"Ay'ın çatlaklarından doğdum. Kayın ağacında oluştum. Amber Tuzağı'na düşüp, sonsuzlukla buluştum. Sonra... Ruhumu kaybettim. Hatırasız yolculuklara ve zehir dolu bir döngüye hapsedildim. Ben, İris. Sadece aşkını hatırlayan ve nefes aldığı her hayatta onu arayan bir mezarlık çiçeğiyim." - (Reşit olmayanlar için uygun değildir.) (Kurgu içerisindeki mekanlar, varlıklar, kişiler tamamen hayal ürünüdür.) (Kullandığım mitolojik öğeler gerçek olsa da, kendi yorumumla kurguladığım hikayelere dönüştüklerini hatırlatmak isterim.) (Tüm hakları saklıdır.)

Dünyanın kurulup Havva ve Adem'in insan soyunu başlattığı günden beri bu böyledir bilirsiniz; ülkeler şehirleri, şehirler hikâyeleri taşır. Hikâyeleri toprak alır, saklar. Toprak eker, biçer. Yetiştirir. Nesiller boyunca aktarır, izler bırakır. Doğumlarla başlar her şey, ölümlerle biter Kader denen kavram tam da bu noktada sorgulanır, Kader sonu başından yazılmış bir hikâye midir, yoksa insanın seçimleriyle şekillenen belirsiz bir metin mi? Müjgan o gece yaşanılanlar sonrasında kaderin ipinin kul eline geçmediği sürece, her şeyin boş bir inançtan ibaret olduğunu düşünüyordu. İyilik sizi sona getirebilir veyahut kötülük sizi başa getirebilirdi. Son, bir kulun eline geçen ip yüzünden başa gelebilir, doğumlar ölüm, ölümler yeni bir başlangıcı beraberinde getirebilirdi. Onun sonu kızının başlangıcı olacaktı, Bir ölüm bir doğumu beraberinde getirecekti. Yaşayacak, görecek, hikâyesini toprak taşıyacaktı. **** Biraz soluk mavi, çokça sarı.