, alkolün de etkisiyle kendilerini bir anda aynı yatakta buldular. Sabahın ilk ışıklarıyla uyanınca birbirlerinin yüzüne bile bakamayan iki nefret dolu yabancıya dönüştüler. Okul koridorlarında köşe bucak kaçsalar da, o gecenin tenlerinde bıraktığı iz bir türlü silinmedi. En büyük nefretleri, zamanla kaçamadıkları yakıcı bir aşka evrildi.

Hastanenin ilk günü, koridorda yankılanan o ilk kavga... Sieun, buz gibi zekasıyla vakaları çözerken; Suho, kuralsız tavırlarıyla sinir uçlarına dokunuyor. Aynı kıdemde, aynı hırsta iki asistan ama aralarında bitmek bilmeyen bir ego savaşı var. Sieun'un kemik kadro arkadaş grubu bu gerilimin patlamasını beklerken, Suho o sarsılmaz "hetero" dünyasının temellerinden sarsıldığını fark ediyor. Ameliyat masasında birleşen eller ve uykusuz nöbetler, nefreti yavaş yavaş kontrolü imkansız bir çekime bırakıyor. Düşman kalmak kolaydı; asıl zor olan, yan yana dururken hızlanan o nabzı durdurmak. yarı text / düz yazı