"Alihan uyan! Kalk artık! Çok ateşin var. Havale geçireceksin." Bir taraftan onu sarsıp diğer taraftan sesimi duyurmaya çalışıyordum. Bir süre sonra çabam sonuç verdi ve gözlerini araladı. Dudaklarından yıllar sonra tozlu raflardan çıkan o kelime döküldü. Söylerken bile çok zorlanmıştı. "Liz" Sesi titremiş , ateşten kupkuru olan dudakları sızlamıştı. Acı çekiyordu. Çektiğim acı kaşlarını çatmasına sebep olmuştu. Onun dudaklarından kendi ismimi , yıllar sonra duymak bana garip hissettirdi. Gözlerimden tek tek düşen damlalarla ağladığımı anladım. Tuzlu gözyaşlarım , Alihan'ın eğildiğim yüzüne damlıyordu. "Buradayım. Hadi kalkman lazım. Benden destek al." İnsanlık yapıyorsun sen. Kim olsa aynısı yapardı. Emin misin? Kendini böyle mi kandırıyorsun? Onu ölüme mi terk etseydim? Kendine karşı dürüst ol. "Gerçek değilsin sen. Beni bulmanın imkanı yok." Ateşi olduğu için bilincinin ona oyun oynadığını düşünüyordu. (#1 - karakter 01.09.2026) (#1 - vazgeçememek 10.09.2026)