Büyücü Aetius, sisin dağıldığı noktaya bakarak yavaşça ayağa kalktı. Bastonunu kumun üzerine dayadı; bastonun ucunun değdiği yerde su hafifçe kabardı. "İlk taşıyıcı Vesry'den beri," dedi, sesi dalgalar kadar ağırdı, "Vaeloria her zaman bir dengeye ihtiyaç duydu. Taçları bir arada tutacak bir merkez, bir irade." Bana döndü. "Ve o irade sendin, Alfa." Bir an için nefes almayı unuttum. Ben yapamazdım, yani bu, bu saçmalıktı. Ben binlerce yıl öncesine nasıl denge getirebilirdim ki? Ama biliyordum; bu yaradılışın varlığı her zaman Otros ejderhası ve Alfa'nın ruhunun varlığıyla denge kurmuştu -tanrı diyarı terk ettiğinden beri- "Hayır," dedim. Bu bir inkâr değildi. Bu, korkuydu. "Ben kaçtım," dedim. "Kaçtım çünkü yapamadım. Kaçtım çünkü-" "Çünkü yapabildin," diye böldü Aetius. "Sorun buydu." Sözleri bıçak gibi keskin ama sakindi. Yargılamıyordu. Daha kötüsü... anlıyordu. Yaşamak ve bilmek yetmiyordu her zaman; anladığımı sanıyordum, ne yaptığımı bildiğimi. Korku zihnime bir sis gibi çöküp sadece kurtuluşu fısıldarken ve bu beni bir kaçışa sürüklerken sadece yarınları feda ettiğimi sanıyordum ama şu an anlıyorum ki dünler de bu dengeye dahildi. Hiçbir şey yapmıyorken bile bir şeyleri dengede tutuyordum. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Tanrı evreni terk ettiğinde, geride yalnızca taçlar kaldı. Ve taçlar... sahipsiz kaldığında kana bulanır. Vaeloria'da savaş bir sonuç değil, bir dengedir. Kaos evreni yıkmak yerine ayakta tutar; çünkü müdahale edilirse her şey daha kötü olacaktır. Bir tanrının ardında bıraktığı evrende adalet bir umut, inanç bir silah, gerçek ise en tehlikeli büyüdür. Veskar, ihanetin kutsallaştığı, kaderin çarpıtıldığı ve tanrıların bile susmak zorunda kaldığı bir dünyanın hikâyesi. Bu bir kurtuluş değil, hesaplaşma hikâyesi.

Bu hikâye; zulmün gölgesinde vicdanını kaybetmeyen bir adamın, aşk ile kader arasında sıkışan ruhunun hikâyesi. Bir tarafında kanla kurulmuş bir düzen, diğer tarafında ilk defa hissettiği mutluluk.

"Ay'ın çatlaklarından doğdum. Kayın ağacında oluştum. Amber Tuzağı'na düşüp, sonsuzlukla buluştum. Sonra... Ruhumu kaybettim. Hatırasız yolculuklara ve zehir dolu bir döngüye hapsedildim. Ben, İris. Sadece aşkını hatırlayan ve nefes aldığı her hayatta onu arayan bir mezarlık çiçeğiyim." - (Reşit olmayanlar için uygun değildir.) (Kurgu içerisindeki mekanlar, varlıklar, kişiler tamamen hayal ürünüdür.) (Kullandığım mitolojik öğeler gerçek olsa da, kendi yorumumla kurguladığım hikayelere dönüştüklerini hatırlatmak isterim.) (Tüm hakları saklıdır.)

Dünyanın kurulup Havva ve Adem'in insan soyunu başlattığı günden beri bu böyledir bilirsiniz; ülkeler şehirleri, şehirler hikâyeleri taşır. Hikâyeleri toprak alır, saklar. Toprak eker, biçer. Yetiştirir. Nesiller boyunca aktarır, izler bırakır. Doğumlarla başlar her şey, ölümlerle biter Kader denen kavram tam da bu noktada sorgulanır, Kader sonu başından yazılmış bir hikâye midir, yoksa insanın seçimleriyle şekillenen belirsiz bir metin mi? Müjgan o gece yaşanılanlar sonrasında kaderin ipinin kul eline geçmediği sürece, her şeyin boş bir inançtan ibaret olduğunu düşünüyordu. İyilik sizi sona getirebilir veyahut kötülük sizi başa getirebilirdi. Son, bir kulun eline geçen ip yüzünden başa gelebilir, doğumlar ölüm, ölümler yeni bir başlangıcı beraberinde getirebilirdi. Onun sonu kızının başlangıcı olacaktı, Bir ölüm bir doğumu beraberinde getirecekti. Yaşayacak, görecek, hikâyesini toprak taşıyacaktı. **** Biraz soluk mavi, çokça sarı.